Zelfzorg & werklust

Er zijn ongeveer dertig kinderloze uren. Ik doe de zaterdagse dingen. Tref de Man op het bankje bij de koffiebar op het pleintje. We lunchen met de buren. Ik draal nog even door de stad.

En dan moet het. Ik kook, we eten, en ik trek me terug op de zolderkamer. Een kamer die vertrouwd ruikt (lavendel), waar een groot whiteboard staat waar ik de categorieën te doen, aan het doen en gedaan op heb gemaakt en waar post-its van links naar rechts over het bord bewegen. Het is mijn kamer vol boeken. Er is zacht licht. Er wordt gewerkt.

Ik sta de komende tijd vaak voor teams, up to 85 mensen. Dat is hard werken in de voorbereiding. Daarnaast moeten de gewone dingen ook nog doorgaan.

Dus ik werk tot een stuk in de nacht en na een hazeslaapje en een koffie zit ik om 6u weer aan mijn bureau. In de late namiddag is de fut er wat uit. Ik ga vroeg slapen, zeg mijn vergaderingen voor maandag af en geef mezelf nog een dag om te werken.

Misschien is volwassen worden wel dat je je realiseert dat je niets ongestraft doet. Alles heeft zijn prijs. De Man loopt veel, waardoor de connectie tussen ons wat lijdt. (Dit moet niet eeuwig duren. Samen leven met iemand die goed hardloopt is ook samenleven met iemand die niet alles mee kan eten, vaak gaat trainen, over kilo’s en minuten praat en een heel jargon hanteert met zinnen als ‘ik had te weinig inhoud’.) Ik moet veel werken waardoor ik wat minder hier en nu ben. De kinderen zijn wat moe door onze drukke programma’s. Een weekend doorhalen met werk kan best, maar op maandagochtend ben je moe en brak en moet je nog even.

Dus ik doe wat me te doen staat. Vergaderingen afzeggen, hoe niet-loyaal ik het ook vind. Aan een vriendin laten weten dat we niet uit eten kunnen als ik de volgende dag om 7 uur in de auto zit en tot 17u een dag inhoudelijk en procesmatig moet verzorgen. Goed eten. Om de twee uur een wandelingetje maken tussen het voorbereidend werk ook, hoe erg het ook lijkt op tijdsverspilling. Mijn 5 kilometers lopen. Een warme douche. En vooral: elke gewerkte dag die vrij had moeten zijn in de agenda elders vrij plannen.

Naast me ligt een boek te wachten. ‘Opgeruimd leven. Roadmap naar tijd en balans’, van de onvolprezen Eva Brumagne. Zoals ooit het blogboek blogland inspireerde tot blogboek-bloggen, zo ga ik met de opdrachten van Eva aan de slag op deze blog. Wordt vervolgd. En hopelijk door jullie meegedaan. 🙂

 

Advertenties