De rode draad

De Man en ik, we verzeilen in een ruzie zoals we er wel vaker hebben. Ik zie haarfijn hoe we reactie op reactie stapelen en dat we daarmee moeten ophouden. De dingen hoeven niet zo te escaleren en we zijn grote mensen en we willen graag samen zijn en we moeten beter kunnen.

Maar zo maakbaar is het allemaal niet.
Want ik ben moe van telkens terug de eerste stap te zetten en ik wou dat hij dat een keer kon doen met heel veel liefde en warmte. (Iets dat hij misschien wel wil, maar niet kan.)
Ik denk dat hij moedeloos is omdat hij zijn best doet en zich mogelijk niet geapprecieerd voelt.
Er is het echte leven met kinderen en werk en wat moet gebeuren, waardoor je een beetje krampachtig in een stramien blijft.
En we hebben allebei rugzakken vol slapende ervaringen die wakker worden bij een reactie, een blik, een sfeer, en die de dingen erger maken dan ze hier en nu zijn.

Als de Man een keer gefrustreerd een ommetje gaat maken, duik ik in een peilloze diepte omdat ik zo vaak alleen gelaten ben door Dirk die dagen weg bleef en nooit zei waar hij was en mij met alles alleen liet zitten. De Man komt snel terug, maar ik val die nacht door bodem na bodem en ben weer terug op al die momenten van alleen gelaten te zijn met de kinderen. Ik ben nog dagen doodmoe van de trip down trauma-lane. Ik ben kwaad op de Man, maar op de foute.
En omgekeerd trekt de Man mijn authenticiteit een keer in twijfel. Als ik één ding niet ben, is het strategisch. Als ik één ding wel ben, willens nillens trouwens, is het authentiek. Ik ben zwaar geraakt, maar realiseer me later dat de opmerking niet voor mij bedoeld is, maar voor een vorige vrouw. Of hij het zich realiseert, weet ik niet. Ik weet alleszins dat elke woord dat ik hem zeg oprecht is. En dat de negatieve dingen daarbij niets afdoen van de waarheid van de positieve dingen. Waarom zou het feit dat ik zou willen dat sommige dingen makkelijker gaan, betekenen dat het niet waar is dat ik hem een lieve, zorgzame man en vader vind, dat hij mijn Man is, dat ik bij hem wil zijn, dat ik geniet van hem?

Ik ben lang alleen geweest en heb soms met lede ogen naar relaties gekeken. Ik heb vaak gedacht dat je elkaar alleen maar een beetje meer moest appreciëren, om het te doen werken. Maar dat is makkelijk gedacht aan de zijlijn, en ik realiseer me nu vaak dat het zo’n mijnenveld kan zijn, met als enige rode draad de intentie bij elkaar te zijn en elkaar gelukkig te maken, hoe gehandicapt je beiden ook bent in liefhebben en liefde ontvangen en hoe die riempjes van die uitpuilende rugzakken ook snijden in je schouders.

Via app schudt een vriendin me wakker. Dat je sommige dingen niet kan afdwingen en dat ik moet kijken naar de manier waarop hij liefde geeft. Juist, ja. Wanneer was ik dat vergeten? Ik kijk en ik zie dat hij helemaal gammel na een zeer zware looptraining een uitstapje met ons maakt. Ik kijk en ik zie dat hij me streelt als ik naar huis gesukkeld ben na een euh ja,  iets te zware looptraining (o, wat een feest, die mix van rauwe pijn in mijn botten en zijn lieve aanraking). Ik kijk en ik zie dat hij aan de schoolpoort staat als ik er niet sta, dat hij de kinderkamer opruimt, sojayoghurt heeft gekocht, de helft van de rekening van de kinderopvang betaalt. Hij maakt cappuccino en ik krijg altijd de best gelukte. Hij plukt peren voor in de slow juicer en neemt me mee uit lunchen op vrijdag als we beiden niet werken. We gaan plukken in de zelfpluktuin en hij staat zo aandoenlijk grappig prei te trekken. En als ik snikkend op bed zit verstrikt in onze ruzie, is hij niet te beroerd met me te praten en toe te geven waar hij te koppig was. En dan haalt hij frietjes bij een nieuwe friettent, omdat de man van de andere friettent onaardig is geweest tegen mij. (Onaardig? Racistisch!)

