Saai, saai, saai

Beter worden is een langzaam proces. In de winter werd ik ziek. Intussen zijn er negen maanden voorbij.

De eerste maanden werkte ik niet, en later halftijds. Ik moest voor het werk naar een psycholoog waar ik weinig vertrouwen in had. Werken ging moeizaam, met als kers op de taart een slechte evaluatie.

Dan volgde de verhuis. Een verhuis van bijna twee maanden, met allerlei kleine stapjes in het leegmaken van het oude huis. De keuze om gezien de slechte bereikbaarheid van het nieuwe huis geen verhuisdag te doen met een verhuiswagentje, maar de verhuis in stapjes te doen met mijn kleine autootje, was een zeer slechte keuze. Het bleef allemaal maar duren, ik had het gevoel elk weekend een keer op en neer te rijden (toch goed voor bijna 500 km). De uiteindelijke overhandiging van de sleutel was een heel vervelend moment met de oude huisbaas die liefst de waarborg wou houden en daarom allerlei verwijten maakte. Intussen nog steeds niet geregeld. Zucht.

De nieuwe plek werd mondjesmaat vertrouwd. Maar het blijft best veel, verhuizen, wennen, de kinderen die wennen aan de nieuwe situatie, de Man, de nieuwe stad, het nieuwe huis, een week lang de ex van de Man op bezoek die vertrouwder is met het huis en de stad dan ik waardoor we een vrij eigenaardige dynamiek kregen, af en toe bezoek van vrienden wat telkens geweldig was maar ook zo’n intensiteit met zich meebracht. En mijn ex die van plan is zich in de buurt van mijn nieuwe woonst in een caravan te settelen en denkt dat dat een ideale plek is voor kinderen. I kid you not. Ik lig er wakker van.

Negen maanden na ziek worden, ben ik nog niet helemaal genezen, maar wel al een pak beter dan ik was. Wat er nog moet gebeuren is dat ik terug goed leer werken en mijn achterstand in kan halen. Ik voel zo veel verzet tegen werk en het lijkt me niet te lukken, waardoor ik me dan zeer slecht voel over mezelf. Ik wil terug goed zijn in dingen en mijn waarde hebben voor de organisatie waar ik voor werk. Ik wil mijzelf realiseren en niet vechten met elk onnozel taakje, zoals het versturen van een brief of het openen van mijn mailbox. Ik ben zo in de vermijding gedoken en alles wat opgestapeld is vervult me met schaamte en angst en twijfel en schuld, waardoor het allemaal zo moeilijk is.

Wat behoorlijk helpt in mijn beter-worden, zijn de basics. O jee, al die basics zijn waar. Saai, saai, saai.

  • Slaap: onder de goede invloed van de Man ga ik elke dag mee tussen 22 en 23u slapen. Als de wekker om 7 gaat ben ik nooit uitgeslapen (hoewel ik graag magical mornings zou doen, lijkt me geweldig), maar ik krijg aanzienlijk meer slaap dan vroeger toen ik vaak ’s avonds wat energie kreeg en op die late-avond-energie nog wat werk verzette, om daarna totaal opgedraaid in bed te belanden.
  • Eten: ons eetpatroon is nog niet hoe ik het zou willen. Ik heb bv nog geen vast plan voor bio groenten en fruit en ik plan nog te weinig waardoor we toch vaak ad hoc pasta eten. Maar ik ontbijt elke dag, ik lunch, ik kook elke avond en ik ben op mijn eigen trage wijze drie kilo afgevallen, waarschijnlijk door wat gezondere keuzes te maken en wat regelmatiger te eten. Ok, waarschijnlijk doordat ik niet meer totaal uitgeput elke dag honderden kilometers rijd en bij elk tankstation zwicht voor een kinderbueno.
  • Supplementen: ik heb een eigen pillendoosje dat propvol zit met supplementen. Naast een samengestelde vitamine voor wannabe-mama’s (geen plannen verder), neem ik magnesium, ijzer en vitamine D. Vooral Magnesium (ik kocht in Duitsland zakjes Mg met Kalium, in Nederland koop ik metarelax) blijkt een schot in de roos en helpt enorm tegen vermoeidheid en stress. (Aan iedereen die moe is: haal metarelax!)
  • Minder werken: ik werk 28 uur in vast dienstverband en freelance daarnaast. Eerlijk gezegd zijn de vrije dagen nog steeds erg rommelig en voelt het helemaal niet alsof ik minder werk. Vrije dagen zitten snel vol met huishouddingen, de kapper, freelance opdrachten, uitloop van werk dat ik niet gedaan krijg, afspraken die ik anders toch niet ingepland krijg, … Hoe heb ik ooit 36 uur gewerkt en gefreelanced daarnaast? De therapeut van het werk vroeg een keer of ik dacht dat ik superwoman ben, intussen een running joke in huis. Maar eerlijk gezegd denk ik retrospectief dat ik inderdaad superwoman was, want ik deed veel en kwalitatief werk naast het min of meer draaiende houden van het huishouden en het opvoeden van de kinderen. Wat ik vroeger in een week kon zou ik nu nooit van mijn leven meer kunnen in een maand. Over werk ook nog: ik heb plannen voor een eigen praktijkje, maar ik loop enorm tegen mezelf aan. Het is alsof ik stilaan naar een nieuw stadium moet, maar nog erg in het verzet ben.
  • Sporten: haat-liefde. Het is nog bijna elke keer doodgaan, maar ik loop. Ik loop. Ik loop. Ocharme vijf kilometer per keer. Er zijn periodes dat ik er zin in heb, periodes dat ik amper vooruit kom, periodes dat ik denk dat ik dood ga, periodes dat mijn bekken bijna uit mijn sportrokje rammelt en periodes dat mijn knie precies van metaal is. Maar ik loop. Met Evi. Ik hoop tegen het einde van de zomer vlotjes vijf kilometer te lopen. Bij wedstrijdjes die ik meegelopen heb haalde ik makkelijk zes en een keer met bijna doodgaan vijf. Maar het dagdagelijks geloop is minder adrenaline-achtig dus makkelijk vijf is nog een paar weken ver. Ik wil in de herfst van vijf naar tien km trainen. Voorlopig loop ik ocharme tussen 9,5 en 10 km/u. Op snelheid train ik voorlopig niet. Het enige dat helpt met het lopen, is muziek. Ik heb een lijstje van liedjes die ik in het echte leven nooit zou luisteren, maar die een prima tempo hebben om te lopen. Laast gedownloade guilty pleasure? Dragostea din tei. Lach maar.
  • Liefde. Een relatie vraagt aandacht en onderhoud, maar het is zo goed er niet alleen voor te staan. Ik heb zo veel waardering voor de Man, zijn stabiliteit, rust. Hoe hij een bedding is voor ons en hoe normaal hij is. Hij blaast zich nooit op, hoeft nooit stoer te doen of in de kijker te staan. Hij is gewoon, hij is er helemaal echt en altijd. Hij is wijs en kan goed uitzoomen. Ik weet nog steeds niet waar ik ‘m aan verdiend heb.

