De gouden wikkel

Grote broer en ik lezen van Sjakie en de Chocoladefabriek. Sjakie heeft op volledig onwaarschijnlijke manier in een zeer penibele situatie een tientje gevonden onder de sneeuw, daar twee repen chocolade mee gekocht en de vijfde en laatste gouden wikkel bemachtigd die hem uiteindelijk een fucking chocoladefabriek oplevert.

Het is avond. M. en ik brachten de dag door met elkaar en met een vriendin. We ontbeten, bezochten het MAS, dronken koffie.

We gaan vanavond de stad in
En we drinken een glas
Ik zal nooit meer vergeten
Hoe het zonder jou was
Ik leg mijn hart in jouw handen
Dus knijp ze niet dicht
We gaan dwars door de nacht
Naar het ochtendlicht

Het lied van Stef Bos kende ik al lang, maar ik was het vergeten. Tot het vanzelf terug kwam. Want nee, ik zal nooit meer vergeten hoe het zonder hem was. En ja, ik leg mijn hart in zijn handen en dat doe ik sneller en rustiger dan ik voor mogelijk had gehouden. Ik ben zot snel gehecht aan hem. Ik voel me veilig bij M., in de rustige wetenschap dat er gewerkt zal moeten worden. En dat ik ongeveer weet waaraan. Vooral aan mezelf, vrees ik.

Sinds de miskraam ben ik fysiek en mentaal wankel. Meer wankel dan ik mezelf en hem toewens. De pijn danst door mijn gewrichten, op het einde van de dag zijn mijn schouders net staalkabels, mijn onderrug seint pijnsignalen uit en om de haverklap heb ik het gevoel dat mijn benen in spaghetti veranderen en dan moet ik heel hard mijn best doen rechtop te blijven en niet volledig in paniek te geraken. Ik ben emotioneel een soort jojo en reageer onredelijk op ongeveer alles. Het ergert me zelf. Ik hoor hem rustig uitleggen dat ik te lang in een te hoge versnelling heb geleefd en dat de miskraam daar een einde aan gemaakt heeft. Ik wou dat ik zijn exacte woorden kende, want het was helder en logisch en volledig acceptabel. Ik denk dat hij glashelder kijkt en denkt. Dat is uitzonderlijk, maar hij voegt er nog een zeldzame compassie aan toe.

Na de ervaringen uit het verleden ben ik voorzichtiger in relatie. Ik stuur niet meer op scherp. Ik hoed me voor het invullen van wat hij denkt of voelt. Ik probeer hem lief te hebben en te waarderen. Lief te hebben en te waarderen. En dat kan, omdat het veilig is. Het is niet eens erg moeilijk. Het graag zien komt vanzelf, en dat vind ik best lief van mezelf.

We lopen in het MAS. Ik kijk naar hem, en hij ontroert me zo vaak. Een plukje haar aan zijn oor. Zijn geur. Een grapje. Een woord. Een aanraking. Een blik.

Ik kijk naar hem en het voelt heel de tijd alsof ik onverwacht een gouden wikkel vanuit een chocoladereep heb gepeuterd.

Advertenties

6 gedachtes over “De gouden wikkel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s