The other side

De reden van mijn winterslaap was dat ik onverwacht en ongepland zwanger was geworden. Voor de toeters en bellen bovengehaald worden: ik heb het kindje verloren op acht weken. Bij deze toch het verhaal van het kindje dat niet mocht zijn in enkele blogs die ik geschreven en gepland had voor het mis ging. 

Herfst. De studiedag die ik heb georganiseerd nadert zijn einde. De vermoeidheid druipt langzaam over me heen. Borrel. Ik glimlach als ik aan mijn verstekelingetje denk. Mijn baas zegt dat ik hem verrast heb met de uitermate geslaagde dag, ik grinnik en zeg dat ik nog vol verrassingen zit. Een vriendin die ik al een tijdje niet meer zag, neemt me apart. ‘Je bent zwanger en je straalt, je krijgt een meisje.’ Touché.

Ik rijd naar huis, voel me zo sterk. Dat ik deze intense werkweek aankon, met dat kleine ukkiepukkie vanbinnen. Het lijkt alsof het leven zich plots aan mijn kant geschaard heeft. M. en ik bellen, het gaat goed met ons.

Schoorvoetend moet ik enkele vriendinnen vertellen dat ik – onverwacht en ongepland – een kindje krijg. Vriendinnen die er al erg lang heel veel moeite voor doen. Ik zie de pijn die ik veroorzaak.

Jarenlang had ik het gevoel dat ik als een soort schildpad ingehaald werd door hazen. Iedereen kocht huizen, kreeg babies, trouwde. Vakanties. Allerlei dingen. Regelmatig ga ik bij een vriendin kijken naar dat huis waar haar man al jaren in klust. Het wordt steeds mooier. Deze zomer zat ik bij een vriendin in de tuin van haar nieuwe enorme huis. Ik was getuige op een huwelijk van een bolbuikige vriendin die met haar man in een groot huis woont waar haar twee dochters uitgelaten op de trampoline springen. Zo vaak stond ik daar maar, als een soort achterblijver, naar anderen hun geluk te kijken. En ik wist ook dat het niet allemaal zorgeloos en happy is ‘op een ander’, maar ik voelde me een schildpad tussen de hazen. En dan nog een zwaar vermoeide schildpad.

En nu plots word ik gekatapulteerd. Over sommige hoofden heen. Plots is er een huis waar ik ga wonen in een stad die nogal charming is. Er is de man, en het kind op komst. Plots word ik een mevrouw die alles heeft. In mijn ergste nachtmerries ben ik Evelien.

En ik merk dat dat niet helemaal goed valt bij anderen. Dat het hen het gevoel geeft dat het leven oneerlijk is.

Is het leven oneerlijk? Ik weet het niet. Verdien ik dit geluk niet? Vast niet. Maar ik denk terug aan de avonden. Alleen, moe. Ik denk terug aan het harde werken, bijna letterlijk dag en nacht. Ik denk terug aan alleen naar feestjes gaan en me eenzaam voelen. Aan huilen op Kerst. Aan trillend naar de rechtbank fietsen. Aan alleen op vakantie zijn met een boos en een klein jongetje. Aan die laatste vijf euro met nog een week te gaan voor het volgende loon. Aan uithouden, volhouden en uiteindelijk niet meer hopen of rekenen op anders en beter.

En ja, nu zijn mijn kansen gekeerd, en daar heb ik niets voor gedaan. Ik aan de lucky side of life, anderen met hun onvervulde verlangens. Ik merk dat anderen mijn uitgestrekte hand moeilijk kunnen zien of nemen, maar ik weet van mezelf wel dat ik nooit vergeet hoe het daar was. Compassie verleer je niet, zelfs niet met een bolle buik, een leuke man, een mooie plek en een nieuw begin. (*)

(*) Later zijn de kansen weer gekeerd. Ik vlucht weg bij een vriendin die me vertelt dat ze zwanger is geworden in de week dat ik mijn miskraam had. Ik huil de hele avond op de bank. Haar buikbaby is net even oud als het grafje in mijn tuin.

(**) Ik heb besloten de vijf posts die ik geschreven had tijdens het zwanger zijn en bij het verlies van het kindje toch te publiceren als reeksje hier. Het is misschien een rare keuze, omdat het niet meer relevant is. Maar het is een stukje van mijn verhaal. Ik ben heel blij dat ik kan terug lezen hoe hoopvol ik was tijdens het zwanger zijn en het is ook heel goed om te lezen hoe ik dat verlies ervaren heb. Ik hou van ‘echte verhalen’. Verhalen die niet geschreven zijn om medelijden, hulp of tips, maar gewoon omdat ik de echte dingen (hier) wil vertellen. De miskraam heeft me erg door elkaar geschud. Het is vechten om terug op mijn plooi te komen, om weer met stress om te kunnen gaan, om dingen te doen die voorheen heel normaal waren. Het hoopvolle van een nieuw begin is geknakt en ik heb veel werk gehad met het verdriet dat volgde. Maar ik moest ook onder ogen zien dat ik op was en dat het roer om moet. Het roer omgooien is moeilijk. Mijn benen voelen al maanden als spaghetti.

