Het minder werken-dilemma

Het is november. Een donkere avond. Ik haal de jongens op van school. Mijn werkdag heeft exact van 9u10 tot 15u10 geduurd. Dat zijn zes uren, waarvan ik minstens een veertig minuten heb besteed aan naar toilet gaan, lunchen, en koffie zetten.  Het gaat zoals zo vaak weer eens mis. De opvoedingsondersteunster is er, de oudste zoon krijgt weer eens een crisis waarin hij allemaal verschrikkelijke dingen tegen me zegt. De avond wordt weer eens wrang. Tijd om te koken is er niet, crises kosten tijd. Ik heb niet gegeten. De jongens hebben een croque gekregen. In opdracht van de opvoedingsondersteunster doe ik nu aparte bedrituelen voor beide kinderen waardoor ik dubbel zo veel tijd kwijt ben. Ik merk dat ik mentaal op ben, dat ik niets meer te geven heb. Dat ik koud en afstandelijk word naar de jongens toe. Ik sluit me af na de rotdingen die de oudste heeft gezegd. Geen goed plan volgens de opvoedingsondersteunster, maar ik ben ook maar een mens.

Ik moet nog werken. Uiteraard. Ik moet de was doen en de afwas. Ik moet twee studiedagen voorbereiden voor respectievelijk morgen en overmorgen. Mijn mails tikken aan. Ik heb al drie maanden geen uren meer kunnen doorgeven voor mijn projecten en verschillende organisaties wachten op een afspraak, verslag of voorstel. Ik moet nog zes mensen bellen in een poging de opvang van de kinderen de komende dagen te verzekeren. Dat gesmeek en geregel, ik word er gek van. Moet bijna kotsen als ik er aan denk.

Het lief, M., krijgt de volle lading via app. Als ik even heel eerlijk ben, maar dat zeg ik hem niet, kost een nieuwe relatie me vooral tijd op dit moment. Met de afstand tussen ons is het nog steeds zo dat ik mijn eigen huishouden draai en elke dag mijn eigen problemen moet oplossen. Terwijl hij gaat sporten.

Als ik moet doen wat iedereen vindt, moet ik nog meer en beter. Maar ik ben al lang voorbij het punt dat meer en beter een optie is. Ik verzuip al. Aparte avondrituelen kosten me tijd en energie die ik nergens vandaan kan schrapen. Met de oudste zoon aparte activiteiten ondernemen kost me nog meer planning, geregel, geld, babysit betalen voor de jongste. Het water staat me al aan de lippen met al het geregel en geplan om mijn werk te kunnen doen. Laat staan dat ik het kan opbrengen om het ook nog eens geregeld te krijgen dat ik de jongste ergens achterlaat om met de oudste wat te gaan doen, op een moment dat ik ook wel even de krant zou willen lezen of de was van de week wil wegwerken. Overdag of ’s avonds alvast koken zodat het niet moet in kinderspitsuur is nog zoiets. Ja, een slimme moeder zou dat doen. Maar moet ik van mijn te krappe werktijd nog eens een half uur afpitsen om ook dat nog voor elkaar te krijgen? Of moet ik niet alleen om 1 uur gaan slapen maar ook nog om 5 uur opstaan? Mogen er ook grenzen zijn aan wat mogelijk is voor me?

Het lief en ik praten veel over minder werken. Maar verdomme, ik wil niet minder werken. De voorbije jaren heb ik niet één dag acht uren kunnen werken zonder geregel, gedoe, zooi, tijdsdruk, schoolpoortgedoe. Mijn bijberoep interfereert met mijn vaste baan. Het zou goed zijn dat helder te scheiden en beter te balanceren, maar met wat ik verdien op de echte baan kan ik niet rondkomen dus moet dat geschipper met dat bijberoep er ook nog bij. Schuldgevoelens gegarandeerd.

Ik wil niet minder werken. Ik wil meer werken. Ik wil ongestoord en met een vrije kop meer werken zonder al die combinatiestress. En daarvoor heb ik structurele, betrouwbare en betaalbare oplossingen nodig. Die ik nog altijd niet gevonden heb.

Advertenties

8 gedachtes over “Het minder werken-dilemma

  1. Ik snap je dilemma wel. En ieder moet voor zich uitmaken wat het gelukkigst maakt. Ik ging na de geboorte van zoon drie minder werken omdat ik alles goed wilde doen. Mama zijn, echtgenote en leerkracht zijn. Met de handicap van zoon vier en de muco van zoon vijf moest het nog minder om alles rond te krijgen. En tijd voor mezelf had ik toen nog niet. Dat komt nu pas nu ze volwassen zijn. En toch heb ik nooit spijt gehad van die keuze. Misschien had ik met mijn universitair diploma echt carrière kunnen maken en meer geld kunnen verdienen maar ik weet niet of dat mij gelukkiger had gemaakt.

  2. Jouw leven is erg vol momenteel! Wees maar een beetje mild voor jezelf. Je doet het best goed allemaal en je hoeft echt geen superwoman te zijn.

