Heilige boosheid

Hij en ik, we vechten de strijd van de angstige en de vermijder.

Er is pijn, want wat je ten diepste wil, kan je niet afdwingen. Je kan eisen dat iemand een keer per week met je uit eten gaat, maar je kan niet eisen dat hij dat met z’n hart doet. Je kan eisen dat iemand lief voor je is, maar je kan niet eisen dat iemand je graag ziet. Deze voorbeelden zijn trouwens fictief. Er zijn andere onvermogens en diepe wensen die hier vechten.

Ik hoor hem vragen te zien dat hij naar zijn vermogen zijn best doet en dat te erkennen. Ik hoor mezelf vragen te erkennen dat ik te kort heb en ik meer mag willen. Meer van de dingen die onmogelijk worden als je ze begint te vragen. Omdat ze krijgen als antwoord op de vraag al de bevrediging van het krijgen wegnemen.

Een voorbeeld is de kinderwens. Ja, ik wil graag een kind. Hij is voorzichtig, wil dat eerst alles onder controle is, vraagt zich af of we het moeten willen. En ik wil alleen maar dat hij zegt: ja, ondanks het feit dat nooit alles onder controle kan zijn en dat we niet weten hoe het uitpakt, wil ik een kind met jou.

Maar van zodra ik hem dat vraag, kan hij me dat nooit meer geven, want ik zal nooit meer weten of het van hemzelf komt, of dat ik het heb afgedwongen met mijn verlangen.

Het is een kluwen. Recent reageerde iemand op deze blog door te zeggen dat het jammer is dat het zo moeilijk blijkt voor mij om een relatie op te bouwen. Dat zinnetje spookt al weken door mijn hoofd. Is het gewoon moeilijk of ben ik specifiek iemand die het niet kan?

Ik denk dat we beiden (de Man en ik) voor elkaar willen kiezen en bij elkaar willen zijn. Dat er geen kwaadaardigheid is, alleen maar onvermogen aan beide kanten. Ik heb niet slecht gekozen en hij ook niet (haha), maar het is zo moeilijk.
In de auto besluit ik dat ik koppig vasthoud aan mijn keuze voor hem, want hij is een lieve, zorgzame Man die ons graag ziet en er voor ons is. Een Man die aan de schoolpoort staat als het nodig is, zal doen wat hij kan om me te helpen. Een Man die opstaat als de kleine zoon hoestbuien heeft. Ik hoor niet wat hij dan zegt, maar als ik zijn geruststellende stem hoor tegen het huilende kind, dan weet ik genoeg.

Maar ik verzuip bijna in boosheid. O, wat ben ik woest. Woest op hem, woest op het leven, woest om niet krijgen wat ik nodig heb.
En ik geraak verstrikt in mezelf want ik weet van sommige dingen niet meer voor wie ik ze nu eigenlijk doe. Voor hem, voor mij? Het lijkt alsof elke exercitie in mijn leven, werk, vriendschap, relaties, te maken heeft met het gevoel mijn best te moeten doen, het gevecht met mijn angst niet te voldoen, inderdaad niet te voldoen OF niet te krijgen wat ik ondanks mijn inzet zou willen. En dan trek ik me terug. En sinds enkele weken word ik ook gewoon boos. Existentieel boos. Het is lastiger voor mijn omgeving, maar het is beter voor mezelf.

Ergens is het zo basic en zo simpel. Als je in het begin de boodschap niet gekregen hebt dat je ok bent zelfs zonder dat je iets doet of geeft, blijf je altijd zoeken naar wat je moet doen en geven om goed genoeg te zijn voor de ander. En na een tijd weet je niet meer wat je doet omdat je het zelf wil en wat je doet omdat de ander het wil. Of omdat je denkt dat de ander het wil.

De therapeut waar ik voor het werk naar toe moet, heeft blinkende oogjes als ik zeg dat ik conflicten heb. Dat vindt hij een goed teken, terwijl ik er best veel last van heb. Hij is blij dat ik niet meer mee wil doen met al die gekke dingen die anderen normaal lijken te vinden. Dat ik niet meer drie dagen met buikpijn wil rondlopen omdat ik geconstipeerd geraak van de drukte. Dat ik de dingen niet meer op de voorwaarden van de anderen wil. Dat ik geen werkdagen meer wil van 500 km rijden en drie afspraken, met om 8u de deur uit en om 20u terug.

