De glazen balletjes en de conclusies

Een huishouden bestieren, kinderen, een baan en een bijberoep. Het is als jongleren met balletjes van fijn glas, schreef ik een tijdje geleden. De balletjes waren uit elkaar gespat. Ik heb enkele uren gedacht dat ik mijn jongste kind kwijt was. ’s Nachts in bed zat ik te werken, af en toe onderbroken door de verpleegster die bloeddruk kwam nemen en met lichtjes in zijn ogen schijnen. De bloeddruk was midden in de nacht even niet goed. Toen dat weer opgelost was, ging ik verder. Met brandende ogen, documentje afwerken. Het was zo absurd. Ik was kwaad op mezelf, op de organisatie waarvoor ik werkte. En ik schaamde me dood ten opzichte van de verpleegkundigen die een moeder in een bed vonden die naar haar scherm keek in plaats van naar haar hoopje zoon.

Marinus en ik kregen een relatie. We brengen tijd samen door. Op een zondagavond zat ik koortsachtig te werken en bedacht ik dat ik dat de relatie me te veel werktijd kost. Dat ik het er niet bij kan hebben. Dat het klaar moet zijn. Wat ongenadig om dit te denken. Voor mij, voor hem, voor ons.

Mijn lijf en ik, wij zijn al geruime tijd in overdrive. Als ik heel eerlijk ben? Ik slaap weinig, ik eet slecht. Gisteren stond ik weer eens drie uren in een monsterfile. Alles doet pijn als ik dan uit de auto stap, de kindjes na bedtijd ergens ga ophalen, hen kalmeer en in bed stop en er bij blijf liggen met dat eeuwig knagende schuldgevoel dat ik nog werk heb en dat ik me minstens even uit bed moet hijsen om wat te eten. Sinds het ongevalletje van de kleine zoon voel ik me opgejaagd wild. Amper vier dagen niet gewerkt en iedereen trekt me aan mijn mouw. Iedere organisatie waar ik voor werk lijkt te denken dat ik enkel voor hen in touw moet zijn. Hoe belangrijk het ook allemaal leek ooit, het irriteert me alleen maar heel erg, nu, na de nacht naast het hoopje zoon.

 

Marinus en ik praten over enkele weken vrij nemen. Wat ik dan wil doen, vraagt hij. Geen flauw idee. Wat doen mensen die enkele weken vrij nemen? Ja, natuurlijk wil ik naar Assisi en dutjes en musea en sporten en sauna en gezond eten. Intensieve therapie in plaats van dat aanmodderen van één keer om de vier weken tussen de soep en de patatten. Ik wil boeken lezen! Ik wil studeren! Ik wil eindelijk weer diep in plaats van snel. Maar dat is niet realistisch, volgens mij. Hij ziet er geen probleem in, het geld dat ik ervoor nodig zou hebben noemt hij ‘resources’ en ook een keer ‘peanuts’ geloof ik.

We hebben gesprekken over minder gaan werken, wat hij wil bufferen. Ik kan niet anders dan weigeren uit trots en principe, maar op momenten dat ik ’s avonds geen stem meer heb en het glas van de gevallen balletjes bij elkaar veeg, sijpelt de gedachte ook mijn hoofd in. We hebben discussies over 32, 28 of 24 uren. Hij wil mij niet bufferen, zegt hij. Maar het hele construct ‘ons’. Als het met mij niet goed gaat, gaat het niet goed met de relatie en de kinderen. Dan komen we niet verder.

Ik heb zo lang niets te willen gehad, dat ik niets meer wil. Vraag me wat anders kan, ik haal mijn schouders op. Harder werken, meer van dit. Ik was er trots op, maar de balletjes moeten maar één keer neersmakken en je vraagt je af waar je eigenlijk mee bezig bent.