That’s it. Hard werken, is het. En vooral die rode draad vasthouden. Ik probeer niet te zeggen wat ik niet wil, maar wel wat ik wel wil. Ik wil bij je zijn. Ik wil dat het werkt tussen ons. Ik wil jou.

(Voor de andere reizigers door het mijnenveld. Lees: Dr. Sue Johnson. Laat me niet los + Houd me vast. En een blijver: Alain De Botton, Weg van liefde.)

 

 

20 gedachtes over “De rode draad

      • Ingeborg Bosch heeft een interessant model ontwikkeld, nl. Past Reality Integration of PRI, waarbij ze handvaten aangeeft voor net dat wat jij beschrijft: hoe een situatie in het hier-en-nu steeds weer oude pijn kan oproepen, en hoe je dat kan herkennen én er van los komen.
        Ze is natuurlijk lang niet de eerste die hierover schrijft, maar ik vind de structuur die zij aan haar model gegeven heeft nog steeds heel verhelderend.
        Ze heeft verschillende boeken over dit model geschreven, in ‘Onze liefde’ past ze het specifiek toe op partnerrelaties.
        (teveel zinnen, sorrynotsorry 🙂 )

  1. Ik volg ook al een tijdje mee en dit is ook de eerste keer dat ik reageer.
    Ik reageer eigenlijk nooit omdat ik niet meer kan doen dan gewoon meeleven op de achtergrond, anoniem. Maar ik wil je nu gewoon even zeggen dat ik het spijtig vind dat een relatie opbouwen zo moeilijk voor je gaat, met vele ups en downs. Zelf ben ik 8 jaar samen met mijn man, 2 kinderen kort op elkaar, en onze relatie die loopt gewoon. Wij hoeven nooit over onze relatie te praten, want we stellen ons samenzijn nooit in vraag. Soms bekennen mijn man en ik zelfs dat we het niet snappen, al die liefdesliedjes die er ooit geschreven zijn, over het lijden en de smart die liefde kan zijn. Bij ons is het een kabbelend beekje, het gaat traag en rustig vooruit. In ieder geval, je schrijft mooie zinnen over jouw gevoelens en ik blijf stil meeleven vanop de achtergrond.

  2. Mooi hoe jij altijd weer een verse blik kunt vinden.

    En dat kijken naar hoe de ander liefde geeft, dat is een sterke. Het hele systeem van The Five Languages Of Love is onder meer op dat gebaseerd. Ieder geeft het meest vanzelfsprekend in zijn eigen ‘taal’ en die taal te leren lezen is heel waardevol.

    Dat neemt niet weg dat het OOK fijn en soms nodig is om in je eigen ‘taal’ toegesproken te worden.

    De test is wel een interessante en kost niet veel tijd.

    Voor mij was het feit dat ‘klusjes doen’ voor de ander (bed opmaken, koffie zetten, was ophangen, schuurdeur verven, vakantie-uitzoekwerk doen, in jas helpen, etc.) OOK een taal is om liefde te tonen, een grote openbaring. Want toen zag ik ineens hoeveel mijn geliefde DEED, terwijl ik alsmaar zat te wachten tot hij ging práten (wat dan weer een van mijn favoriete ‘talen’ is).

  3. Wat een mooi log. Leest hij ook mee? Anders gewoon onder zijn neus duwen hoor.

    Je weet, als je in eerdere relaties zat, heel goed wat je wel en niet meer wilt. Maar soms is het nog verdraaide lastig om dat in de praktijk te brengen.
    Er is bij jullie volgens mee een heleboel liefde, dus het komt vast goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s