Repeat

Het is als iets dat in me rond sluipt en weer toeslaat. Na maanden en alle veranderingen komen de symptomen weer terug van de ziekte die ik in de winter had. Ik krijg weer slappe benen, zo slap dat ik niet kan rijden. Ik heb geen kracht meer in mijn vingers en kan niet typen. Ik meld me een dag ziek. De volgende dag ga ik weer werken. Na die werkdag sleep ik me naar huis en eenmaal thuis ga ik recht naar bed, waar ik bang en ellendig blijf liggen. Zelfs een kopje thee maken voor mezelf is een niet te realiseren onderneming.

Ik ben boos omdat het terugkomt. Ik snap ook niet goed waarom. Ik heb gedaan wat ik moest doen om mijn leven een andere wending te geven. Ik ben verhuisd, ben minder gaan werken, heb andere keuzes gemaakt. Ik rust meer, ik probeer gezond te eten, ik loop, ik slik vitaminepillen en ijzer, ik werk niet meer ’s avonds. Wat moet ik nog doen?

Het loopt allemaal uit de hand, ook mentaal. Oude pijn wordt getriggerd door nieuwe gebeurtenissen, ik jank de ogen uit mijn kop, de man is boos op me en teleurgesteld, er is onbegrip en afstand, ik voel me verloren in deze stad en alleen.

Enerzijds wil ik toegeven aan die slappe benen. Rusten, slapen, niets doen. Ik wil verzorgd worden en een beetje zwelgen in gedachten  aan tijden die te moeilijk en te eenzaam waren en hoe die een tol hebben geëist waar ik vandaag nog wankel van ben.

Anderzijds wil ik in mijn kracht zijn en blijven. Ik wil eigenaarschap nemen, geen speelbal zijn van mijn eigen vermoeidheid en beperkingen maar mezelf waarmaken.

Ik vind het zo complex. Ik heb kasten vol boeken maar soms lijk ik niets te weten. Alles lijkt twee kanten te hebben. Als de man kwaad weg beent na een onaangenaam gesprek, zoek ik verbondenheid. Ik wil geen kat en muisspelletjes meer. Ik bel hem en zeg hem dat ik het wil uitpraten. Mijn ego aan de kant, en de neiging om me zelf een dagje te gaan verstoppen met mijn pc en een stapel boeken overwonnen. Maar daar zit ik dan, te janken. Boos, verdrietig. We praten, maar er blijft afstand. Achteraf gezien was ik liever een dagje alleen geweest met mijn boeken en mijn pc. Kan ik verbonden zijn zonder afhankelijk te worden?

Ik ben moe dus moet ik ervoor kiezen te rusten. Maar in plaats van mezelf compassievol te geven wat ik nodig heb, ontaardt het rusten in een soort onaangename lethargie. Kan ik mezelf geven wat ik nodig heb zonder te ontsporen?

Ik moet mijn energie doseren, dus ik kan en wil gewoon niet meer mee in de ratrace van berichtjes, appjes en duizend mails. Maar intussen lijk ik iedereen in de steek te laten en mezelf enorm te isoleren. Kan ik mijn energie houden zonder van het toneel te verdwijnen?

Ik moet mijn werk afbakenen, want ik kan niet meer werken zoals ik het vroeger deed. Maar intussen stapelen dingen zich op. Kan ik afbakenen zonder onverantwoordelijk te zijn?

Ik heb een cursus gevolgd en er sluimert iets nieuws in me dat ik wil ontwikkelen. Alleen is de tijd niet rijp en de omstandigheden nog niet goed. Kan ik wachten zonder iemand te zijn met duizend plannen die er nooit eens wat van bakt?

Verdrijf ik de zwakte in mijn benen en handen met rust of met mezelf wat strakker aansturen? Misschien zijn ze niet eens een tegenstelling.

 

 

Advertenties

12 gedachtes over “Repeat

  1. Ook ik heb in 2011, na jarenlang chronisch overbelast te zijn geweest, de kracht uit mijn benen en handen verloren. Gelukkig tijdelijk,maar mijn huisarts was erg ongerust, dacht aan allerlei enge ziekten zoals Syndroom van Guillain Barre, MS…
    Heb toen even, heel kort, rust genomen maar door omstandigheden moest ik weer door met rennen en mijn handen gebruiken. Ging het niet, jammer, het moest toch.
    Dus niet goed geluisterd naar mijn lichaam, met als resultaat drie jaar later een enorme burn out/depressie van twee jaar.
    Pas heel erg goed op jezelf en het is normaal dat er nu allerlei gevoelens gevoelens naar boven komen.
    Neem de tijd!

  2. Het is als iets IN je, zeg je zelf, en misschien is dat het. Met te verhuizen, een rustiger tempo van leven aan te nemen, gezondere keuzes te maken etcetera heb je de goede omstandigheden gecreëerd, but you can’t run away from yourself. Als de onrust in je hoofd zit, is het misschien geen slecht idee daar te gaan kijken.

    Want die oude wonden, misschien zijn sommigen ervan nog niet zo oud. Misschien zijn sommige eigenlijk nog niet geheeld. Misschien is je fundering nog niet sterk genoeg om op te kunnen bouwen als het geen noodwoonst in het midden van een storm hoeft te zijn. En misschien valt dat nu pas op, omdat de storm is gaan liggen, de grootste schade is geruimd en je niet weet hoe je dat nu ook weer doet, iets helemaal stevig bouwen. Of misschien, misschien, valt het nu pas op dat er toch nog veel te doen valt, nu de storm is gaan liggen, terwijl je dacht dat het dan allemaal wel makkelijk(er) zou gaan.