Geef me nog eens negen maanden met goed slapen, sporten, goed eten en elke dag een zoen. En je gaat wat zien, joh.

 

Advertenties

13 gedachtes over “Saai, saai, saai

  1. Regelmatig als ik hier kom lezend enk ik… die prinses op de kikkererwt wil (en is/was dat) zo graag een superwoman zijn. Zou dat intrinsiek zijn of ingelepeld ? Sorry voor het direct zijn, maar ik stel me die vraag nu eenmaal.

    • Ik las laatst een mooie blog (https://wordpress.com/read/feeds/48427439/posts/1557076132) wat mogelijk een antwoord is op je vraag. Maar ik ervaar zelf niet zo dat ik superwoman wil zijn. Ik wil gewoon dat de dingen die bij anderen ‘moeiteloos’ lijken te lukken (wat stabiliteit, de rekeningen betalen, gezond eten, het werk goed doen, …). Als ik zelf blogs lees met mensen die allerlei recepten posten of van die perfecte foto’s van zelfgemaakte verjaardagstraktaties die er uitzien alsof ze van een professional komen, dan heb ik meer het gevoel dat dat superwomen zijn, en ik een soort chaotische kneus :). Ik streef dan ook helemaal niet maar dat soort perfectie, omdat ik weet dat het niet voor mij weg gelegd is.

    • 🙂

      De kern van mijn blogje is eigenlijk dat er geen supertruukjes zijn, maar dat de hele saaie basics (slapen, eten, wat minder werken, sporten, …) uiteindelijk de ‘oplossing’ zijn. Ik had zelf niet echt het gevoel dat ik zo liefdeloos over mezelf schreef.

      • Ik ben het helemaal eens met de kern van je blog. Rust reinheid en regelmaat zijn de oplossing voor heel veel struikelblokken.
        Je schrijft niet zozeer liefdeloos. Maar ook niet met compassie naar jezelf. En ik ben zo te lezen niet de enige die dat opvalt. 🙂

        Je kan zo streng voor jezelf zijn. Misschien lees je de ‘verkeerde’ blogs… daarmee bedoel ik dat er ook genoeg blogs zijn waar de schrijfster duidelijk verteld wat er allemaal niet goed gaat. 🙂
        En bedenk vooral dat je op sommige blogs en vaak ook op social media alleen de hoogtepunten van t leven van een ander ziet!!!

        Los daarvan:
        Je hoeft niet beter dan een ander. Je hoeft niet al je plannen nu perfect tot uitvoer te brengen. En je hoeft vooral niet perfect te zijn.
        Je doet je uiterste best en je hebt al een paar hele grote stappen kunnen zetten naar en gelukkig leven voor jezelf en je mannen. En daar mag je heel trots op jezelf voor zijn!

        Het valt vaak niet mee om precies onder woorden te brengen hoe je iets voelt. Daarnaast heeft iedere regio zijn eigen taal waardoor zaken ook anders over kunnen komen. En t enige dat belangrijk is, is hoe jij het voelt!

