This place is a shelter

Het was een omstreden blog om te delen, deze. De reacties druppelden binnen en gaven me een gevoel dat ik niet meer op deze plek wou zijn. Deze plek, mijn blog. Ik liet het even voor wat het was. Wrang gevoel.

Ik hoef me niet te verdedigen.

Het is makkelijk iets dat je niet kent in een categorie te plaatsen en er allerlei oordelen aan te knopen. Goed bedoeld, vast. Maar how eens even.

Ik ben geen willoos iemand die zich zeer heeft laten beetnemen door een foute man die me helemaal naar beneden trekt. Hoe komen jullie erbij? En hoe durf je zoiets te zeggen?

Ik ben erg moe en verdrietig geweest door een miskraam die volgde op jaren die te veel van me gevraagd hebben. Er zijn maanden geweest van me niet goed voelen, fysiek en mentaal. Ik ben een labyrint in gegaan, naar de kern gelopen met veel omwegen. Hoe dichter bij de kern, hoe lichter het werd. Dat licht heb ik mee naar buiten genomen. (Nee, dit is geen metafoor voor drugs gebruiken maar voor de weg die je aflegt in een bepaalde periode van je leven.) Intussen ben ik aan de uitgang en het gaat goed. Ik heb grote besluiten genomen, ik heb een liefdevolle, warme relatie met een goede man. Mijn kinderen zitten helemaal goed in hun velletjes en genieten van het contact met hem. We engageren ons naar elkaar toe. We praten, veel. We kiezen voor elkaar. Hij laat me heel, hij kijkt waar hij me kan helpen of steunen. En ik ben tegelijkertijd wijs en kalm en dartel.

In die periode hebben we twee keer mdma gebruikt. Op een moment dat de kinderen er niet waren. Op een moment dat we de volgende dag niet moesten werken. Met mandarijntjes en water bij ons. (Dus niet met andere medicatie en ook niet met alcohol.) Het is voor mij als het gebruik van ayahuasca, waar ik over gelezen heb en waar ik zelf geen ervaring mee heb. Niet iets dat je elke dag doet, laat staat elke week of elke maand. Een therapeutisch iets. Ik verzet behoorlijk wat werk als ik in die ervaring ben, en dat hoef ik niet te vaak te doen want het is intens. Ik weet waar het spul ligt, en ik heb geen enkele neiging (ook hij niet) om het te gebruiken. Ik verlang er niet naar, ik snak er niet naar. Ik ben op geen enkele manier verslaafd. Het is ook niet verslavend. Het is een middel dat we twee keer gebruikt hebben, niet misbruikt. Ik weet niet of en wanneer we het nog eens doen. We zullen wel zien, doesn’t matter.

Het is een middel dat door therapeuten (experimenteel) gebruikt is om mensen met ernstige trauma’s te helpen. (Ook slachtoffers van de holocaust/shoah bleken in de jaren na de oorlog baat te hebben bij therapie met lsd tot op zekere hoogte.) Doordat je mildheid en compassie ervaart en minder last hebt van angst, kan je dichter komen bij wat pijn doet en dat helen. Ik zie zelf geen enkele link met partydrugs, tieners die wiet roken, heroïne spuiten of wathever.

Ik ben heel en ok. Ik ben niet (en was nooit!) willoos. Ik ben niet meer gevoelig voor manipulatie. Ik ben sterk en heel. Ik heb een fijne, mooie, compassievolle man, die me liefheeft en waardeert, zoals ik hem. De kinderen floreren erbij. De laatste woedebui is hier intussen alweer maanden geleden. En ik ben voldaan door het leven met mijn mannen, door simpele dingen als naar zee fietsen en samen eten en met M. een kopje thee drinken op de bank nadat we de kinderen in bed hebben gestopt. Ik ben gezonder en sterker dan ik vroeger was.

En ik wens iedereen een open mind toe. Natuurlijk is niet alles zomaar goed. Maar er is zo veel grijs tussen het zwart en het wit. In dit geval is er een hemelsbreed verschil tussen gebruik en misbruik. Dingen in een categorie plaatsen en daar allerlei clichés en oordelen aan koppelen is zo jammer. Ik heb authentiek een heel bijzondere ervaring gedeeld die zonder meer goed was. Dat is alles. Calm down en laat deze plek een shelter blijven. Een plek waar alle tinten grijs mogen bestaan. Een plek van nuance en echte verhalen.