Long days, short nights

De reden van mijn winterslaap was dat ik onverwacht en ongepland zwanger was geworden. Voor de toeters en bellen bovengehaald worden: ik heb het kindje verloren op acht weken. Bij deze toch het verhaal van het kindje dat niet mocht zijn in enkele blogs die ik geschreven en gepland had voor het mis ging. 

Herfst 2016.
Mijn blog is in winterslaap. Ik schrijf voor de lente die zal komen. Ik gok op vroeg dit jaar.

Ik zit in bed. Naast me ligt een koalabeertje. Hij is ziek en heeft me nodig en wil liefst in me kruipen. Ik geef er aan toe. De afwas blijft staan, de was blijft liggen, het werk ook weer eens. Ik realiseer me nu nog meer dat ik alle echte wezenlijke dingen, zoals de verplichtingen voor mijn werk, in de marge moet doen. Snel snel. Dat dat een enorme afkeer heeft tot stand gebracht ten opzichte van werken en van mezelf. Ik realiseer me ook dat mijn hele leven kreunt onder achterstallig onderhoud. En dat de relatie met M. (van Man) me zowel bodem geeft en perspectief, als dat het ook tijd kost die ik niet heb.

Ik denk na over de afgelopen week. Acht dagen van pieken en dalen.

Donderdag. Ik ben bij mijn therapeut. Of ik zwanger ben, vraagt hij. Ik haal mijn schouders op. Vorige week lag ik hier, met die vaste overtuiging. Maandag deed ik een negatieve test. Ik ben niet ongesteld, maar die test had maandag toch echt positief moeten zijn, één dag na mijn verwachte regels. Hoe dan ook, het zou te gek zijn om waar te zijn in deze extreem prille fase van mijn nieuwe relatie. Na de sessie ga ik langs de Delhaize voor lunch en lekkers voor vanavond. Ik neem een test mee. Die ik weer vergeet tot ik de boodschappentas leeg maak. O ja. Ik plas in een beker, zet de stick er in, ga wat anders doen, vergeet bijna te kijken. Als ik kijk zie ik twee streepjes en valt de hemel op mijn dak.

Donderdagnacht. Ik ben alleen. M. had aangeboden naar me toe te komen, maar we zien elkaar morgen dus wou ik dat niet van hem vragen. Het is alsof ik in de loop van een geweer kijk, geladen met alle pijn, angst en trauma van de voorbije jaren. Van het alleen zijn, van het alleen gelaten worden terwijl ik zwanger was, van het alleen voor kinderen zorgen, van meer verantwoordelijkheid dan ik wil en kan dragen. De zwangerschap heeft de vinger op de trigger. De nacht is gevuld met mijn eigen duisternis. Ik hou me vast aan lezen bij Coeur. Helemaal op kruip ik naast de kleine jongen in bed. Hij richt zich op. Moeke, zegt hij. Moeke. Wil je mijn hand even strelen?

Vrijdag. Ik rijd naar M. met de jongens op de achterbank. 230 km, in één ruk. We komen toe in zijn huis. Ik blokkeer volledig, wil weg lopen. Het idee een kind te dragen van deze man die ik net ken als partner… Het lijkt alsof niets nog klopt. Ik zie me plots met de jongens in dit huis bij deze man wonen, en wat me maandag nog het heerlijkste ooit leek, lijkt nu een afgrijselijke nachtmerrie. Liefst zou ik ze oppakken en meenemen en nooit meer terug komen. Ik ga trillend zitten. Hij legt een hand in mijn hals.

Zaterdag. Ik ben moe. Hij leest de krant, de jongens spelen, ik slaap op de bank. De dag is zo idyllisch als de pest, met buiten lunchen, tijd doorbrengen in zijn verrukkelijke tuin, zelf pizza maken met de jongens, een geweldige wandeling. Tussendoor slaap ik veel.

Zondag. Hij gaat even vijftien kilometer lopen. De jongens en ik halen ontbijt. Absurd genoeg denk ik er niet aan een croissant voor M. mee te nemen. Als hij terug is, krijg ik een huilbui. Hoe kan ik dit kind krijgen, hoe kan ik me verbonden voelen met deze man die zo vreemd en ver lijkt? Hij blijft rustig, praat met me. Hij is hier behoorlijk goed in. En ik zie dat hij zijn best doet. Loeihard. De dag wordt nog idyllischer dan de vorige, met een wandeling in de duinen, het prachtige herfstlicht, uit eten op het strand. De jongens die de golven uitdagen. En dan weer terug. Ik en drie kinderen. 230 km. Verdomme, wat ben ik sterk geworden.

Maandag. Een gesprek bij Fara. Over zwangerschapskeuzes. Voorstel om in gesprek te gaan bij het abortuscentrum. No way, no way. Ik oordeel niet over abortus, maar ik kan dit kind niet laten weg nemen. Ik krijg het, alleen of samen. Ook al zet dit mijn hele leven op zijn kop.

