Talent

Het is another happy day, hier & nu (*). Een ochtend met de mannen. 17 km heen & 17 km terug gefietst naar een interessante bespreking en me een soort van superwoman voelen omdat ik het deed. Met de fiets dus.

Thuiskomen. De pc aan. Besloten dat ik me elke dag wil voeden. Ergens gelezen dat je elke dag een kwartier of een half uur kan lezen, zelfs als je geen tijd hebt om boeken te lezen. Het is vast niet waar, dat iedereen het kan, maar ik geef er prioriteit aan en ja hoor, ik ‘studeer’ een half uur in één van de tientallen boeken die me al lang vergezellen omdat ik weet dat ik ‘m moet lezen en er van moet leren. Ik maak nota’s, sla het boek met spijt dicht als de tijd op is, en besluit: morgen weer!

Daarna loop ik de stad in om een bestelling op te halen. Ik slenter terug langs de kantoorboekhandel en ik verlies me in al die papieren dingen. De stiftjes. De schriftjes. O, o, wat lekker. Ik houd mijn aankopen beperkt en wandel naar één van de vele koffiezaakjes die deze stad rijk is. Gewapend met een cappuccino en een chocolate chip cookie (dat mag na al het fietsen) ga ik even in een parkje zitten, en dan ga ik naar huis, waar ik een blogje schrijf, nog even werk aan de organisatie van een studiedag. En straks is er de avond met de mannen.

In het parkje besefte ik het. Ik heb talent voor het leven in de stad.

(*) Het happy-gehalte is complex. Enerzijds merk ik dat veel van de externe factoren die me pijn deden opgelost zijn en dat ik dankbaar mag zijn om de heerlijke luxe waarin ik me bevind. Dit is werkelijk de eerste keer in 33 jaren dat er zo goed voor me gezorgd wordt en dat ik leef op een plek die zo goed bij me past. Ik heb nog steeds het gevoel een soort gouden lotje uit de loterij getrokken te hebben. Anderzijds zijn er nu al die interne obstakels die overwonnen moeten worden. Het is vechten met energie, motivatie, geloven in mezelf, weten wat ik wil met werk, schaamte en schuld en frustratie omdat het werken zo veel beter ging in een periode waarin het zo veel slechter ging met me. Knoop daar maar eens een touw aan vast.

Advertenties

8 gedachtes over “Talent

  1. Ik vind dat niet zo raar. Focus om recht te blijven toen. Nu ontspanning in de breedte, mogen zakken in het leven en daarvan genieten. Het moet niet meer, het mag nog. Ik kan het niet goed uitleggen maar wel invoelen , denk ik.

  2. Misschien dat je toen wel beter werkte omdat je zo gestresseerd was, want dat geeft toch een adrenaline-rush he. Maar op die manier verbruik je wel energie die je eigenlijk niet hebt, waarmee je dus een put graaft die je nadien weer moet opvullen.
    Terwijl je nu die putten aan het dempen bent, en niet meer zo onder de adrenaline zit. Lijkt mij veel gezonder. En putten vullen kost tijd en moeite, dat zal niet zomaar meteen geklaard worden.

    Doe jij maar lekker op je gemak. Het lijtk me heerlijk om te wonen op een plaats waar je je goed voelt, en waar er voor je gezorgd wordt. Ik kan het me amper voorstellen eigenlijk. Zo een leven dat lekker vlotjes loopt. Jouw verhaal geeft mij ergens wel de moed om erin te blijven geloven dat het op een dag echt wel kan.

  3. ik zag mijn volwassen leven altijd voor me in een keurige groene buitenwijk, maar door toeval belandde ik aan de rand van het centrum van de stad: heerlijk, ik heb ook talent voor leven in de stad.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s