Maar wat mijn eigen voorwaarden zijn en wat ik dan wel wil kom ik niet bepaald op het spoor. Ik wil dat de dingen normaal zijn. Normale werkdagen waar ik niet total loss van geraak. Normale contacten met collega’s die me niet te dicht op mijn vel zitten of ideeën overnemen en ermee aan de haal gaan. Ik wil mijn kinderen zien en tijd met hen doorbrengen. Ik wil niet meer dat mijn jongste weer doodmoe en altijd bleek is. Ik wil tijd om voor te bereiden wat ik moet doen. Ik wil dat mijn lief mij graag ziet zoals ik ben en mij geeft wat ik nodig heb en van me aanneemt wat ik te geven heb. Ik wil een baby want ik ben zo verdrietig om het kind dat ik verloren ben en ik ben gewoon een jonge vrouw die een kind wil en dat mag, ik mag best een kind willen. Ik wil goed betaald worden voor het harde werk dat ik doe en liefst op tijd zonder dat ik er achteraan moet (specifiek het geval voor mijn bijberoep, waarom staken bijberoepers nooit?). Ik wil dat Dirk zijn schulden terug betaalt, niet elke keer uitstelt wat hij aan alimentatie moet betalen en dat hij niet alleen ouder is als het hem uitkomt en verder eindeloos zeurt om elke aanpassingen aan elke gemaakte afspraak. Laatst durfde hij tegen mij zeggen dat ik moest begrijpen dat schoolpoort-uren niet makkelijk zijn voor hem OMDAT HIJ ER ALLEEN VOOR STAAT. Ik dacht werkelijk dat mijn broek afzakte. (Ja, hij zal er best alleen voor staan maar ik stond er jaren alleen voor en toen was het maar normaal dat ik wel aan de schoolpoort stond.)

Ik wil dat de dingen normaal zijn en ik ben boos omdat ze dat niet zijn.

Zo.

Boosheid, boosheid is heilig. Sainte Colère, las ik ergens, lang voor ik het begreep. Met de acupunctuur-man werk ik aan mijn lever. Die werkt niet goed, zegt hij. Ik neem Mariadistel om beter te ontgiften en die lever te laten functioneren. Het resultaat is die heilige boosheid,  in plaats van eindeloos moe en altijd pijn zoals jaren het geval was.

Ik ben liever boos dan moe.

Maar het is hard werken.

P.s. Een onnozele boodschap tot slot. Ik ben mijn pincode van mijn telefoon kwijt en dus jammer genoeg onbereikbaar voor zij die afvragen waarom ik van de aardbol ben verdwenen.

 

Advertenties

18 gedachtes over “Heilige boosheid

  1. Ooit stapte ik naar een therapeute, toen het echt niet meer ging, en vertelde haar dat ik bovenop het gaatje van een vulkaan zat. En dat ik daar niet wilde afkomen, want dan zou die vulkaan ongecontroleerd (boosheid) beginnen spuiten en daar was ik als de dood voor. Achteraf gezien denk ik dat mijn peute me op dat gaatje liet zitten, maar in de flanken van die vulkaan voorzichtig toch kleine gaatjes prikte om die berg stomende lava er met mondjesmaat, gecontroleerd uit te laten. Daar was wat tijd voor nodig. Het hielp me geen wandelend vat kolkende explosieven meer te zijn als reactie op wat me overkwam, maar langzaamaan meer en meer zelf het stuur in handen te nemen.
    Misschien kan je een creatieve uitlaatklep zoeken voor die woede? Heftig gaan schilderen of zo? En ze zo langzaam aan kanaliseren, tot er weer meer rust in je hoofd komt en in dat van De Man.
    Dan zal vanzelf blijken of er in jullie nestje nog plek, tijd, mentale bandbreedte en fysieke energie is voor een nieuw kuikentje? Misschien is het ook gewoon goed zoals het is. Twee jonge kinderen opvoeden tot evenwichtige volwassenen is al een hele grote klus.