Dinsdag. Om half zes de deur uit. Om 12u ’s nachts de pc dicht geklapt. Misselijk, heel de dag misselijk.

Woensdag. Een vriendin komt langs. We spreken over een keuze die geen keuze meer is voor me. Die eigenlijk ook nooit een keuze was. Ik krijg ruzie met M. over iets stoms dat hij zegt. Onderliggend: hij heeft mijn weigering abortus te overwegen als irrationeel bestempeld. Ik ben kwaad dat hij dat geweer niet ziet dat op me gericht staat. Dat hij niet ziet dat al mijn angst, pijn en trauma in mijn gezicht gaan ontploffen. Dat kiezen om geen abortus te ondergaan veel meer moed vraagt dan de keuze om er wel één te nemen. Ik wil daarin erkend worden. Ik wil dat hij snapt wat dit me kost.

Donderdag. De ruzie escaleert. Tussen het werken door bel ik hem op. Mijn grootste angst is dat hij me in de steek laat. Maar die angst regeert me zo dat het bijna een self fulfilling prophecy wordt omdat ik hem wegduw. Ik moet me realiseren dat hij mijn vijand niet is, maar mijn partner. Dat hij dit kind nu niet wil en dat ik niet kan kiezen om het weg te doen, is een strop rond onze hals. Ik word een soort wolvin, en mobiliseer mijn kracht om mezelf en mijn jong te beschermen. Desnoods zonder je, ik kan het ook alleen. Deze vertoning van kracht is te agressief voor hem. Ik krijg hem bijna zover dat hij me inderdaad in de steek laat. Uren later zijn we deemoedig. ‘Ik wil het graag samen maar weet niet hoe.’ ‘Ik wil het nu niet maar respecteer je keuze en wil er het beste van maken.’

Vrijdag. Ik neem maatregelen. Ik heb een afspraak met een vroedvrouw die als een soort van therapeut psychisch zware zwangerschappen begeleidt. Ik maak een afspraak met mijn vaste vroedvrouw voor de medische opvolging. Ik bel een gynaecologe en leg de echo’s vast. Ik ga naar de huisarts om mijn bloedtest te bespreken. Het is niet goed. De zwangerschap wordt bevestigd maar de HcG-waarde is zwak. Nieuwe bloedname. Als het niet aanzienlijk gestegen is moet ik me voorbereiden op een miskraam. Ik realiseer me dat ik ook al verwonderd was dat ik me fysiek vrij goed voel, in plaats van hondsziek zoals de vorige keer. … M. leeft mee, is oprecht bang, bezorgd. We supporteren samen voor het kind, alsof het een marathonloopster is (het moet een meisje zijn, dat spreekt vanzelf). Als we na uren het bericht krijgen dat de zwangerschap progressief is, zijn we allebei opgelucht. ‘En nu doorpakken, Baby!’ appt hij. Mijn hart, mijn hart.

 

 

Advertenties

44 gedachtes over “Long days, short nights

  1. Ik las even de eerste zinnen van je bericht en ik kreeg al kippenvel. Meisje toch, meisje toch, wat leef ik met je mee, dat kan je niet geloven. Ver verdrongen zaken springen me in mijn gezicht.
    Wat ben ik blij om weer iets van je te lezen trouwens, maar wat een schok.
    x

    • In de volgende posts krijg je meer van ‘het verhaal’, maar alvast even dit: nooit zoiets zeggen tegen iemand die een miskraam heeft gehad. Niemand vraagt daarom, denk ik. Ik heb de gekste dingen gehoord (zelfs: het is waarschijnlijk beter zo… O ja, voor wie of wat?!). Sommige mensen zeiden gewoon ‘wat naar’ of ‘dat heb ik ook gehad’. Ik denk dat dat beter is dan er voor iemand anders een reden/betekenis/voordeel aan te geven.

      • Het ergste dat ik gehoord heb kwam van mijn huisdokter. Ik moest mijn miskraam vergelijken met een auto die van de band rolde. Als daar ergens een defect aan was, dan werd die ook niet verkocht. Ik ben uiteraard meteen van dokter veranderd …

        Veel sterkte …

      • Dag Prinses, als mijn bericht zo is overgekomen, kan ik alleen maar mijn excuses aanbieden. Dat was zo hélemaal niet bedoeld. Wij hebben zelf 3 kinderen. Dus ik weet zelf heel goed hoe zeer een derde kind gewenst kan zijn.
        Groetjes,
        Joke

  2. Wat een rollercoaster zeg. Een miskraam is niet niks, ook al komt het veel voor (en wordt er te veel over gezwegen), met al die hormonen die nergens toe leiden. ik hoop dat je jezelf de tijd gunt om dit te verwerken.

