Ook prinses heeft genoeg gezwegen

O ja, ik ben in winterslaap. Maar ook ik zwijg niet meer. #Genoeggezwegen

Met een boek in bed. Gemberthee. Later waren er koude washandjes nodig en heb ik de boel bij elkaar gebruld. Kon me niet schelen. Ik heb ook in bad gepoept mocht ik later vernemen. Couldn’t care less. En ik heb meer dan een uur op handen en knieën zitten persen. Maar het hoofdje wou niet in een beter positie schieten. Mijn vroedvrouw was heel stil en aandachtig aanwezig. Introduceerde de noodzaak naar het ziekenhuis te gaan. Gaf me tijd er aan te wennen. Nam me mee in haar auto. Waar ze geen kik gaf toen ik brulde en perste. Niet twee keer, zoals ik het een beetje uitgerekend had. Ik geraakte de tel kwijt. Tot daar het leuke deel.

In het ziekenhuis ben ik in een kamer terecht gekomen. Ik weet niet meer hoe. Op handen en voeten, brullend, zat ik op de grond. De gynaecoloog kwam binnen. Hij stelde zich niet aan mij voor. Als ik niet op bed ging liggen, kon hij niets voor me doen. Hij vertrok. De vroedvrouwen moesten me met enige stress op bed krijgen. Hij kwam terug, stelde zich nog steeds niet voor. Als ik geen epidurale nam, deed hij niets voor me. Ik weigerde. Hij vertrok weer. Het was weer aan de vroedvrouwen, die me zenuwachtig overtuigden van de wens van meneer doktoor. Toen de prik gezet werd, haakte ik af.

In de verloskamer lagen twee vroedvrouwen over me heen. Ik zag het zweet parelen. Hij stond tussen mijn benen. Ik hoorde het knippen in mijn vlees. In de ruit zag ik weerspiegeld hoe het bloed stroomde.  Hij was besmeurd met mijn bloed en stond tussen mijn opengespreide benen. Het voelde als een gruwelijke verkrachtingsscène. Hij sperde me open, gebruikte al zijn kracht om me open te trekken. Er kwam een blauw kind dat bij me werd gelegd.

Tijdens al het geweld stond mijn moeder in een hoekje naar me te kijken en mijn toenmalige partner stond naast me. Beide relaties gingen stuk in het eerste jaar na die geboorte. In therapie ontdekte ik dat het had gevoeld alsof ze er bij stonden en niets hadden gedaan terwijl ik zwaar  geweld onderging.

Ik kreeg mijn baby bij me. Hij was lief, maar ik hoefde hem even niet. Na enkele uren mompelde ik sorry, sorry, sorry. Ik wou hem bij me nemen maar kon niet bewegen. Ik verging van de pijn. De nachtverpleegkundige kwam pas na een half uur toen ik belde. Ik overwoog bijna om in mijn bed te doen, mijn hele onderkant was aan flarden geknipt. Ze hielp me naar de wc, gaf me een opmerking omdat ik mijn sleffen niet aan deed. Weer in bed strekte ik verlangend mijn armen uit naar dat bedje met mijn kindje erin. Ze rolde het weg, we moesten allebei maar eens wat slapen.

Het was koud onder die rare ziekenhuisdekentjes die niets voorstellen en ik deed geen oog dicht. Ik verzamelde al mijn krachten op mijn baby bij me te krijgen. Dat lukte, maar ik had zo veel pijn dat ik geen houding vond waarin we fijn met elkaar konden liggen.

’s Ochtends kwam er een ontbijt om half 7. Er was niets gezonds aan. Ik werd niet gewassen, de baby wel. De gynaecoloog kwam langs en stak zonder waarschuwen zijn hand in het bloedbad tussen mijn benen. Ik weet nog steeds niet waarom. Later, toen de man er was, ging ik in de douche waar ik bijna onderuit ging van zwakte.

Nog later kwam er bezoek. Ik had geluk gehad, zeiden ze. Hij was een boer, maar hij is de beste. De gynaecoloog. En de hoofdprijs had ik sowieso: een gezonde baby.

Die ligt naast me nu, terwijl ik dit schrijf. Wij hebben het fijn samen. Op het symbiotische af. We zijn van elkaar. De nieuwe partner, M., legt er zwaar de duimen voor. De gezonde baby is een gezonde peuter van drie. Maar ik weet nog steeds hoe de knip klonk. Hoe het zweet parelde. Hoe ik werd aangestaard door allemaal rechtstaande mensen in een kamer waar ik als een soort schildpad op mijn rug lag, open, bloot, kapot geknipt. Hoe de gynaecoloog wel mijn geslacht kon aankijken, maar me geen moment in de ogen keek. Hoe niemand in  dat fucking ziekenhuis door had dat die kou, dat rillen, het slapeloze, de angst, de pijn, een gevolg waren van het trauma.