  2. Ik denk, als er twijfel bestaat of je wel sámen een kind wil, dat je het dan best niet doet… Het moet toch iets zijn waar je met twee achter staat en niet om jou een plezier te doen? Maar misschien is hij te bang om jou op termijn kwijt te geraken als er geen kind komt…
    Ik denk trouwens dat geen enkele relatie “makkelijk” is, maar als je jezelf regelmatig de vraag stelt waarom het in je eigen relatie zo moeilijk gaat, dan is er misschien meer aan de hand, niet specifiek met jou of met hem, maar met de combinatie van jullie samen…

  3. iedereen die al reageerde heeft een punt. Je kan het ook anders bekijken: misschien verwachten we teveel van relaties? Samen leuke dingen doen, kunnen lachen, elkaar (heel soms) woordeloos begrijpen, samen de zorg willen delen, zou dat niet genoeg moeten zijn? Heb je het boekje van Dirk De Wachter gelezen over ‘liefde’? Niet dat dat veel antwoorden biedt, maar toch… Wat je kinderwens betreft: daar zijn allerlei argumenten voor aan te dragen, maar een vrouw die een kind wil, heeft geen oor naar rationele boodschappen (zo was ik toch). Misschien eens zo bekijken: je bent nog jong, dus je hebt tijd om te zien of de rust weerkomt als de verwachtingen worden bijgesteld (in de hypothese dat dat een issue zou zijn he, ik weet dat niet). Geen kinderen krijgen tijdens een storm zou ik zo denken. Oh, en niets is vergelijkbaar, maar de heftigste ruzies met mijn partner, had ik tussen jaar 1 en jaar 2. We konden elkaar woedend maken. Nu al veel minder. Ken je het liedje van Herman Van Veen (‘later’). Die rust, die lijken wij steeds meer gevonden te hebben, zonder dat het afbreuk doet aan geluk…

  4. Ik lees al een tijdje stilletjes mee, nu een poging om eens te reageren 😉 Die zin viel me bij het lezen van de reacties toen ook op, omdat het niet strookte met mijn interpretatie en ik uit wat je schrijft niet afleid dat het specifiek voor jou moeilijk is. Ik kan me voorstellen dat er relaties zijn die relatief makkelijk lopen, omdat verwachtingen vanzelf al goed zijn afgestemd, omdat het vast wel zo zal zijn dat het voor de ene persoon wat makkelijker is dan voor de andere,… maar mijn ervaring (obv eigen relaties en verhalen van vrienden) is dat de meeste relaties ook moeilijkere periodes doormaken.
    De dynamiek die je beschrijft herken ik ook een beetje van vroeger. Elkaar graag zien en toch soms niet kunnen voldoen aan de noden van de ander. Bij ons soms ook wat symbooldossiers (het feit dat jij … betekent dat …). Ik weet nog dat ik het heel moeilijk vond dat er soms getwijfeld werd aan mijn liefde, dat ik me miskend voelde in alles wat ik wél deed. We zijn daar wel uit geraakt, ik denk gewoon door te blijven proberen, en zitten nu in een fase waarin het allemaal vrij makkelijk gaat, dus het kan ook veranderen 🙂

  5. Ja, Prinses! Boos zijn is nodig!
    Want wat je niet uit, hou je binnen en daar vreet het je helemaal op.
    Die boosheid kondigt bij mij soms het einde van een depressie aan.
    Eerst verdrietig en alles naar binnen, en dan boos en alles naar buiten. Waar het thuishoort.
    Want het is zo rot wat we soms allemaal slikken gewoon omdat we lief zijn.
    Maar we moeten leren kordaat zijn. Want grenzen stellen is 1 ding, maar mensen lopen daar (heb ik uit ervaring geleerd) los over. Grenzen moet je letterlijk bewaken. En ik denk dat hoe beter je dat kunt, hoe minder boos je zal moeten zijn, omdat je bepaalde dingen dan wel kan voorkomen. En andere zaken zullen we gewoon moeten leren loslaten, omdat er niets aan te doen is.