  3. Wat vreselijk voor je, prinses. Ik had min of meer verwacht dat je een winterslaap nodig had om rust te vinden en dat je naar buiten zou komen met een leven dat volledig in balans was maar niets is minder waar. Niet dat er zoiets bestaat als een leven in balans maar toch, ik wens je veel sterkte en beterschap.

  4. Glad to have you back, al was het nog fijner geweest als het met een gewoon verhaaltje was geweest, want dit, arme jij, dat je dat nu weer moet meemaken. Veel sterkte en moed en wat dan ook. Ik leef met je mee. X

  5. Wat is dat allemaal, prinses? Ik kan me de twijfels een beetje inbeelden. Alleen … heb zelf drie miskramen gehad van kindjes die we allebei wilden en dat doet pijn. Veel pijn. Terwijl de meeste mensen het doodrelativeren.

  6. Prinses,

    ik meen me te herkennen in de rol van de vriendin. Ook al was het een bericht uit het niets, toch ben ik blij (voor zover een mens blij kan zijn in dergelijke verwarrende omstandigheden) dat je aan mij dacht om zoiets intiems en persoonlijks te delen en te bespreken. Hoewel dit iets was (en is, vrees ik) dat je in wezen alleen moest doen, hoopte ik toch vagelijk dat mijn eigen ervaringen en ellende konden zorgen dat ikzelf iets kon betekenen voor jou. Dat je er misschien een tikje minder alleen in zou zijn.

    Dat gesprek toen was een absurde middag: vol leven van alledag van je kinderen en tegelijk vol zorgen en fluisteringen omwille van het nieuwe leven in je buik. En toch ook: leven, dat er zou komen. Dat herinner ik me heel goed, hoe het kindje er echt al bij was. Hoewel je ook toen al sprak over lage waarden en mogelijke problemen, dacht ik absoluut niet aan de mogelijkheid van een miskraam (wat een misbaksel van een woord, dat). Ik stond in bewondering voor je beslissingsvermogen en daadkracht en de wijze waarop je je eigen waarden haarfijn aanvoelde. Maar ik was ook bang, bang voor jouw welzijn, voor jouw herstel na een veel te zware periode, bang dat je niet de kans zou krijgen een prille relatie op een ontspannen manier te verkennen. Ik gunde je zo rust in je leven.

    En dan het berichtje van het verlies. Ik voelde je pijn, verwarring en, heel concreet, hoe ziek je was.
    Iemand hierboven reageert: zou het kunnen dat de natuur je gevoel volgde? Ik probeer mensen niet rechtstreeks aan te spreken op wat ze zeggen als ik het oneens ben. Maar tegen die uitspraak voel ik toch wel echte weerstand. Het doet me denken aan mijn eigen redeneringen waar ik jaren in verstrikt was. Manieren om wat er gebeurde in mijn eigen leven (mijn zwangerschap) een logische plaats te geven, zodat het gebeurde uiteindelijk toch het best mogelijke zou worden, dat er geluk bij het ongeluk zou komen kijken.

    Ik denk dat verwerking zo absoluut niet werkt. Ik denk dat mensen niet op zoek zijn naar logica, wel naar een gevoel van veiligheid, van voorspelbaarheid, van emotionele stabiliteit.

    Zelf ben ik door een proces gegaan (en deels nog altijd) van verdriet, en verlies, en teleurstelling, en angst, en wat dan nog. Die gevoelens zijn allemaal echt, zelfs al blijkt mijn kind van vandaag een geweldig kind te zijn waar ik dagelijks van geniet. Maar dat betekent nog niet dat ik dit gewild had.

    Hoe je best omgaat met een miskraam weet ik totaal niet. Misschien heb je er iets aan dat ikzelf mezelf heb kunnen ontslaan van de plicht achter mijn eigen verhaal een reden en een coherent verhaal te zoeken. En dat ik weet: dit, deze pijn en deze verwarring, komen nooit meer voor, niet in die vorm zoals het toen gebeurde. Ik ben niet meer zo machteloos als toen. Ik ken nu meer stabiliteit. Jij hopelijk ook op emotioneel en relationeel vlak.

    Wel weet ik dat ik bewonder dat je hier vertelt wat er gebeurde, en ook in welke omstandigheden. Want ook die verhalen moeten er zijn. Ik weet zeker dat er vroeg of laat mensen zullen zijn die hier iets aan hebben.

  7. Ik kom net bij je lezen, ook al weet ik wel langer van het bestaan van je blog.
    Ik heb met een traan gelezen en ben onder de indruk hoe je het kan verwoorden.
    Jij bent de enige die weet hoe je dit kan verwerken, dat kan geen mens voor je regelen. Je kan alleen de liefde en het meeleven in je opnemen en het je troost laten bieden.
    Zelf probeer ik minder stil te staan waarom verdriet zo kan toeslaan, redenen zoeken maken het soms alleen erger!
    Voor wat het waard is, tijd brengt altijd raad.
    Respect! 💜

  8. Hè Prinses, ik hoopte zó dat het leven je de afgelopen maanden nu eens goed gezind zou zijn. Sterkte in het staartje verdriet dat er nog is.