#genoeggezwegen

Advertenties

19 gedachtes over “Ook prinses heeft genoeg gezwegen

  1. Horrorverhaal… En dan besef ik weer hoeveel geluk ik gehad heb met mijn man, de vroedvrouw en een begripvolle dokter, 30 en 28 jaar geleden bij de geboorte van mijn zoon en mijn dochter. Dikke knuffel. X

  2. Sjonge…. soms ben ik zo blij dat ik geen kinderen heb ;-( ….
    Goed hoe je het beschreven hebt. Geen sensatiezucht, maar precies wat er gebeurd is. En hoe dat voor jou was. En dat is wel duidelijk. Én.. heel begrijpelijk…!

  3. Met alle respect. Je hebt absoluut een zware bevalling gehad en ik kan me voorstellen dat je dat niet meer vergeet. Maar om daar nou de medici en zelfs je partner en moeder de schuld van te geven? Heb je er al eens bij nagedacht dat de baby er gewoon zo snel mogelijk uit moest, no matter what, je moest niet voor niks naar het ziekenhuis toch? En een gynaecoloog (die ongetwijfeld ook een botte hork zal zijn, so be it) ziet dan waarschijnlijk geen heil in een mogelijk lastige en ongewenste discussie met een vrouw die een baby in haar buik heeft die er zo snel mogelijk uit moet, terwijl de vrouw niet eens op bed wil gaan liggen? Je zat te brullen van de pijn op de grond, hoe zou hij zich dan moeten voorstellen? Ik kan me ook heel goed voorstellen, dat medici tegenwoordig een beetje klaar zijn met alle verwende zwangeren met hun geboorteplannen met hun wensen, die er als het niet goed gaat met de baby er helemaal niet meer toe horen te doen. En dat medici vervelende ervaringen hebben van het aangaan van de discussie met zo’n vrouw over waarom ze iets bij haar willen doen wat zij eigenlijk niet wilt. Er moet immers snel gehandeld worden! En waarschijnlijk had deze gynaecoloog nog meer bevallende vrouwen onder zijn hoede die allemaal niet voor niks in het ziekenhuis liggen. Maar volgens jou moet hij de tijd nemen om met jou te discussiëren over een epidurale. Ik vind dat je gewoon hoort te vertrouwen op medici, zij hebben er immers voor doorgeleerd. Had je dan open geknipt willen worden zonder pijnbestrijding? En waarom vertrouw je er niet op dat dat knippen en snel aan de baby trekken nodig was? Wie zou dat beter hebben gezien, jij of de gynaecoloog?? En dan over je partner en moeder die niets deden. Zij zullen ongetwijfeld, en in mijn ogen volkomen terecht, wel hebben gedacht: we vertrouwen de gynaecoloog, hij weet wat hij moet doen om zowel de baby als de moeder levend en gezond de bevalling uit te krijgen. Dus we gaan die man niet belemmeren in zijn belangrijke werk. Ik vind je ontzettend ondankbaar en wereldvreemd, dat je je daar niet in kan inleven.
    Je hebt een rotte bevalling gehad en je hebt alle recht om je daardoor getraumatiseerd te voelen, maar je had hiermee gewoon pech en ik vind het zeer verwend en ondankbaar om de medici en je familie daar de schuld van te geven.

    • Ik denk niet dat ik iemand de schuld geef. Maar de situatie was niet heel urgent, de hartslag van de baby was altijd goed. En ik had het wel prettig gevonden als me zeer basic uitgelegd was geweest wat er zou gebeuren en waarom. De gynaecoloog staat in de hele omgeving bekend als een ‘botte boer’ en dat zijn niet mijn woorden. Hij heeft op geen enkel moment contact met me gemaakt, me aangekeken, gezegd wat hij zou doen, zijn naam genoemd, de mijne gevraagd. Hij communiceerde niet met mij maar met de vroedvrouwen, alsof ik een soort ‘ding’ was. Ik denk niet dat dat de bedoeling kan zijn.
      En wat de omstaanders betreft: zij konden niets doen en op een rationeel niveau kan ik wel begrijpen dat het nu eenmaal soms zo gaat, maar in mijn onderbewuste hebben die elementen samen wel aanleiding gegeven tot angsten en ‘trauma’.

