Plotwendingen

Als de man een avond niet thuis is, weet ik niet wat doen. Dat klinkt sneu. Alsof ik afhankelijk ben van de man. Dat is niet zo. Vroeger had ik de man niet. Dan werkte ik, deed ik het huishouden of sliep ik. Ik wist altijd wat doen. Nu wil ik ’s avonds niet meer werken, het huishouden gaat hier sneller want beter georganiseerd en gedeeld, en slapen doe ik gelukkig niet meer om zeven of acht uur. Dus moet ik weer te weten komen wat ik zou doen als ik vrije tijd had en zelf mocht kiezen. Dat lukt me niet zo goed. Soms ga ik in bed liggen wachten tot de man thuiskomt. Ik ben het gewoon vergeten, door al die jaren flink zijn en hard werken of heel moe zijn.

Werk en leven. Het werk was zo belangrijk, tot ik ziek werd en niet meer kon. Er kwam meer leven en de noodzaak van het werk verminderde drastisch. Dus nu moet ik de inspiratie en energie en motivatie volledig intrinsiek oppompen. En ik die alles zo belangrijk vond en vond dat ik de mooiste baan ter wereld had, denk steeds vaker dat ik ermee wil stoppen om nog wat meer te leven. De dagen zitten immers propvol leven. Niets spannends. Niets geks. Maar bij de lieverds zijn, tijd met hen doorbrengen. In de stad zijn waar ik nu woon. Eten kopen en klaarmaken. Naar de zee fietsen. Koffie gaan drinken met de man. Praten met de man. Naar België rijden en terug voor allerlei doeleinden. Voldoende slapen. Een boek lezen in de tuin.

Ik ben al minder gaan werken en verdien drastisch minder. En ze zouden net zo goed mijn loon aan de kinderopvang kunnen storten voor de dagen waarop ik werk. De kinderopvang hapt meer dan de helft van mijn maandloon weg. Ik heb het gevoel dat ik voor niets werk, ik zit weer op het niveau van toen ik tien jaar geleden startte, mijn rekening is het grootste deel van de maand leeg, terwijl ik nu een mevrouw ben in een leuk straatje in een mooi huis met een leuke meneer en niets te kort. Het is confronterend om minder te verdienen en het is confronterend om zwetende handen te krijgen als je de rekening van de opvang opent. Het is confronterend om minder te verdienen en met twee te zijn en nog minder over te houden dan vroeger ondanks het wegvallen van huur en allerlei vaste kosten. Ik wil graag bijdragen aan het afbetalen van het huis waarin ik woon en ik wil graag de energierekening betalen, maar daar is voorlopig geen geld voor. Ik was financieel onafhankelijk (ok, het neep) en zit nu in een betere situatie en ben het allesbehalve.

Er zijn de dagen waarop ik werk en thuiskom na kinderbedtijd. Het is bijna onmogelijk op een werkdag thuis te komen voor kinderbedtijd. En ik heb het nog nooit zo absurd gevonden. Ik werk letterlijk om de kinderopvang te betalen en geen vergadering is interessant genoeg om een avondmaal met mijn gezin te missen.

En dat terwijl mijn gezin mij niet mist, want ze functioneren hier ook prima zonder mij.

Misschien kan ik de avonden dat de man weg is gebruiken om over deze eigenaardige en onwaarschijnlijke plotwendingen in mijn levensverhaal na te denken. Ja, dat lijkt me nog eens wat.

 

 

 

 

Advertenties

5 gedachtes over “Plotwendingen

  1. Ik las dit gisteren al en heb er even een nachtje over nagedacht of en zo ja hoe ik zou reageren.
    Terwijl ik je altijd zo doordacht en slim vind schrijven, verbaast dit stuk me heel erg door de korte termijnvisie. Ik lees dat je moe bent en je evenwicht moet hervinden, dat snap ik na de zware tijden die je doorging. dat is niet zomaar over. Maar om je overwegingen te koppelen aan de kosten van de kinderopvang gaat me echt te ver.

    Ook als er deze paar jaren dat er veel kinderopvang nodig is, weinig overblijft van jouw inkomen werk je niet voor niets. Op lange termijn betaalt doorwerken zich doorgaans ruimschoots uit in een beter salaris. Bovendien, als de kosten voor de kinderopvang zo hoog zijn, komt dat omdat jullie samen nu ook al een goed inkomen hebben. Ook als je vanaf nu happy ever after blijft met de man, is zelfstandigheid niet zomaar een luxe, denk ontslag, ziekte. Uiteraard kan je denken ‘wie dan leeft, wie dan zorgt’ of je kiest ondanks de mitsen en maren voor meer tijd bij je kinderen, maar je werkt nu niet voor ‘niets’; je werkt voor een zekerder en beter toekomstperspectief.

