Alles met mate

Het is misschien wel de laatste keer dat ik alleen ben. Ooit. Of toch in de komende jaren.

Ik ben 24 uur alleen in het huis dat ik gauw zal verlaten. Waar al wat dozen ingepakt zijn, doch veel te weinig.

Ik leef als een student. Maar dan een asociale.
Ik schrijf verrukt in mijn coconnetje met een koptelefoon op. Ik doe yoga, trek mijn loopschoenen aan en ga een training doen. Ik douche. Ik drink koffie. Ik werk. Ik lees. Ik eet voor netflix. Ik werk nog meer. En om 12u kruip ik in bed met mijn tablet en pas om 1u gaat het licht uit. Garantie dat ik de wekker die om 6u30 geprogrammeerd staat vijf keer zal snoozen en dat is wat er gebeurt. Op zondagmiddag eet ik in bed, omdat de zon daar zo lekker op schijnt en omdat ik daar de krant kan uitspreiden. Dit is luxe. Ik ben verrukt.

Ik realiseer me dat dit misschien mijn meest natuurlijke staat van zijn is. Alleen, ongestoord. Ik zou wensen dat de wereld wat vaker zou verdwijnen en me alleen zou laten, in mijn cocon met mezelf. (Ik denk dat ik deze man zou willen zijn!)

En tegelijkertijd vlakt de tijd af. Treedt er wat verveling in. En blijkt concentratie en doorzettingsvermogen eindig, zelfs al doe je yoga in de tussentijd en loop je rondjes door het bos en schil je bergen fruit voor jezelf.

Ik heb weer wat geleerd. Alles met mate. Dat samenwonen en ouderschap is misschien toch niet geheel tegen mijn natuur in. Als ik maar af en toe een ongestoorde dag heb. In mijn cocon. Met mezelf.