      Tja, en dat ik op de grond zat toen hij binnen kwam. Wat let hem te wachten tot een wee over is, door zijn knieën te gaan, me aan te kijken, tegen mij te praten in plaats van tegen de anderen in de kamer? In plaats daarvan zei hij tegen de vroedvrouwen dat hij niets met me kon als ik niet op bed lag en vertrok hij.
      Er is ook een verschil tussen discussie (had ik ook geen zin in) of een toelichting. Ik had geen flauw idee waarom hij op die epidurale stond, ik dacht op dat moment dat ik me gewoon te lastig gedroeg met die pijn en dat ik flinker moest zijn.
      Ik begrijp je bedenking, maar ik vind het droevig dat je er een oordeel mee verbindt. Verwend en ondankbaar? Dat ben ik niet, geloof me.

    • Weet je, enkele weken na die geboorte, moest ik naar het ziekenhuis. Ik kreeg daar slappe benen, werd misselijk en voelde me erg slecht. Op een gegeven moment begreep ik dat dat een stressreactie was. Niet van een bewuste verwende zelf die zou klagen over een gebeurtenis, maar van het stuk in mij dat zich erg machteloos en overweldigd heeft gevoeld in een situatie. Zelfs als er een urgentie is en de dingen lopen uit de hand, zou je toch van een betrokken arts of vroedvrouw kunnen verwachten dat er even naar gevraagd wordt na de bevalling hoe de ervaring was, of je nog vragen hebt bij hoe het gegaan is, hoe je je voelt? Dat zou al veel verschil gemaakt hebben. Ik denk de geboortebeweging niet gaat over verwende vrouwen met onrealistische geboorteplannen, maar wel over behandeld en gerespecteerd worden als persoon op een uitermate kwetsbaar moment. Dat is een finesse die je niet lijkt te begrijpen, als ik jouw reactie nog eens lees.

      • Ik had een soortgelijke hevige fysieke reactie toen ik enkele weken na de bevalling in de winkel borstvoedingbeha’s ging kopen, waarbij ik pas enkele ogenblikken later besefte dat ik zo reageerde omdat ik de stem hoorde van de vroedvrouw die ik na de geboorte het vaakst zag. Geen inspraak krijgen is een ding, geen uitleg krijgen terwijl je geweld aangedaan wordt is nog iets helemaal anders.

    • Lieve help, Denise, wie is er hier wereldvreemd?

      Ik hoop echt dat je dit leest, want je hebt een paar dingen helemaal fout voor.

      Ten eerste: het is zeer wreeldvreemd van jou dat jij kennelijk blindelings medici vertrouwd. Ik heb zelf zeer veel ervaring met de medische wereld wegens dochter van 2 artsen en al 26 jaar migraine patiënt. Ik heb zoveel afgezien van de compleet foute inschattingen van dokters en de verkeerde medicijnen die ik in al die jaren heb voorgeschreven gekregen, die mij vaak nog zieker maakten dan ik al was, dat ik UIT ERVARING nog maar zeer weinig vertrouwen heb in het oordeel van de meeste artsen.

      Ten tweede: je moet als zwangere vrouw soms echt vechten om het op jouw manier te mogen doen. Toen ik zei dat ik geen epidurale verdoving wou, tenzij het echt nodig was, werd ik door mijn gynaecologe vierkant uitgelachen. Dat ik erom zou schreeuwen, zei ze. En guess what? Ik heb er op geen moment om geschreeuwd. Ik ben bevallen zonder epidurale, en ben onvoorstelbaar blij dat ik het zonder heb gedaan. En ik ben ook onvoorstelbaar blij dat ik een andere, vriendelijke gynaecologe had tijdens de bevalling. Een bevalling kan zeer angstaanjagend zijn, en stresshormonen zorgen ervoor dat je minder snel gaat dilateren en alles nog veel moeilijker verloopt. Dus wat een vrouw die aan het bevallen is vooral nodig heeft is: hulp, steun, gehoord worden, gerustgesteld worden. Als daar dan twee mensen op staan te kijken, mensen die je vertrouwt en graag ziet, die op dat moment helemaal niets doen, dan breekt je hart.

      En dan ten derde, wat die “verwende zwangeren” betreft: heb jij ooit in je blootje met je benen uit elkaar gelegen terwijl er een man tussen stond die je pijn deed? Ik wil je voorstellen dat je NU METEEN even je kleren uittrekt, op de grond gaat liggen, en je dat even voorstelt. En dan hoop ik dat je het nooit meer in je hoofd haalt om iemand die dat heeft meegemaakt te durven zeggen dat ze “recht heeft op een trauma”.

      • Okee, die laatste alinea, dat had ik niet mogen schrijven. Die heb ik wat ongelukkig verwoord omdat ik boos was. Nooit schrijven als je boos bent.