  9. Ik was aan het uitkijken naar 1 februari. Om te lezen hoe goed het met jou, je kinderen, M. zou gaan. Wat naar om dit te lezen. Wat verschrikkelijk dat je dit hebt meegemaakt en weer een verlies moet gaan verwerken.
    Daarom: heel veel sterkte en een dikke knuffel.

  10. Dikke knuffel!
    Sterk dat je dit deelt. Ik weet niet waar jij de moed blijft vinden en halen.
    Ik weet helaas ook hoe het verlies voelt en bovendien ook dat ongepland zeker niet hetzelfde is als ongewild. Veel sterkte! X

  11. Zo blij ik was te lezen dat je weer terug bent, zo erg vind ik het wat je hebt moeten doormaken… Een ware rollercoaster aan emoties precies de voorbije maanden… Ik heb zelf ook twee miskramen doorgemaakt voor ik eindelijk zwanger werd van mijn eerste kind. Bij mij waren de miskramen telkens heel pril (net 4 weken voorbij, dus altijd net een positieve test in handen) en ik weet nog goed hoe ik mij soms precies moest ‘verantwoorden’, alsof mensen eraan twijfelden dat ik wel echt een miskraam had gehad, want ik was telkens immers maar zo pril zwanger (achteraf bleek er sprake van een hormonaal probleem dat met medicatie gemakkelijk opgelost kon worden, maar die ‘goedbedoelde’ commentaren hakten er wel diep in…). Wat mij enorm geholpen heeft is er open over te praten (ondanks enkele rotopmerkingen kreeg ik ook veel begrip en steun) en ik ben dit jaren later blijven doen, ook nu het verdriet is opgedroogd en het trauma is geheeld.

    Heel veel sterkte in ieder geval, ik denk aan jou/ jullie!

  12. Ach meid, wat heb je nu weer moeten doormaken.
    Ik hoop voor jou dat je nog altijd mag schuilen in de armen van je M en dat jullie het gebeurde met de tijd een plaats zullen kunnen geven.
    Veel liefs!

  13. “Alles krijgen wat je wil in één keer kan het mes op je keel zetten. Het puntje van dat mes doet pijn. Er moet nagedacht worden over levensgrote dingen. Ik moet dat even in stilte doen, zonder meningen, oordelen, tips, advies, maar dus ook zonder liefdevolle, en begripvolle woorden.”… oh wat begrijp ik nu nog meer wat je toen bedoelde… en wat had ik jou dat alles in één keer zo gegund… ik ga er wel van uit dat M.je de voorbije weken extra goed omarmd heeft en nog blijft omarmen… want dat verdien jij meer dan ooit!

  14. Fioew wat een stuk …

    Pijnlijk herkenbaar hier ook – je verwoordt het zo raak dat ik helemaal terug gekatapulteerd word en de knauw vanbinnen weer heel rauw en scherp voel. Sterkte lieve Prinses ❤

  15. bah, problemen met vruchtbaarheid, of het nu niet lukt om de baby te houden dan wel om niet zwanger te worden zijn gewoon bij de ergste dingen die een mens kunnen overkomen. Misschien niet HET ergste, maar god, wat doet dat pijn. Zo oneerlijk ook. waarom? en er is geen antwoord. Ik hoop dat je winterslaap je al wat heeft kunnen helen, of dingen in perspectief heeft kunnen plaatsen. Koester de herinnering aan dat kleine leven, dat gevochten heeft samen met jou.

  16. Ooh prinses.. net zoals zovele anderen ken ik precies de pijn die je gevoeld moet hebben. Dank om er over te schrijven, het blijft iets waar mensen liever niet over praten, of maak het naar luisteren. Geef het een plek in je hart. Blij dat je terug bent trouwens.

  17. Heel veel sterkte. Heftig. Neem de tijd om e.e.a te verwerken…. Soms komt rauwheid en pijn juist als ’t lichamelijk beter gaat in heftige felheid op je af. Schijnt erbij te horen. Zorg goed voor jezelf…

  18. Och prinses, wat heftig en verdrietig. Ik dacht dit weekend opeens met een schokje ‘het is 1 februari geweest, zou ze weer schrijven?’, maar wat verdrietig dat dit het verhaal van je winterslaap is. Dapper dat je het deelt

  19. Men benoemt een ongeplande zwangerschap soms als “een ongelukje”, ik noem het liever een “onverwachts gelukje”. Ik had het je zo hard gegund! Warme knuffel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s