Ik heb het gevoel het winnend lot getrokken te hebben met Marinus, maar net dat maakt het zo vervreemdend. Hij is gewoon, maar ook lief en communicatief en aandachtig en attent en hij wil samen en dat het dan makkelijker wordt voor mij. Bij hem zijn is vertrouwd maar ook veilig en compleet in alle eenvoud. Hij zoekt een restaurant uit en vraagt of ik het ok vind om daar te eten, dan kan hij reserveren. En dan verlang ik stiekem een seconde heel hard naar een kopje soep op de bank. Omdat ik dat wel kan bieden, en het andere niet. Hij lijkt alles mee te brengen in mijn leven waarvan ik al lang niet meer dacht dat het een optie zou kunnen worden. Maar net dat maakt me schuw.

Een avond in zijn huis. Ik kook in zijn keuken en voel me de koningin te rijk en lach hem tegelijkertijd plagend uit. Hoe vaak hij die drie ovens gebruikt? Wat hij zoal kookt op dat retro gasfornuis? We eten, we praten. Mijn geplande en o-zo-belangrijke werk blijft in de gang staan. I couldn’t care less. Op het werk de volgende dag zegt iedereen dat ik er zo blij en goed uit zie. Ik grinnik. Een soort leven met tijd om te koken op het retro-gasfornuis, de peren uit zijn tuin te verwerken, op een bankje voor het huis te gaan zitten en met de buren kletsen, zinvol en leuk werk te doen dat me niet uitput, treinsporen te bouwen met de zonen en nooit meer na bedtijd met vermoeide kinderen toekomen in een koud en leeg huis. Ik zou er geloof ik wel voor kunnen tekenen.

 

 

 

 

Advertenties

22 gedachtes over “De glazen balletjes en de conclusies

  1. Kan je in plaats van minder gaan werken niet gewoon investeren in poetshulp, strijkhulp, boodschappen aan huis laten leveren etc? Ik lees altijd dat je energie haalt uit werken, en dat je een hekel hebt aan die andere zaken. Dan lijken dat me de eerste aandachtspunten in een poging meer ademruimte te krijgen in je leven. Niet?

      • Een goede vriend van mij heeft een stationaire fiets (ben even helemaal kwijt doe die deftig heet, ah, een hometrainer) op zolder staan. Daar fietst hij op, terwijl hij filmpjes kijkt. Volgens mij moet dat ook al lezend kunnen!

        Eens de investering van het ding gedaan is (en de plek ervoor gevonden) zou je wellicht inderdaad een en ander kunnen combineren dus. 🙂

  2. Niet moeilijker maken: geniet, geniet, geniet…
    Met twee handen vastnemen (maar ook loslaten wanneer het niet goed voelt, wat ik betwijfel).
    Is er een aardverschuiving in aantocht… Ik hoop oprecht van wel.

  3. Andere optie: hij zorgt voor de kinderen en gaat part-time werken, plus verzorgt jou. Wat als hij ‘buffert’ en het geraakt uit? Waar sta je dan? Ik merk hier toch een terugdringen in de klassiek rol als huisvrouw met ‘een jobke’, doch financieel afhankelijk… Nu is het ook niet makkelijk en het gaat ten koste van je gezondheid, absoluut waar, doch hij kan toch taken overnemen terwijl jij herstelt? Jullie levensstijl ligt ver uit elkaar: jij vecht, hij geniet. Kan hij ook het jouwe verstaan?

    • Ik snap je opmerking, maar we wonen niet samen, we wonen meer dan 200 km van elkaar vandaan, hij werkt al minder dagen per week dan ik, en hij is niet de vader van de kinderen dus het zou eigenaardig zijn als hij in deze context die keuze zou maken. Maar zelfs als dat een optie zou zijn, is het feit dat ik nu drie dagen op rij van 6 tot 23u werk, iets dat ik niet meer wil.