    • Dag Pieke,

      Dat begrijp ik en je hebt gelijk. Er is sowieso wat te doen rond werkende Nederlandse vrouwen. In Nederland werken vrouwen minder, minder voltijds en blijven echt nog veel hoogopgeleide vrouwen thuis. De regelingen rond kinderopvang zijn nu eenmaal echt niet stimulerend in deze maatschappij. Tot vier jaar kunnen kinderen niet naar school. Daarna kunnen ze naar school maar door o.a. continuroosters, eindigen veel scholen al om 14u. De school waar ik voor gekozen heb, eindigt om 15u, en is op woensdag dicht. Ik neem dus in Nederlandse ogen vrij veel kinderopopvang af en ik krijg daar elke week een opmerking over omdat het hier zo ongebruikelijk is. Ik durf amper zeggen dat kinderen in België nog langere dagen maken, en ik neem regelmatig vrij zodat ik eens zelf om 15u aan de schoolpoort kan staan als er weer eens gezegd is dat de jongste doodmoe is omdat hij drie keer per week tot 17u in de opvang moet blijven en ook nog op woensdag.

      De kosten voor kinderopvang zijn hoog omdat ik nu volle pot betaal. Pas eergisteren had ik de code om belastingsteruggaaf te vragen, en dat ga ik dus zo snel mogelijk doen. Maar dan nog is er een enorme kloof tussen wat een vergelijkbaar gezin in België betaalt versus een gezin hier.

      Ook de zorgverzekering is even schrikken. Ik betaal maandelijks meer dan een tiende van mijn inkomen (staat los van ons gezinsinkomen) en ben niet verzekerd voor tandarts, kiné, …. Daarvoor moet ik nog allemaal aanvullende verzekeringen nemen.

      Kortom: ik snap wat je zegt, maar ik snap nu ook waarom deze samenleving anders werkt dan die waar ik vandaan kom en dat beleid van de overheid echt wel een zeer bepalende rol speelt met betrekking tot de keuzes die in gezinnen gemaakt worden.

      En zelf val ik even terug van extrinsieke en intrinsieke motivatie naar vooral intrinsiek, en dat blijkt toch zwaar te zijn, om al je motivatie voor je werk echt uit jezelf te halen. Ik werk ook iets minder, dus ik hoor er ook wat minder bij, ik mis wat dingen. En mijn loon is 20% afgenomen en ik zit het grootste deel van de maand met een lege rekening omdat ik de kinderopvang en de zorgverzekering en de supermarkt betaal. Dan vraag je je inderdaad wel eens af waar je het voor doet.

      • Ik vind het steeds absurd als ik met mijn Nederlandse collega’s praat over werken en kinderen en kinderopvang. Gaan Belgische ouders voorbij aan de noden van hun kinderen door hen zo vaak naar de opvang te brengen en zo vroeg al naar school? Of zijn Nederlanders te betuttelend naar kinderen, en te zeer gericht op de ‘vrouw aan de haard’ om nog te beseffen dat moeders ook nog iets anders zijn dan enkel zorgers?

        Misschien een ideetje voor een blogpost later, als inwijkeling 😉

  2. wat vervelend dat mensen denken dat ze iets kunnen vinden van jouw keuze voor kinderopvang. mijn kinderen zijn toen ze kleiner waren altijd 3 dagen gegaan. Dat was in mijn toenmalige woonplaats in de Bible Belt echt niet normaal, maar ik heb er nooit opmerkingen over gehad, dat ging achter mijn rug om denk ik 🙂
    nu woon ik in Haarlem en gaan bijna alle vriendinnetjes van mijn kinderen 3 dagen naar de opvang. zij zelf nu niet meer, dus dat heb ik handig verkeerdom gepland..
    wat ik wel hoor is dat mijn kinderen nu zelf benoemen dat ze het zielig voor die vriendinnen vinden, al is me een raadsel waarom; op de opvang hebben ze het over het algemeen heel leuk en worden ze goed vermaakt. Ze hebben toch iets meegekregen van de heersende moraal blijkbaar.

    Aan de andere kant ook naar dat je het gevoel hebt dat je er minder bij hoort op je werk. Dat is dan vast geen Nederlandse werkgever, want hier is 80% toch al ongeveer voltijds.

    kortom, lastig al die meningen om je heen. Ik hoop dat je je eigen pad vindt, zonder de behoefte je tegenover wie dan ook te verantwoorden, maar wel een pad dat verder loopt dan een paar jaren.

  3. Relevant probleem waar je over schrijft, in Nederland, maar ook in België. Ik ga volgend jaar van halftijds naar voltijds werken en ik weet nu al dat ik een voor mij behoorlijk deel van mijn hogere inkomen ga verliezen aan extra uitgaven als hulp in het huishouden en aan de luxe (maar nodig) van babysit. Het is wat het is.

    (deze zomervakantie dan, wat een kosten zijn die kampjes, ik apprecieer het gratis onderwijs in België nog veel meer dan ik altijd al doe)

    Een andere kwestie is dat ik NU AL uitgeput ben van het idee voltijds te gaan werken, en het is nog niet eens begonnen. Het zijn tropenjaren, en ik hoop dat het maar een tijdelijke situatie zal zijn.

    Laatste ding in mijn onsamenhangende commentaar: lieverd. Onze kinderen hebben het zonder meer goed. Neen, achtiever: wij zorgen gewoon goed voor hen. Én we hebben op dat vlak een goede, stabiele maatschappij. In tegenstelling tot grote delen van de wereld mag mijn kind een spelend kind zijn.

    Die kinderopvang, dat is een rotprobleem tot ze een zekere leeftijd bereiken, en daarna vergeet je wat een schulgevoelens je hebt gehad, en wat een gesukkel het was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s