Fucking klein leven

Het is minstens de tweede keer dat ze dit voorheeft. Volledige blokkade, groot conflict. Totaal over de rooie. Crisis total. Iedereen zag het van ver aankomen, zij niet.

Ik probeer er voor haar te zijn, want zoals dat dan gaat, is alles ingestort. Ik zie dat ze alleen is tussen het puin.

Iemand die recht op een muur afrijdt om er tegen te pletter te rijden, kan andere mensen heel heel boos maken. Op het moment dat je op de muur afgaat, ben je meestal al in een soort tunnelvisie en niet echt te genieten. Je kwetst andere mensen, laat hen in de steek, neemt afstand.

Been there, done that. Maar dan anders. Ik denk dat ik op het moment dat ik overkop en uit de bocht ging, wel een spoortje van wat fouten heb achtergelaten. Vooral omdat ik mezelf niet realiseerde dat het me allemaal niet meer lukte. Onzorgvuldigheden. Verwaarlozingen. Maar wat zij gedaan heeft was nogal een frontale aanval op collega’s, en keert zich nu tegen haar.

En terecht. Als een collega van me zich zo zou gedragen tegen me zou ik er aan kapot gaan van onzekerheid. Als een collega van me me zou verbeteren en dingen overnemen, mijn werk opnieuw doen, zou ik afhaken, verward geraken, boos worden. En dat hebben haar collega’s gedaan. Collectief. En als je boos bent, is het moeilijk om te zien hoe hulpeloos iemand met goede bedoelingen zichzelf en een situatie totaal kan doen ontsporen. Hoe zij even erg gevangen zat dan ze hen gevangen heeft genomen.

Ze heeft niet door hoe erg het is gesteld met zichzelf. Ze is geobsedeerd door de situatie. Ze kan geen afstand nemen en geen perspectief ontwikkelen. Ze slaapt niet en ze eet niet. Ze huilt. De ene dag is het allemaal hun schuld want ze denken te traag en ze zijn zo dom dat ze wel moest ingrijpen, de andere dag is het de schuld van de baas die niet gereageerd heeft. Haar eigen schuld is het nog niet.

En schuld, tja, schuld. Who cares about schuld?

Mijn ervaren oog ziet dat dit een lange weg kan worden. De verloren kilo’s erbij eten. Uitrusten. Anders leren denken. Anders leren omgaan met anderen. Anders leren werken. Perfectionisme leren hanteren. Perfectionisme niet op anderen projecteren. Leven, niet alleen werken. Verbinden.

Ze wankelt. Tussen een andere baan gaan zoeken of vallen, en herstellen. Waarbij niets gespaard zal blijven. Ze zal moeten graven in haar verleden, ze zal overtuigingen in vraag moeten stellen, ze zal moeten kijken naar zichzelf, ze zal de triggers moeten leren kennen, ze zal moeten leren rusten. Het vallen is wat je niemand toewenst, maar ik weet ook dat een ander baan zoeken een garantie is op meer van dit. Binnen een jaar, twee jaar, drie jaar.

Ik ben de lange weg aan het gaan. Laatst moest ik mijn tussentijdse evaluatie invullen. Allemaal kolommetjes waar ik prestaties in moest proppen. Er zijn niet zo veel prestaties meer van het laatste half jaar, terwijl ik in mijn vorige evaluatie de tweede beste was van allemaal. Dus schreef ik een brief aan de baas. Waar ik een half jaar geleden stond. Over de frustratie van die kolommetjes vol prestaties willen proppen, maar voelen dat het niet kan. Dat een dag nog steeds zwaar is, dat ik zo veel vergeet, dat het overzicht vaak ver zoek is, dat de ene dag beter gaat dan de andere, dat ik mijn auto vaak aan de kant moet zetten omdat ik mijn benen niet vertrouw. Over de schaamte en de schuld omdat het niet gaat zoals ik zou willen en zoals het zou moeten. Maar ook over de hoop en het geloof. Dat ik keuzes maak en dingen ontwikkel waardoor ik die kolommetjes weer ga vullen. Niet zo uitbundig als ooit, maar wel op een manier die duurzaam is. Dat schrijf ik. Ik stuur mijn kolommetjes en de brief per mail en heb dezelfde avond al spijt omdat het kwetsbaar is en ik me een zeur voel die altijd wel een reden heeft om te zeuren. Een mankepootje dat meehinkt met de grote jongens.