  4. Ik snap je twijfel, het is niet gemakkelijk om de controle los te laten. Maar als ik lees dat je die lange dagen meer dan beu bent dan is het tijd voor verandering. Ja het kan foutlopen maar je bent ook sterk genoeg om terug opnieuw de controle over te nemen als het moet. Toen mijn moederschapsrust ongewild overliep in werkloosheid had ik ook eerst schrik wat ik nu met die tijd moest doen. Maar het went, en er komt energie vrij voor nieuwe ideeën en projecten.

  5. Wat Vlinderke zegt is terecht. We maken zo snel diepe levensbelangrijke keuzes omdat we geen oplossingen vinden voor andere zaken (die evenwel heel drainerend en ook heel belangrijk zijn). De vraag is: stel alles liep op wieltjes, je voelde je goed, de jongens deden het goed etc, zou je dan ook met Marinus in zee gaan, en ook minder werken?
    Eens je terugknipt in termen van werk (hoe je het ook draait of keert) knip je in je vrijheidsgraden (want dat financieel op eigen benen staan, het autootje hebben, en het toch maar bolwerken ondanks de voedselhulp af en toe) hangen daar meteen mee samen.
    Kan Dirk niet beter bufferen? Of Marinus bijspringen financieel voor een oppas aan huis op die drie dagen dat je lange dagen maakt? (kwalitatief voelt dit anders aan dan zelf thuis zijn, dat besef ik, maar zo hou je je eigen kaarten nog in de hand).

    Dit kunnen ook transitie-oplossingen zijn tot je er een beetje meer uit bent.

    Ik denk trouwens ook dat je – als je zoon zich in zo’n moeilijke situatie bevindt – je last lijkt te hebben met nee zeggen. Ik denk dat eender welke organisatie/werkgever snapt dat als je zoontje in levensgevaar is, je de dag nadien niet kan komen opdagen. Dus daar zit ook iets: niet altijd wachten op de reddende derde, maar ook opstaan voor jezelf en tijdig aan de alarmbel trekken (makkelijker gezegd dan gedaan, I know).

    Ik heb hier ooit in het begin eens gereageerd, dat die vreselijke situatie met Dirk ook kon ontstaan omdat er iemand bijzat die niet op tijd nee zei, leek te wachten op een “teken” voor ze haar eigen ding kon doen.
    Van wat je schrijft was je de laatste jaren een enorm gevecht aan het leveren om net dat te leren. En nu komt Marinus voorbij die met de beste bedoelingen voor jou wil zorgen, maar ik denk dat jij vooral op eigen benen moet staan, en zeker die zo duur betaalde onafhankelijkheid en zelfstandigheid niet meteen moet weggooien om dan weer afhankelijk te zijn van iemand.

    Dus zoals Vlinderke zegt: zijn er andere manieren van bufferen mogelijk? Kan je bijvoorbeeld twee weken vrij plannen (eventueel met Marinus’ financiele hulp) om op je positieven te komen, boeltje op orde te zetten (ook met Marinus’ hulp die hij blijkbaar wil aanbieden) en toch je eigen pad te blijven bewandelen?

    Natuurlijk, ik ken je alleen van je blog en dit is maar mijn mening, maar aub ga niet opnieuw in hetzelfde soort positie zitten waarin je je mogelijkheden ontneemt die je zo goed voor jezelf hebt gecreeerd. Die hebben heel veel waarde, niet in het minst omdat je op eigen benen staat.