        Moraal van mijn verhaal: bedenk voor jezelf of je gevoel over jezelf goed is. Ja? Houden zo!
        Nee? Bedenken wat je daarmee kunt en wilt.

      • In hoe je over jezelf praat, bv. in deze zinnen:
        – ons eetpatroon is nog niet hoe ik het zou willen. Ik heb bv nog geen vast plan voor bio groenten en fruit en ik plan nog te weinig waardoor we toch vaak ad hoc pasta eten.
        – Ik loop. Ocharme vijf kilometer per keer. (de ocharme)
        – Voorlopig loop ik ocharme tussen 9,5 en 10 km/u.
        – Ik weet nog steeds niet waar ik ‘m aan verdiend heb.

        Misschien is ‘wat heb je hoge normen voor jezelf’ beter uitgedrukt?

        Mijn vermoeden (als ik je reactie op bentenge lees ook) is dat je je vergelijkt met minder gevoelige minder intelligente mensen.
        Hoe slimmer en hoe sensitiever, hoe intenser het leven en dus ook hoe moeilijker op veel vlakken: alles komt hard binnen, wordt veel complexer verwerkt enz.
        Hoe ik het zie (totaal subjectief, maar wel ook de ervaring van de vele slimme sensitieve mensen rondom mij) is dat juist voor de wat minder gevoelige mens het leven véél makkelijker is.
        Niet dat ik zou willen ruilen (neen, ik moet eerlijk zijn, soms wel!), maar ik zie dat wel heel duidelijk.
        Een voorbeeld: anderen met mijn job die DOEN gewoon, ik daarentegen twijfel, pieker, denk na, denk nog eens, laat nog wat kritiek binnenkomen enz enz, terwijl ik ondertussen wél echt weet, voel, ervaar (vroeger niet, nu wel) dat ik beter ben in diezelfde job. Maar niet altijd evenveel succes heb, juist door hoe ik ben.
        Soit, dat weet je al denk ik, maar het is iets dat we (soit, ik 😉 ) toch regelmatig moeten terughoren als we aan het vergelijken slaan.

      • Dag Annabel. Wat je schrijft is heel herkenbaar voor me. Ik lijk veel dingen die voor anderen ‘makkelijk’ om ‘zomaar’ gaan zo complex te maken. Hoe moeilijk kan het zijn om een weekmenu te maken? Hoe moeilijk kan het zijn om gewoon elke dag je werk te doen en niet verstrikt te geraken in je hoofd? Dat soort dingen. Inderdaad moeilijk voor mij, en dat ligt inderdaad aan de gevoeligheid waar ik best – als ik jou zo lees – vriendelijker in zou mogen zijn naar mezelf :).

      • @Annabel Bedankt voor jouw reacties, confronterend interessant wat mij betreft 😉 “Wanneer zal ik het eens leren, gewoon ‘leven’?”, denk ik vaak, “hoe moeilijk kan het zijn?”. Bedankt voor je pleidooi wat milder voor jezelf te zijn.
        @Prinses Bedankt om de ‘basics’ nog eens op te lijsten, een goeie reminder… Stevige fundamenten zijn inderdaad een goed idee, ook (of misschien eerder vooral) wanneer het leven op losse schroeven lijkt te staan. Wat een weg heb jij al afgelegd, bedankt dat je de moed had/hebt om erover te schrijven, ik weet niet of je beseft welke impact jouw woorden op andere onbekenden hebben (als een steentje dat je in het midden van een meer gooit, de kringen dijen tot aan de oever uit). Mijn situatie is absoluut onvergelijkbaar met de jouwe en toch heb ik van jou al zoveel geleerd. Bedankt!

  2. oooh … herkenbaar …

    wat me hier toch ook alwéér opvalt, is wat een hele kring mensen hier rond jou staat, prinses, met zoveel oprechte woorden, wensen en meelevendheid !
    zo mooi dat dat kan, ik hoop maar dat je ook dàt een beetje tot bij jou vanbinnen daar kan voelen …

  3. Ik loop ook, voor het eerst op hartslag deze keer (hartslag <150) en dat resulteert in ochot misschien 7km/u. Ik vind 9,5 – 10 km/u gewoon zot, zeker als je nog aan het start-to-runnen bent. Misschien mag je jezelf daar dus wel een pluim voor geven? 🙂
    Voor de rest – ik ken je van haar noch pluim – herken ik wel wat in de reacties hierboven, veel herkenning maar ook zo wat een triest gevoel. Veel succes nog met verder eten-slapen-liefhebben, het is inderdaad wat het is, dat leven.

  4. Al lees ik je graag, ik volg annabel wel, ik word ook soms triestig van de hardheid die je voor jezelf aan de dag legt. al dat vergelijken met anderen, je geeft zo veel blijk van inzage in je eigen gedachtegang en denkprocessen, maar bij anderen werkt het net zo. soms lukt er wat en dan delen veel mensen dat en soms mislukt er wat en dan houden veel mensen dat binnenskamers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s