De man en ik werken thuis en we praten even bij een kop koffie en ik vertel het hem. Dat er veel veranderd is en dat dat goed is. Maar dat het niet leuk is om minder te kunnen dan vroeger, om minder te zijn, om minder te verdienen. Jippie jee, wat een levenskwaliteit heb ik gewonnen door ontdekt te hebben hoe leuk het is om een gezin te hebben, meer te leven dan te werken en beter voor mezelf te zorgen (lees: elke avond om 22u naar bed). Maar tegelijkertijd: wat heb ik er aan op de lange termijn? Weinig flitsende perspectieven. En ik, ik heb nog steeds een zwak voor flitsende perspectieven. Toegeven dat dit het misschien wel is, elke dag ploeteren, je best doen, balanceren, buigen voor de grenzen waar je vroeger zingend overheen ging. Weinig glorieus. Het is een fucking klein leven geworden. Misschien wordt het nooit meer dan dit. Nooit die goed draaiende eigen praktijk. Nooit die drie boeken op mijn naam. Nooit dat doctoraat afgewerkt. Nooit het derde kind. Alleen maar dit fucking kleine leven.

Een fucking klein leven waar de vriendin in puin haar neus voor ophaalde. Maar wat ik haar met zo veel liefde ook toewens. En allez vooruit. Mezelf ook.

 

Advertenties

10 gedachtes over “Fucking klein leven

  1. Ik kan alleen maar zeggen: wees dankbaar dat je fysiek gezond bent… Ik zou met veel plezier tekenen voor zo’n klein leven, hoe flitsend ik het vroeger ook wou…

  2. oh zo moeilijk, ik heb ook een gelukkig, klein leven en vraag me af of het dat is, of ik die dromen van vroeger moet loslaten, oh zo moeilijk…want ik was oh zo ambitieus en heb er niets van gebakken…

  3. – wat erg voor die vriendin, en wat moet het moeilijk zijn emotionele en rationele bedenkingen te combineren als buitenstaander.

    – ik denk dat mensen soms zo dicht op iets zitten dat ze niet meer kunnen zien dat een bepaalde situatie in het grotere kader ‘maar’ een paar jaar hier of daar is ipv het gevoel dat de huidige situatie voor altijd is. Ik herinner me hoe ontzettend verdrietig ik was omdat ik ervan overtuigd was dat mijn leven altijd op hetzelfde miserabele niveau zou blijven hangen. Terwijl ik nu als een buitenstaander naar die gedachten kijk en denk: maar wat verwachtte ik nu? Dat ik onder die zo moeilijke omstandigheden zo kunnen vooruitraken? Ik heb een vriendin die zegt “dat een boom niet het hele jaar door in bloei staat aanvaarden we. Maar van een mens verwachten we iets anders. Waarom?”

    Werk, gezin, ambities, de flow in een relatie: weinig dingen lijken me zo dicht op uw vel te zitten omdat het zo belangrijk is voor uw identiteit. Wat er daar mis gaat, wat een mens ontbeert of naar verlangt, dat vraagt dan om vervulling. Onmiddellijk 🙂 En dat vult uw hoofd met gedachten en gepieker, vooral over die dingen waar ge toch geen vat op hebt.

    En het verdriet, zelfs al is het geen hevig en huilend iets, maar toch. En de vage verveling en teleurstelling en angst (“is het dit nu? Het volwassen leven?” zo’n gevoel heb ik iig zelf: heb ik niet meer vat op mijn dromen en wensen dan dit, dan deze situatie?) knijpen uw ratio toe, en in een poging uzelf aan te passen aan het leven denkt ge: ‘bon, blijkbaar is het dit, die waterkans dat het verandert, zal ik maar niet meetellen.”

    Terwijl de werkelijkheid gezien door de ogen van een buitenstaander zoveel rijker en dynamischer is. En er altijd dingen veranderen, dikwijls zelfs in positieve zin. Over het algemeen worden mensen rustiger, zelfzekerder, gefocuster én het voordeel van ouders is dat het alleen maar beter kan worden wat betreft vrije tijd hebben.

    Ik wil eigenlijk gewoon, veeleer dan de woordenstroom hierboven, én uw gevoelens erkennen én sussend zeggen: ‘maar Prinses toch, je bent nog maar net aangekomen in de nieuwe stad daar. Nog maar net in een nieuwe relationele, financiële en geografisch nieuwe toestand. Je doet het echt goed. Het komt wel weer. Die ambitie voor uzelf, en de middelen er iets mee te doen, zowel financieel als emotioneel als in tijd.” En dan nog een derde nuance: ‘maar wat weet ik er nu van. Ik kan alleen maar zeggen dat ik me herinner wat een rothekel ik eraan had als ik me opgesloten voelde in mijn wereld en iedereen me probeerde op te krikken, wat me alleen maar schuldgevoelens gaf.’

    Maar.. om 22 uur gaan slapen, dat is geniaal. Ben jaloers.

  4. Ik vind dat eigenlijk geen fucking klein leven, hoor Prinses.

    Alles is een kwestie van perspectief he. Je kan alles kleiner of groter doen lijken door er simpelweg iets groters of kleiners naast te zetten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s