De giraf en de jakhals

[Winter]

M. en ik hebben ruzie. En ik blijf kalm.

Op zo’n momenten denk ik dat ik liever geen relatie wil. Dan kruip ik liefst weg in een dikke trui onder de lakens. Verstopt. Laat me hier maar, laat me maar mijn leven zoals het was. Liever geen pijn zelfs als dat betekent dat er ook geen vreugde is.

Dat voel ik, maar dat zeg en doe ik niet meer.

Als ik iets heb gedaan wat bedreigend is voor M., in dit geval een keuze van hem in twijfel getrokken, wordt hij verbaal agressief. Hij scheldt niet, maar met enkele welgemikte opmerkingen valt hij aan. Het vervelende is dat de opmerkingen aan me blijven kleven. Maar ik hap niet meer terug. Ik probeer verbindend te communiceren. Niet jij tegenover ik. Ik probeer een giraf te zijn.

In de verbindende communicatie wordt het beeld van de jakhals en de giraf gebruikt. De jakhals bijt. De giraf stijgt er bovenuit, en heeft een enorm hart. Dat betekent niet dat de giraf zich maar wat laat doen, maar wel dat de giraf niet primair reageert op wat er gezegd wordt en op wat er gebeurt. De giraf probeert niet te oordelen, en te reageren op de behoefte die onder de stekelige woorden van de ander liggen.

Het leven met Dirk was er een met ups en downs, waar ik genadeloos in mee gesleept werd. Het was onveilig, destructief en schadelijk.

Het leven zonder de ups en downs is een pak veiliger maar ook erg rustig. Als je een relatie met hoge toppen en diepe dalen gewend bent met een soort oerman waar je nooit van wist hoe het uur dat volgde zou verlopen, is het best aanpassen om een beetje een voorspelbare man met structuur en regelmaat te hebben. Eentje die niet geïnteresseerd is in die hoge toppen en diepe dalen, maar het een beetje redelijk wil houden.

Met Dirk kon elk moment een diepe imprint maken in mijn ziel. Zowel in de zin van schade als in de zin van gevoel. Een kopje koffie met hem drinken op de stoep op een zomeravond kon een zeer intense zintuiglijke ervaring zijn. Dat mis ik wel eens.

Maar deze relatie nodigt me ook uit om volwassen te zijn. Ik voel aan dat er veiligheid is. Een basis. Ik kies voor jou, jij kiest voor mij. Niet op basis van een droombeeld of leugens of een masker, maar gewoon. Jij zoals ik kan zien hoe jij bent, ik zoals jij kan zien hoe jij bent. Ik weet nu al waar ik de komende jaren waarschijnlijk tegenaan ga lopen met M., maar ik apprecieer hem ook zoals hij is en om wie hij is.

Elkaar liefhebben en waarderen. Wat een ideaal. Vooral omdat je met jezelf moet dealen. Ik heb het vaak lastiger met mezelf dan met M. Hoe kan hij bij me zijn als ik zo in de knoop zit, vaak in een soort roetsjbaan met ups en downs beland met mezelf? Misschien neem ik mezelf het meest kwalijk dat ik ‘ok’ was toen ik de relatie aan ging en er ook van overtuigd was dat ik in mijn kracht stond en wat te geven had. Alles wat daarna kwam heeft me een genadeloze tik verkocht. Ik ben al weken zoekend en scharrelend, laverend tussen allerlei onvoorziene mogelijkheden waar ik niet mee kan omgaan en de gevolgen van jarenlang auto-verraad die ik moet oplossen en dan is er nog dat verdriet om het kind dat wegdroop uit mijn lijf en waar ik elke dag aan denk maar waar zo weinig over te zeggen valt. Onnozel hoeveel troost er kan zitten in een brandend kaarsje op een grafje doorheen een donkere nacht.

In deze relatie wil ik een giraf zijn.