(***) Ik las ook dit en het was zo mooi: https://annasblogeenjaarertussenuit.com/2017/02/04/sterretjes-maar-geen-kindjes/

 

Advertenties

13 gedachtes over “The other side

  1. De paragraaf die begint met ‘Is het leven oneerlijk?’ en Verdien ik dit geluk? Vast niet.
    Maar prinses toch. Waarom zou je geen geluk mogen verdienen? Je hebt inderdaad lang aan de kant gestaan terwijl anderen wel verder evolueerden. Iemand die je dan nog geen geluk gunt is geen mens om energie in te steken me dunkt.
    Jammer dat het kikkererwtje niet mocht zijn, en het is zeker een verhaal dat het waard is om verteld te worden!

  2. Ik hoef je niet te vertellen hoe herkenbaar het verdriet is. Wat ik wel vreemd vind, is dat jij het gevoel hebt dat anderen je je huidig geluk niet gunnen of ten minste een ietsiepietsie jaloers zijn. Hoe kan dat nu? Na alles wat je al hebt meegemaakt en gedeeld hebt? Onbegrijpelijk vind ik dat. In the meantime … neem je tijd en grijp het geluk dat je nu omarmt met beide handen vast. Ik gun het je alvast van harte!
    P.S. Dankjewel om mijn stukje over de sterretjes te vermelden. Dat doet me echt plezier!

  3. ‘maar ik weet van mezelf wel dat ik nooit vergeet hoe het daar was. Compassie verleer je niet, zelfs niet met een bolle buik, een leuke man, een mooie plek en een nieuw begin.’

    Vergeten doe je inderdaad niet! De pijn verzacht maar blijft altijd aanwezig!
    Herkenbaar 😉
    Maar dat wil inderdaad niet zeggen dat je jezelf dit niet mag gunnen of dat anderen je dat niet gunnen!
    Het is niet makkelijk om ( weer) te mogen genieten en af en toe wordt je weer terug gekatapulteerd. Maar de momenten dat je kan en mag genieten zijn er zeker ook! Dus: geniet!

  4. Iedereen verdient geluk. Mensen die alles mee hebben in het leven, mensen voor wie alles tegenzit en mensen die het niet beseffen. Voilà. Zo simpel is het.
    Omgekeerd is geluk geen logische beloning voor wie ongelukkig is geweest. Ik weet dat je dat weet, maar rationeel denken bij irrationele gebeurtenissen blijft bij mij gevoelig liggen (en dat zegt veel meer over mij dan over u, laat dat duidelijk zijn). Helaas is er voor de heel ongelukkigen lang niet altijd buitensporig veel geluk weggelegd na die moeilijke periode.

    Zelf heb ik heel lang het gevoel gehad aan de kant te staan, zoals je zo treffend zegt. Soms nog. Want realiteit is realiteit: terwijl ik worstelde met het leven, hebben andere jonge twintigers hun energie gestoken in relaties, huwelijken, het begin van een stabiele carrière, huizen en meer en meer kinderen. Er staat weinig tegenover in de plaats bij mij: een gezonde kleuter, ja, maar wél tegen de kost geen enkele herinnering te hebben aan zijn babytijd die nu eens echt mooi is.

    Maar ook ik ben terug gelukkig. Ik heb geen relatie, geen huis, geen huwelijk, geen nieuwe baby, zelfs geen spannende dingen zoals een wereldreis. Maar ikzelf ben veranderd, en ik merk dat ik de nieuwe baby’s die in mijn vriendenkring komen echt wel blij kan verwelkomen.

    Wat jaloezie betreft. Ik denk dat ik daarin een vrij geïnterpreteerde christelijke gedachte volg: het is onze imperfecte staat van zijn, die we echter kunnen overwinnen, en die ons zuiverder en menselijker zal maken. Ook ik ben soms jaloers op het wel heel grote en makkelijke geluk van sommigen (niet jij hoor). Maar dan denk ik ook: wat hindert me me dit ook voor mezelf te gunnen, ernaar toe te werken?

    Enfin. Kind roept.

  5. Ik kom voor het eerst in lange tijd weer piepen hier.. Omdat ik je stukjes zo miste. En erg verlangde tot je terug zou zijn, met mooie verhalen over de nieuwe man, de nieuwe stad, en andere nieuwe dingen die zich voor de winter al aan het aankondigen waren en die iedereen je zo hard gunt.
    Ik was aan het uitkijken naar dat ‘happy end’ van je.
    Ik vind het zo erg, dit alles nu te moeten lezen.
    Ik wens je heel veel moed en kracht om dit verdriet te verwerken.
    En toch ben ik ook een beetje blij voor je. Want je bent niet alleen, dit keer. En dat moet toch een wereld van verschil maken. Ik hoop zo dat Man er is om je te troosten, elke keer je het moeilijk hebt. En dat je voor je laat zorgen. En dat je ook deze zware domper te boven komt en alles, alles nu eindelijk eens écht goed komt. Dat het leven je nu eens begint te sparen, verdorie toch. x

  6. Pingback: blogverbaasd – annaknijptertussenuit

  7. Natuurlijk is het relevant om het te vertellen. Natuurlijk heb je recht op geluk 🙂 Eerlijke en mooie post. Toch weer opvallend hoe mensen elkaar vaak niet een sprankeltje geluk gunnen. Vaak zit er een reden achter die we niet weten. Wat zijn we toch complex soms 🙂

  8. Ik word stil vanbinnen. We maakten een tijdje geleden hetzelfde mee met één van onze kinderen. Ze hadden het zo graag gewild, het mocht ook niet zijn. Na euforisch geluk een verdriet dat maar heel traag blust.
    Je bent heel moedig dat je dit met ons deelt.
    Ik wens jullie alle warmte toe!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s