Prinses resideert niet op de roze wolk, maar is toch vrij happily ever after

Afbeeldingsresultaat voor gedicht winterslaap

Stiekem begin ik hier alweer op 1 februari. Ik reken op een vroege lente. Ik schrijf nu een stukje om het genoeggezwegenstuk niet het laatste woord te laten zijn voor maanden.

Binnen enkele weken wisselen we 2016 voor 2017. 2016 bracht veel beweging en ontwikkeling. Een nieuwe professionele uitdaging in mijn bijberoep. Ontmoetingen die me raakten tot in mijn ziel. Het echte afscheid van Dirk en als beloning prompt het nieuwe Lief. Mogelijkheden. Wensen. Verlangens. Twijfels. Ik ben een aantal keer flink door elkaar geschud de laatste maanden. Neen, het is niet zonder meer resideren op de roze wolk, ook al is er veel happily ever after.

Na schaarste zijn er plots veel mogelijkheden. Ik heb een hoofd dat mogelijkheden spuwt en een hart dat ze nog niet goed in de wereld durft zetten. Of omgekeerd. En in tussentijd leerde mijn buik me nog even een levenslesje. Ik sta op de rots die ‘zo niet meer verder’ heet, en ik moet springen. Maar het is doodeng, dat begrijpen jullie. Dus blijf ik even staan. Dralen, treuzelen. Ik kan niet zien wat er wacht, want er is zo veel mist daar beneden. Soms licht er iets op. Een kaarsje dat brandt in de tuin. Het gezichtje van de Kleuter die naast me slaapt. De spanning op het gezichtje van mijn grote zoon als we ’s avonds lezen met ons tweetjes over Sjakie en de Chocoladefabriek. Het comfortabele huis van het Lief. Zijn zorg voor ons allen. Hoe ik zie dat hij steeds vaker lacht en meestal als de kinderen in de buurt zijn. Zijn bewegingen die ik herken, zijn stem die me doet glimlachen, zijn geur die vertrouwd wordt. De kleine rituelen die we installeren. Het kopje thee op de bank, de cappuccino die hij me ’s ochtends aanreikt. De musea waar hij me mee naar toe neemt. De etentjes. De gesprekken.

Gisteren hoorde ik de kinderen in de tuin spelen, probeerde ik zelf een espresso uit die machine te krijgen. De geur van vers gemalen koffiebonen. Een zware tamper in mijn hand. Met het puntje van mijn tong er uit drukte ik de koffie aan en draaide ik het ding in de machine. Knopje om, pijltje naar 12 bar. Glimlach. De kleinste moest naar toilet, en net toen hij schreeuwde dat hij gedaan had, liet ik M. binnen. Een snelle kus en dan billen gaan vegen. Gaan zitten met een kopje koffie. De jongens in de verte horen spelen. Vragen ‘hoe was je dag?’. Compleet content zijn voor dat moment.

En aangezien deze post hier nog tot 1 februari bovenaan staat de blinken, sluit ik af met een wens. Vrede op aarde, lieverds, en veel van dat soort poepsimpel maar compleet contentement in 2017. Dat er billen zijn om af te vegen, monden om te zoenen, speelsheid in alle vormen en koffie, altijd koffie, omdat ook contentement vermoeiend is.

 

 

 

 

 

 

Advertenties

23 gedachtes over “Prinses resideert niet op de roze wolk, maar is toch vrij happily ever after

  1. Ik heb jou blogje de laatste tijd schaamtelijk hard verwaarloosd, me dunkt. Een Lief, begot! Je weet maar half hoe hard ik jou dat geluk gun! Geniet van de aankomende feestdagen, van al het moois, van alle stilte en vooral, van alle liefde om je heen.

  2. Hey Prinses
    En iedereen.

    Publieke bekentenis:
    Toen ik maanden geleden een dubbele blog opstartte over mijn leven als gescheiden vader en plusvader, ging ik natuurlijk nog eens aandachtig kijken naar de prachtige prinses op de kikkererwt. Deze keer niet naar de inhoud, maar naar de vorm. Nou ja: van de blog hé.

    Blijkbaar keek ik zo goed, dat ik naderhand … precies hetzelfde thema koos binnen wordpress. Door mijn luiheid koos ik ook nog eens voor mijn beide blogs hetzelfde thema.

    Sorry. Het was zo onbewust dat ik het nu pas zie.
    De verhalen zijn wel helemaal van mij.

    Neem anders eens een kijkje:

    heteksennest.wordpress.com
    Hier vertel ik over het systeem van birdnesting waarin mijn kinderen opgroeien. Mijn ex-vrouw en ik wonen beurtelings met hen in ons gemeenschappelijk huis: het eksennest.

    hetheksennest.wordpress.com
    Hier beschrijf ik mijn deeltijds inwonen bij mijn vriendin en haar twee kinderen.

  3. Tweemaal onderbrak ik mijn regelmatige bloggen met een winterslaap.

    Nu schrijf ik weer geregeld.
    Ook dwaal ik weer van blog naar blog.
    Vandaag met een reactie bij jou.

    Ook ik wens jou al het goede.

    Winterse groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s