Plotwendingen

Als de man een avond niet thuis is, weet ik niet wat doen. Dat klinkt sneu. Alsof ik afhankelijk ben van de man. Dat is niet zo. Vroeger had ik de man niet. Dan werkte ik, deed ik het huishouden of sliep ik. Ik wist altijd wat doen. Nu wil ik ’s avonds niet meer werken, het huishouden gaat hier sneller want beter georganiseerd en gedeeld, en slapen doe ik gelukkig niet meer om zeven of acht uur. Dus moet ik weer te weten komen wat ik zou doen als ik vrije tijd had en zelf mocht kiezen. Dat lukt me niet zo goed. Soms ga ik in bed liggen wachten tot de man thuiskomt. Ik ben het gewoon vergeten, door al die jaren flink zijn en hard werken of heel moe zijn.

Werk en leven. Het werk was zo belangrijk, tot ik ziek werd en niet meer kon. Er kwam meer leven en de noodzaak van het werk verminderde drastisch. Dus nu moet ik de inspiratie en energie en motivatie volledig intrinsiek oppompen. En ik die alles zo belangrijk vond en vond dat ik de mooiste baan ter wereld had, denk steeds vaker dat ik ermee wil stoppen om nog wat meer te leven. De dagen zitten immers propvol leven. Niets spannends. Niets geks. Maar bij de lieverds zijn, tijd met hen doorbrengen. In de stad zijn waar ik nu woon. Eten kopen en klaarmaken. Naar de zee fietsen. Koffie gaan drinken met de man. Praten met de man. Naar België rijden en terug voor allerlei doeleinden. Voldoende slapen. Een boek lezen in de tuin.

Ik ben al minder gaan werken en verdien drastisch minder. En ze zouden net zo goed mijn loon aan de kinderopvang kunnen storten voor de dagen waarop ik werk. De kinderopvang hapt meer dan de helft van mijn maandloon weg. Ik heb het gevoel dat ik voor niets werk, ik zit weer op het niveau van toen ik tien jaar geleden startte, mijn rekening is het grootste deel van de maand leeg, terwijl ik nu een mevrouw ben in een leuk straatje in een mooi huis met een leuke meneer en niets te kort. Het is confronterend om minder te verdienen en het is confronterend om zwetende handen te krijgen als je de rekening van de opvang opent. Het is confronterend om minder te verdienen en met twee te zijn en nog minder over te houden dan vroeger ondanks het wegvallen van huur en allerlei vaste kosten. Ik wil graag bijdragen aan het afbetalen van het huis waarin ik woon en ik wil graag de energierekening betalen, maar daar is voorlopig geen geld voor. Ik was financieel onafhankelijk (ok, het neep) en zit nu in een betere situatie en ben het allesbehalve.

Er zijn de dagen waarop ik werk en thuiskom na kinderbedtijd. Het is bijna onmogelijk op een werkdag thuis te komen voor kinderbedtijd. En ik heb het nog nooit zo absurd gevonden. Ik werk letterlijk om de kinderopvang te betalen en geen vergadering is interessant genoeg om een avondmaal met mijn gezin te missen.

En dat terwijl mijn gezin mij niet mist, want ze functioneren hier ook prima zonder mij.

Misschien kan ik de avonden dat de man weg is gebruiken om over deze eigenaardige en onwaarschijnlijke plotwendingen in mijn levensverhaal na te denken. Ja, dat lijkt me nog eens wat.

 

 

 

 

Advertenties