    Misschien, misschien moet je het niet alleen doen. Misschien is terug hulp zoeken vooraleer het misgaat ook een optie (ik heb even geen idee of je alleen met de medicatie gestopt was of ook met therapie, sorry).

    Ik zeg misschien, want ik weet het ook niet. Ik lees hier alleen maar mee, ik weet alleen maar wat jij hier schrijft, dus het is goed mogelijk dat het allemaal quatsch is wat ik zeg. Het is dan ook maar een bedenking.

    Ik wens je alvast alles goeds.

  3. Je kan een structureel tekort aan slaap enz niet aanvullen door een korte periode rusten. Ik ondervind het helaas zelf dat het evenwicht wankel blijft, ondanks beslissingen die ik nam. Zelfs dingen die je graag doet, vragen energie. Het is heel herkenbaar dat je het gevoel had dat je uit een dal aan het klauteren bent en terug meer aankan. Zo blij was ik dat ik terug meer kon. En dan weer keihard tegen de muur van mijn gelimiteerde energie lopen. Het is hard.

  4. Wat moet dat verschikkelijk eng zijn, Prinses :(… Hoe machteloos moet je je daarbij voelen…
    En ik begrijp ook hoe ontzettend afschuwelijk het gevoel is anderen teleur te stellen (zegt hier de vrouw die al duizend keer naar haar werk heeft moeten bellen om te zeggen dat ze niet kan komen en ze iemand anders moeten zoeken, en al duizenden feestjes/afspraken/etc. heeft afgezegd). En ik begrijp ook de woede tegenover dat iets in je lichaam dat je niet laat leven zoals je wil. En het gevoel van “ik heb nu toch alles fgoed gedaan, waarom komt het dan TOCH?”

    Die anderen moeten begrijpen dat jij nog steeds degene bent die er het meest van afziet, en dat ze hun beide pollekes mogen kussen dat zij het niet zijn die daar op de sofa gekluisterd liggen, en dat jij f***ing veel geduld en begrip verdient.
    En ik hoop ook maar dat M, van wie ik oprecht geloof dat hij het goed meent een een prachtig persoon is, toch niet ergens een soort Jezus-jobke wou verrichten door jou op het goede spoor te zetten, en dat hij nu teleurgesteld is dat dat precies niet van de eerste keer gelukt is.

    Wat jij jarenlang (of eigenlijk al je hele leven lang) hebt moeten doorstaan, dat zit diep in je lijf, en zal daar langzaam uit verdwijnen. Ik geloof echt dat dat kan. Maar langzaam. Je moet maar eens kijken hoe lang een snijwondje in je vinger erover doet om dicht te groeien, en daaruit de heeltijd extrapoleren van de jarendiepe wonden op een ziel.

    Bovendien moet je een verhuis (en zeker die naar een ander land!) niet onderschatten. Dat doet ook heel wat stof opwaaien dat tijd nodig heeft om weer te gaan liggen.

    Alles komt goed, Prinses.
    Denk aan de processie van Echternach. Straks weer een stap vooruit, en de stappen achteruit die horen erbij.
    Alles komt goed.

  5. Het is ook allemaal zoveel he dat je moet verwerken. Ik herken veel in wat je schrijft. Ik probeer los te laten wat niet van levensbelang is en te genieten van wat wel goed gaat. En dat is toch heel wat. Mijn drang naar verbondenheid schept raar genoeg soms ook afstand. Ik wil je niet overladen met adviezen want daar zit je niet op te wachten. Je doet het super en ook al heb je een aangenamer leven gecreëerd, er blijft nog veel te zorgen en te werken. En alle grote veranderingen erbij… wees mild voor jezelf…

  6. “Enerzijds wil ik toegeven aan die slappe benen (…) Anderzijds wil ik in mijn kracht zijn en blijven.”
    In mijn ogen ben je ook heel sterk en sta je zeker in je kracht als je toegeeft aan wat je lichaam aangeeft.
    Maar dat je ervan baalt, dat geloof ik zeker. Alle ‘randvoorwaarden’ zijn in orde, alleen je lijf werkt niet mee. Ik hoop dat je snel weer beter voelt.

  7. Ik sluit me aan bij de vorige reacties…
    Repeat: ik begrijp dat je er moedeloos van kan worden.
    Maar misschien is het net krachtig om toe te geven dat het nog niet gaat (soms)…
    Ik heb lang niet wat jij doormaakt, maar de steeds weerkerende vermoeidheid herken ik wel (minder erg) en ik ben dat ook zo beu, maar goed, elke stap in de goede richting is er één;
    “Kan ik wachten zonder iemand te zijn met duizend plannen die er nooit eens wat van bakt?”
    Ook herkenbaar. Ben ik misschien te ongeduldig en wil ik teveel? Maar zoveel onhaalbaar zijn mijn plannen nu ook weer niet…

  8. Pingback: Lieverd | En ze leefden nog groen en gelukkig

  9. lieve prinses. Ik herken zo veel in je blog. Als ex-solomam.Ik was vorig jaar ook spahettigbenig en moe en niet geconcentreerd en rotgehumeurd, aan het eind van de zomer.
    Op verzoek van de arbo arts mn bloed laten testen (bij de huisarts). Bleek een vitaminetekort. Raar, ik leef supergezond, maar ik was wel blij met de diagnose: dit was met een drankje elke week op te lossen. En ik kreeg mezelf weer terug.
    Als die spaghettibenen aanhouden, ga dan na bijv 14 dagen eens naar de dokter, want dit klopt echt niet hoor. Wie weet wat er gevonden wordt (en dikke kans dat het ook goed oplosbaar is )

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s