Bankje

Ik ben nog geen half jaar geƫmigreerd. Maar ik weet alle lichtknopjes intussen wel zitten en de stopcontacten ook en ik ken de weg in de stad en de naam van de buren.

Elke zaterdag fiets ik naar de boekenwinkel waar ik een Standaard uit de rekken vis met een zucht van genoegen. Mijn krant, mijn krant! Ook het Parool lees ik, maar de Standaard, die is van mij.

In het weekend is er genoeg krant om ook in de week nog te zitten bladeren. Vandaag dronk ik een kop koffie, bladerde ik door mijn Standaard, en las ik een artikel over iemand die een bankje voor zijn huis had gemaakt in Gent en wat voor sociale revolutie dat geeft, want gezeten op dat bankje praat je wel eens met de buren. Wow, zeg, wat een concept!

Ik werp een blik naar buiten en grijns. 90 procent van de huizen in mijn steegje hebben een bankje voor het huis, naast een hele resem fietsen. Wij hebben te veel fietsen om een bankje te hebben (volgens de Man, maar voor mijn volgende verjaardag is misschien wel wat te regelen). Geen auto’s, geen opritten en geen geparkeerde voertuigen zoals in mijn heel Belgische vroegere dorpje. Ik sla de krant dicht en drink mijn koffie verder op op het gedeelde bankje in de gedeelde tuin. Bankjes en gedeelde tuinen, wat een concept :).

Advertenties