Een piekende latte-factor

Mijn latte-factor piekt in mijn nieuwe leven. Nee, ik drink geen latte. Wel cortado. Een drankje waar ik nooit van gehoord had tot ik in deze stad hippe koffiebarretjes begon te bezoeken en viel voor de krachtige combinatie van espresso met de juiste hoeveelheid (in mijn geval amandel-) melk.

Als ik naar school fiets, met mijn bakfiets die eindelijk helemaal tot zijn recht komt, ruik ik de zee. Ik snuif en ruik het. De zee. Het zilte. Het maakt me altijd even instant verwonderd.

Ik werk minder en nu het verhuizen over het hoogtepunt heen is, begin ik het eindelijk te voelen. De luxe van de vrije woensdag om de twee weken en de luxe van op vrijdag nooit.

Op vrijdag neemt mijn man me mee uit lunchen. Soms. Telkens een andere mooie plek. We eten, ik drink een occasioneel glas witte wijn, we praten, we wandelen terug en zijn om drie uur aan de schoolpoort.

De stad, deze stad, is een volwaardig personage in het nieuwe leven. De stad omringt ons met mogelijkheden en moois, waar ik soms in verdwaal maar ook met volle teugen van geniet. Op tien plekken leuke jurkjes vinden, op twintig plekken leuke schoenen, op dertig plekken goede koffie, drie musea om de hoek. Soms dwarrel ik onbeslist door die veelheid, en soms maak ik een keuze, voorbij de FOMO (wat als er om de hoek nog betere koffie is, je weet wel, die), en nestel ik me.

De luxe is bijna onnozel. Nu ik niet meer bang en gestresst ben en veel te veel verantwoordelijkheid op mijn schouders heb geladen, komt heel mijn hoofd tot rust. Mijn drie breinen, het verstandsbrein, emotionele brein en reptielenbrein geraken wat beter afgestemd. Het emotionele brein kalmeert, de amygdala gaan uit overdrive en ik stop met dat dagelijkse pilletje dat mijn hoofd moest ordenen. Ik heb nog steeds een wat chaotisch hoofd maar mijn leven is anders, de stress piekt niet meer. Dus ik stop met slikken en hou het spul voor dagen waarin ik het echt nodig heb om mijn hoofd te managen. Hoera. Ik heb nu immers ook een nieuw middeltje. Die dagelijkse cortado.

 

 

 

 

 

Advertenties

4 gedachtes over “Een piekende latte-factor

  1. Dit sterkt mij in een geloof dat ik diep vanbinnen koester. Het geloof, namelijk, dat wij in de juiste omgeving en met de juiste mensen om ons heen echt wel gewoon “normaal” zijn. En dus gewoon kunnen functioneren, en gewoon gelukkig kunnen zijn.
    Ik ben zo, zo blij voor jou!

  2. Hoe doet die gevoelige zoon het? Want het is wel veel voor zijn kleine jongens…. Nieuwe school, nieuw huis, nieuw land, een nieuwe man in hun leven….
    Ben benieuwd hoe het met hem gaat en of je het gevoel hebt dat je hem genoeg kan veiligheid geven, nu jij meer rust hebt gevonden….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s