    Bovendien: dit gaat voorbij. De jongens worden groot en er komt een moment dat ze je minder nodig zullen hebben. En ik denk dat je ze – ondanks alles – voor geen goud zou willen missen. Kinderen hebben is geweldig, ook als ze het je soms erg moeilijk maken. En je hebt ook nog een nieuwe liefde gevonden. Fantastisch toch?

    Maar ja, druk is het wel. Ik spreek uit ervaring. Mijn jongens zijn inmiddels (bijna) zelfstandig, maar het waren tropenjaren. Toch zou ik het niet anders gewild hebben … Plan af en toe wat tijd voor jezelf in, zodat je het beter vol kunt houden.

  3. Werken, een thema waar ik ook vaak mijn hoofd over breek. Ik heb een tijdje in hetzelfde schuitje als jou gezeten, boeiend werk dat veel energie vraagt en dat in conflict komt met kinderen die ook tijd en energie vragen. Vervolgens had ik een jaar waar ik het perfecte evenwicht had, ik had de luxe om op eigen tempo (weliswaar onbetaald) mijn doctoraat af te maken. En nu zit ik aan het andere uiterste, geen werk enkel kindjes. Ik moet zeggen dat ik persoonlijk het middelste verkies maar dat ik nu al weet dat ik dat waarschijnlijk niet meer zal vinden. Ik hoop binnenkort terug werk te hebben want ik wil meer bereiken met mijn leven dan enkel kindjes groot brengen maar echt een carrière bouwen zal er niet inzitten want ik kan dat niet, mijn kinderen opzij schuiven voor mijn job. Nochtans weet ik dat kinderen perfect gelukkig kunnen zijn zonder een mama die op elk moment klaar staat, zolang er maar andere mensen zijn waarop ze kunnen rekenen. Ik heb mijn ideale oplossing dus ook nog niet gevonden.

  4. Ik gun het je zo, de rust en de ruimte om te werken, omdat ik door alles heen lees hoe belangrijk dat voor je is, ook om je jouzelf te voelen.
    En ik ken het, dat een relatie heerlijk is, maar een relatie die ver weg woont OOK (en soms vooral) veel tijd kost. Want reizen kost tijd. En bellen/appen/skypen ook. Om maar een paar voorbeelden te noemen.

  5. Vraag je tips? Ik heb daar altijd een beetje schrik voor (niet alleen bij jou): om niet genoeg te luisteren en direct de dingen op te willen lossen.

    Dat gezegd zijnde, en het risico nemende stappen over te slaan en niet goed te luisteren, de ideeën die bij mij opkomen en voor ons vrij goed werken. Je laatste paragraaf raakt me immers echt. Ik wist helemaal niet dat je er zo zeker van was wél evenveel te willen blijven werken maar het niet georganiseerd krijgt. Ik werk niet zoveel als jij, dat weet je, maar dit zijn de dingen die voor ons op dit moment werken:

    KINDEREN GROOT KRIJGEN:

    * betrouwbaar, structureel en betaalbaar: dé oplossing is voor ons de opvang op school. Ik werk dankzij dit systeem van 9 tot 17 uur en dan heb ik nog een uur speling om er te raken.
    * betaalbaar is voor ons ook de soep op school. En af en toe ook warm eten. Niet ideaal, wel betaalbaar en de soep is in elk geval al gezond. Ik geef ook vaak komkommer en van die rauwkost mee. Kijk, soms moet dat samen maar voor een warme maaltijd zorgen. C’est la vie ici. Een keer of vijf per week warm eten vind ik in tropentijd niet slecht. (Ik sta ervan versteld, eerlijk gezegd, dat ik het gros van de tijd zowaar 7 warme maaltijden voor ons kan voorzien.)
    * structureel en vrij betrouwbaar, maar niet héél betaalbaar, ervaar ik ook een vaste babysit-afspraak. Ik heb gemerkt dat de babysit ook veel betrouwbaarder is als er een vaste afspraak is.

    WERK AFKRIJGEN/VOORUIT DOEN:

    * structureel en betrouwbaar en betaalbaar waren voor mij de bibliotheek toen ik nog aan mijn thesis werkte. Ergens waar ik niet helemaal alleen werkte en ver van mijn vuile keuken. En de Pomodoro-techniek. Die raad ik echt enorm aan. Voor mij maakte het mijn doelen duizend keer concreter en haalbaarder en ik werkte er heel geconcentreerd door. En kon pauzes beter plannen.
    * erover, over je werk dus, praten met mensen. Een tip die ik kreeg tijdens mijn thesis: hoe meer je erover praat, hoe meer je je ideeën ordent én weer weet waarom je het doet, waar je echt in gelooft, wat je diepe drijfveren zijn.

  6. pfff herkenbaar Prinses …
    het monster van de middelmatigheid, overal ‘een beetje’ terwijl je eigenlijk overal voluit wil gaan en weet dat je het zou kunnen als als als …
    helaas weet ik niet wat zeggen en heb ik ook geen tips … maar wel veel Courage, Ma Belle!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s