    succes en veel liefs

    • Dank voor je ideeën. Ik denk dat ik heel erg beperkt ben door de beperkingen van de situatie. Dat tijd creëren (niet om het huishouden te gaan doen, maar ook om enkele eigen ideeën ruimte te geven) op de lange termijn een gezonde optie is. Zoals ik nu leef hou ik alleen vol omdat ik pepmiddelen gebruik, zo simpel is het. Het leven mag en kan ook meer zijn dan jongleren met balletjes. In de korte tijd met Marinus leer ik dat rust even goed werkt om mijn denkkracht aan te scherpen als twee pilletjes rilatine op een dag. Mijn conditie is onder nul en op langere termijn is het vast goed daar iets aan te doen. … Elk leven met een partner zou betekenen dat de druk van de ketel kon. Met Marinus lukt dat heel goed, maar dat is niet de reden waarom ik voor hem kies (ik wist pas dat hij me kan bufferen nadat ik voor hem gekozen had, vond het in eerste instantie vervelend dat hij meer verdient dan ik). In het leven is er ook tijd nodig om te investeren in jezelf en relaties. Die tijd ontzeg ik me al lang. Als ik nog twee jaar zo verder leef, kan je me bij elkaar vegen. Dus het lijkt me ok zo. Ik doe niets onomkeerbaar, zorg dat ik terug mijn aanstelling kan uitbreiden als het nodig is, maar maak wel de keuze om met Marinus te proberen kiezen voor een fijn leven samen waarin wat ruimte is om niet meer zo door te rushen maar me ook te ontplooien als mens. Niet achter de strijkplank, maar door een boek te lezen, weer aan yoga te kunnen doen, wat te bewegen, mijn eigen bedrijfje wat tijd te geven.

      • Volg je gevoel en vertrouw jezelf, prinses. Alleen jij weet hoe het elke dag is om met de ballen te jongleren. Niemand houdt dat vol. Alleen jij kent jouw volledig verhaal en leven van elke dag.

        Ik wens je veel geniet-, stilsta- en verrijkende momenten toe !

        Ik probeer zelf ook af en toe zo’n momenten in te bouwen in de heksenketel hier. Een nieuwe relatie is aan mij nog niet besteed. Ik zeg altijd “binnen een jaar of 10” en dat komt uit het diepste van mezelf. Ik ben erg blij voor jou dat je je hart er kan voor openstellen.

    • En over dat nee zeggen: ik denk dat ik dat wel kan, maar in het organisatie-advies zijn er projecten die gewoon moeten doorgaan. Omdat ik alles alleen beredder heb ik weinig buffers in tijd waardoor ik veel dingen last minute doe. Als ik wat ruimte zou creëren zou ik die stress onder controle kunnen krijgen, want het is nog fijn voor mezelf, nog voor de opdrachtgever om zo op de limits te zitten telkens, waardoor een onverwachte gebeurtenis in mijn privé-leven goed kan zijn voor weken onheil. Wat niet komt omdat ik lui ben, maar omdat ik het werk van twee ouders en een organisatie-adviseur en iemand met een bijberoep voor ’s avonds en ’s nachts en zes uur ’s ochtends ben geworden. Zelf voor iemand die goed kan plannen en nee zeggen, is dit absurd.

  6. Sorry, dit wordt waarschijnlijk de domste opmerking ooit op deze blog, maar: …drie ovens?
    De microgolf meegeteld?

    En nu een ietwat normalere opmerking: is je zoontje ondertussen weer helemaal okee?

  7. Ik begrijp de reacties van sommige dames die vinden dat je je onafhankelijkheid niet zomaar mag opgeven. Anderzijds is er ook niks mis met het ‘samen’ zijn en kan je op dat vlak misschien zelfs meer gaan sparen, zeg maar een ‘noodrantsoen’ just in case opbouwen, iets waar je nu amper aan toekomt. Dus neen, ik vind niet dat je je terughoudend moet opstellen. Het samen zijn zal sowieso meer energie geven waardoor je misschien wel veel productiever kan werken en ook meer ruimte krijgt om te kiezen welke projecten je aanneemt, waar je nu door financiële noodzaak gewoon onder meer druk staat. In een relatie is het ook gewoon geven en nemen. Er is niks mis met het elkaar aanvullen, elkaar financieel ook ondersteunen. Het is niet dat jij nu ineens niks meer zou verdienen als je verder gaat met hem. Integendeel… Als jullie ‘samen’ ervoor gaan, creëren jullie meer ademruimte. En dat moet je jezelf gunnen (eigenlijk ook zonder al te veel stil te staan bij de pro’s en cons)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s