    En het klinkt alsof jij ook wel een Sheldon Cooper Project kan gebruiken 😉

      • Ik vond je boekentip in een vorige post Weg van Liefde van Alain de Botton echt een eye-opener. Oh bij anderen gaat het net zo! 🙂 Grappig dat het voor mij zo herkenbaar is. Dat het nu eenmaal niet mogelijk is om de ander altijd te begrijpen omdat we andere mensen zijn, met een ander verleden en een andere manier van communiceren. En omdat we onszelf ook niet altijd begrijpen -ik toch alleszins niet :). En dat het niet mogelijk is om alle verwachtingen van de ander in te lossen en dat dat ook niet nodig is. En omdat tussen de was en de plas we soms vergeten ons “innerlijk kind” ook eens blij te maken. Ik heb echt goed gelachen en er is toch ook iets van mijn schouders gevallen :).

  6. Ergens is het zo basic en zo simpel. Als je in het begin de boodschap niet gekregen hebt dat je ok bent zelfs zonder dat je iets doet of geeft, blijf je altijd zoeken naar wat je moet doen en geven om goed genoeg te zijn voor de ander. En na een tijd weet je niet meer wat je doet omdat je het zelf wil en wat je doet omdat de ander het wil. Of omdat je denkt dat de ander het wil.

    Dat is zo waar!!

    Wat je lever betreft: ik dronk alkaline thee om zuur en base weer in balans te krijgen. Loste meteen ook mijn hoofdpijn op. Mijn boosheid helaas nog niet 🙂

  7. die zin viel mij ook op en vond ik bijzonder, een relatie krijgen is misschien niet lastig maar hem goed onderhouden en steviger gronden toch wel volgens mij. zo is het bijvoorbeeld heel makkelijk om alle boosheid te richten op degene die dicht bij je staat, maar hoe goed het ook is dat je boos bent, dat zal je relatie toch ook niet alleen maar goed doen. sterkte weer

  8. Ik vind het tof dat je daarover schrijft, over de lastige en fundamentele stukken.

    terwijl ik dit schrijf zit mijn zoon luidkeels zingend in bad, alwaar hij boekjes leest. Dit nadat hij mij in bad betrapte met een boekje (dit: http://www.standaard.be/cnt/dmf20170919_03081563? Ik? :)). Hij stoorde zich totaal niet aan het feit dat ik me verschanst had maar kweelde opgewekt: ‘dat is nu eens een goed idee, lezen in bad. Ik ga dat ook doen, mama!’
    Waarom zeg ik dit? Weet ik eigenlijk niet goed, behalve dan dat het beeld te mooi is om niet te delen. Dit kind voelt zich op dit moment in zijn leven goed in zijn vel. En dat leidt me naar de volgende overweging: de pijn en misère die we zelf als kind hebben gehad en die ons in ons volwassen leven opspeelt: is het al geen succes als we erin slagen dat niét (of niet hetzelfde ;)) door te geven aan de volgende generatie?

    Het moeilijke aan relaties – denk ik – is dat zoveel mensen met zoveel bagage aankomen. (Anderen niet of minder, maar hier geldt de oude wijsheid: kijk niet opzij, want er zijn altijd mensen die ’t beter doen en ook altijd die ’t slechter doen)

    Het is ook niet niets, hé? Je bent in een jaar tijd (?? Ik ben de tijdslijn vergeten) veranderd van relationele status – woonplaats – er zijn veranderingen in je job – je moet blijven dealen met een oude relatie die niet goed was voor je, in de vorm van de vader van je kinderen – en dan zijn er nog de veranderingen voor je kinderen zelf, waar je als moeder natuurlijk ook steun in wilt bieden. o ja, en loopt nog een andere volwassene rond ook.

  9. Een praktische tip: normaal kan je naar je provider bellen en zij kunnen jou dan je pukcode geven. Gewoon je pincode 3 keer verkeerd ingeven en dan kan je je pukcode ingeven.

    Verder herinner ik me dat wij in het eerste jaar samenwonen ook veel ruzie gemaakt hebben. Je moet allebei opnieuw een plaats vinden en dat gaat nooit rimpelloos denk ik. Een positie tussen wat je zelf wil en wat je partner verwacht die jullie allebei (of alle 4) gelukkig maakt. Maar ik vind het goed dat jullie dat grondig aanpakken, want ik heb al gemerkt dat verschuivingen naderhand moeizaam verlopen.

    Ik denk ook niet dat dit een moeilijk relatie is, maar je blog is gewoon eerlijk en dat zijn wij niet gewend. Meestal worden de dingen die gevoelig liggen eruit gefilterd. Daarom kom ik hier zo graag lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s