De Man die de vlaggetjes ophangt

De verjaardag van de kleine broer is nooit onbeladen, hier. Op zijn eerste verjaardag jankte ik de ogen uit mijn kop en overwoog ik om me te laten opnemen in een ziekenhuis. Zijn tweede verjaardag moest een feestje worden, en dat werd het (zie hier en hier). Zijn derde verjaardag herinner ik me gek genoeg niet zo goed. Ik vermoed dat we het bescheiden doch gezellig gehouden hebben. Geen drama, geen gekkigheid.

En nu was het mannetje alweer jarig. De avond van tevoren stond de Man vlaggetjes en slingers op te hangen. Hij kwam vroeger terug van het werk om samen cadeautjes te kopen. De dag zelf hielden we rustig. Ik bakte cupcakes als traktatie en ze zagen er zowaar gelukt uit. Het feestje doen we later nog wel eens, dat vraagt nog wat organisatietalent dat ik niet echt heb.

Toen de vierjarige al lang lang te slapen, kroop ik bij de Man in bed. Ik dacht aan die nacht in het ziekenhuis vier jaar geleden. Dat ik nu in Nederland zou wonen, met een Man die ik toen nog niet kende maar nu de mijne is, in een leuk huis, in een leuke straat, zonder heel noemenswaardige zorgen en mét vlaggetjes, had ik toen onmogelijk kunnen denken. Ik had even goed onmogelijk kunnen bedenken wat voor puinhoop er tussen die nacht en deze nacht zat. Maar toch is het een mooie illustratie van twee dingen waar iedereen zich aan kan vasthouden. Namelijk: verandering is de enige constante én you really really never know.