Just another story

Ik las dit en het raakte me loeihard.

Daarom. Een sprookje.

Het leven heeft kreukels, en daar was ze niet helemaal op voorbereid. Best slimmig, erg gevoelig. Maar ze paste nooit echt helemaal ergens.

En toen was er de eerste prins. Geen wit paard. Het was de prins met de oude rammelwagen. Hij was charming. Vaak vroeg ze zich af hoe het kon dat hij net altijd het woord zei of het gebaar maakte waar ze naar verlangde. Er waren wilde nachten en bijzondere dagen. Het leek alsof de prins met de oude rammelwagen de moed had om buiten de maatschappij te leven, en van elk moment een feest te maken. Ze had het gevoel dat ze echt leefde, 100 000 procent, maar daarin geraakte ze zo verwijderd van de gewone wereld. Er was een kloof tussen het echte leven en het leven met hem. Ze vertoefde liever in het leven met hem, waar gevreeën werd in een weiland onder een knallend vuurwerk en gepicknickt in het bos. Waar ze lange brieven kreeg maar wel elke koffie moest betalen. Ze leefden niet lang en gelukkig. Er waren dingen die niet klopten en er was pijn. Ze moest vechten om overeind te blijven, ze wist niet meer wat ze kon/wou geloven, ze vroeg zich af of hij gek was of zij, ze geraakte geïsoleerd, beschadigd en hij ging.

De prinses werkte, zorgde voor de kinderen, verlangde nog heel veel hartstochtelijk terug naar de magie van de prins met de rammelwagen. Ze bleef kringetjes in haar hoofd draaien, omdat ze er niets van snapte. Hoe kan iemand zo dicht zijn en zo onecht? En toen ontmoette ze de prins met de gezinswagen. De man die ze betaalde om haar schouders los te maken. Een man met een hele bende kinderen, een pijnlijke scheiding en een vriendin op wie hij niet verliefd was. Een man met overtuigende handen, leuke ogen. Gekke denkkronkels over sprookjes, eindelijk recht op geluk en gedachten dat hij als alleenstaande vader van een hele bende kinderen er wel in slaagde het leven veel glans te geven. Ze vergat even dat al die reisjes en uitstapjes makkelijker waren omdat zijn vriendin telkens meeging, en dat hij maar de helft van de tijd de zorg voor de kinderen droeg. Er waren intense gesprekken en intense momenten op zijn bank, en dan niets, lang niets. Tot hij weer eens recht van de luchthaven naar haar toe reed, vertelde hoe saai zijn vriendin was en enkele uren later zijn kleren bij elkaar zocht en ging. De prins met de gezinswagen was doorzichtig. Het verbaasde haar niets dat zij niet de enige vrouw was bij wie hij occasioneel langs ging. Het duurde even, maar we wrikte zich los, ze weerstond zijn pogingen, ze dacht niet langer dan één intens moment met hem wel opwoog tegen twee maanden radiostilte. Als man, besefte ze, is het makkelijk om een vrouw in extase te brengen die niet helemaal tevreden is met haar leven. Die het gevoel heeft dat ze al jaren niet op haar plek is, niet tot haar recht komt. Die het moeilijk heeft. Die zorgen heeft en stress. De extase van zo’n vrouw is intens en bevestigt de man, en dan wordt het wel eens groots en intens en veel. Maar als hij voelt dat zij van plan is zich vast te klikken aan hem en er een leven van te maken, schrikt hij zich een hoedje. Want dat was nu net niet helemaal de bedoeling en dat kon hij niet voorzien. Al gaf hij haar misschien het idee dat hij tot aan de hemel en terug zou gaan met haar.

En toen was er de prins met de hybride wagen. De prins die in de auto sprong toen ze hulp nodig had in het ziekenhuis met een zoontje met een hersenschudding. Het was een prins zonder mooie woorden. Het was een prins zonder grootse gebaren. Maar hij was er wel, midden in de dagelijkse zooi van neusjes afvegen, rekeningen betalen, koken, naar een speeltuin gaan. Soms waren er wat kreukels, want je bent nooit helemaal op elkaar afgestemd en zo’n bende kinderen is ook wat. Soms wou ze dat hij wat uitbundiger was en hij wou dat zij wat minder intens was. Ze verloor zich niet in groots en meeslepend. Ze vijlde zichzelf wat bij in zijn aanwezigheid omdat ze door hem kon zien waar de uitschieters van haar karakter zelfverraad of zelfdestructie waren, en omgekeerd ook. Ze geraakte niet los van de realiteit, maar net wel erg verankerd in het echte leven. Ze voelde zich na maanden uitgerust en stabiliseerde zich als volwassen vrouw. Het was zoeken om terug een evenwicht te vinden nadat ze jarenlang allerlei balletjes op extreme wijze in de lucht had moeten houden, maar wat er voor in de plaats aan het komen was, was beter en duurzamer. Bij ruzies kwam er geen immens tranerig drama, maar een volwassen poging dingen samen uit te spreken en op te lossen. Soms dacht ze nog een keer aan het vuurwerk met de man met de rammelwagen. Of de spanning als de man met de gezinswagen onverwacht in aantocht was. En dan keek ze naar haar prins met de hybride auto, die een kindermondje afveegde, het afval wegbracht, een verrukkelijke cappuccino maakte en haar een onhandige kus gaf. En dan wist ze dat het op de loer lag. Lang en gelukkig.

Voor I.
Je kan zelf kiezen. Jezelf verliezen werkt nooit. Peter Pan bestaat alleen in sprookjes. Het dagelijkse leven met iemand is soms een dansje, en soms een saaie avond op de bank. Liefde verdiept zich in het waarderen van elkaar in die realiteit, niet in de extase van het vuurwerk.
Met heel veel liefs & compassie in de mooie zin van het woord. 

Jij mag kiezen. Om jezelf niet te verraden of te verliezen. Om te luisteren naar die stem in je binnenste. Dat alles beter wordt en niet erger. Om geen uren te kijken naar een telefoon die niets doet.

En dat alles neemt niet weg dat je dapper bent en sprankelend en sterk en creatief.


P.

 

Advertenties