  4. Heftig. Ik sta echt met grote ogen te kijken naar die #genoeggezwegen. Ik heb een topgynaecologe, die mij altijd heel correct, betrokken en kordaat behandeld heeft. Ook toen ik nogal paniekerig was over de combinatie klein bekken – grote baby’s. Vriendelijke vroedvrouwen gehad in het ziekenhuis. Tweemaal een epidurale, op mijn vraag na veel proberen zonder, en tweemaal met een fijne anesthesist. Tweemaal goed geholpen inzake borstvoeding. Ik vind het dus echt bizar om dit soort verhalen te lezen. Verschrikkelijk jammer voor wie het zo heeft moeten ervaren.

  5. Zelfs tijdens een winterslaap is het waardevol om dit verhaal te delen.
    Ik vind dat je dit geheel naar eigen aanvoelen beschrijft. Erg dat het zo moest lopen!
    En voor de rest hoop ik dat alles momenteel goed met je gaat.

  6. Medici zijn niet heilig, vrouwen worden vaak geMANipuleerd onder het schuldgevoel ‘je wilt toch het beste voor je kind?’, het recht op naam (van de arts) en informatie, hoe kort ook, getuigt van respect. Een vrouw die ‘meewerkt’ is de beste voorspeller van een vlotte bevalling. Vrouwen worden ongelooflijk in de steek gelaten als het op zeggenschap van hun eigen lichaam aankomt. Zeker bij een eerste kind is er meestal angst, en dat is normaal. Moedige getuigenis van een onmenselijke behandeling in een cultuur waarin medici hun gedrag, omdat ze gestudeerd hebben, goedgepraat wordt. Wij leven in een gehoorzaamheidscultuur: indien ‘een expert’ iets doet of zegt, moet dat geslikt worden. (Teveel) vragen stellen, zaken betwijfelen, een klacht of opmerking geven is ‘niet correct’, not done en wordt gezien als tegenwerking. Partner en/of aanwezigen staan vaak machteloos en worden, indien ze iets zeggen, met dezelfde onmenselijkheid behandeld.

    • Maar wat ik dan niet snap…. Ik ga ervan uit dat de meeste mensen bij hun eigen gynaecoloog bevallen (niet zo dus in het verhaal van prinses, en dan is het natuurlijk iets helemaal anders). De meeste vrouwen die ik ken hebben dat toch gedaan. Maar die kiés je toch? Je voelt toch tijdens de consultaties al aan wat voor arts je voor je hebt?

      • Goh, in de praktijk beval je bij de gynaecoloog die aanwezig is of wacht heeft, toch? Het is niet meer van deze tijd dat artsen 7/7 en 24/7 paraat staan, ik zou het hen ook niet toewensen, dat lijkt me geen leven. Ik denk dat heel veel ouders ook heel weinig bewust zijn van wat komt. Mensen vertrouwen hun zorgverleners, leggen zich er bij neer dat ze over hun eigen lichaam geen expertise hebben en zijn erg loyaal. Daar is niet perse iets mis mee ook, het is alleen problematisch als je dan een zorgverlener treft die denkt het recht te hebben met je lichaam te doen wat hij/zij wil of te snel, te veel naar interventies grijpt. Dat is eigenlijk de vraag van deze actie: om meer te informeren en uit te gaan van informed consent (patient die geinformeerd is over eige, toestand, indicatie voor ingreep, nevenwerkingen, verwachte voordelen, alternatieven geeft toestemming of weigert een ingreep). Daar heb je je recht op, ook in nood. Het is erg pijnlijk dat moeders die kennis nemen van de behandelingen en een geboorteplan uitschrijven (dat meestal vooral bestaat uit: doe dit niet en dat ook niet) beschuldigd worden van controledwang, terwijl ze er net recht op hebben. Ik vind het moeilijk om ouders te responsabiliseren hiervoor: je moet al een half doctoraat hebben om je weg te vinden door geboorteland en te weten wat je opties zijn. Je moet heel mondig zijn om je rechten af te dwingen en heel sterk in je schoenen staan om van arts te wisselen. Het vraagt allerlei soorten kapitaal, ik zou voor alle mama s goede zorg wensen?

  7. Pingback: Prinses resideert niet op de roze wolk, maar is toch vrij happily ever after | En ze leefden nog groen en gelukkig

  8. Heavy stuff. Jammer dat je de bevalling zo moest ervaren. Ik ben vijf keer bevallen en ben altijd goed behandeld. Een beetje afstandelijk maar correct en menswaardig. Ik had meer last van de koele aanpak na mijn drie miskramen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s