De date: het vervolg

Enig enthousiasme ontstond toen ik hier het verhaal postte over een date. Ik heb jullie nog even in spanning gehouden, maar dat komt omdat het een beetje in between iets en niets is.

Laten we hem een mooie naam geven. Marinus. Marinus. Marinus dus (even oefenen, even wennen). We aten samen. Ik heb nog nooit zo slecht gekookt als die avond en uit schaamte durf ik er ook niet over schrijven. Er waren verzachtende omstandigheden, waar ik ook niets over zal schrijven, maar het was echt een soortement fiasco. Doch spraken we met elkaar, lang en veel en echt. Tegenover elkaar aan tafel. Er flakkerde geen groot verlangen op, ik was blij dat hij weg ging en ik kon gaan slapen, maar ik had ook intens genoten van het gesprek, het contact, de avond.

Intussen hebben we alweer gedate, in het bijzijn van anderen. Wij laten er geen gras over groeien. Een culturele activiteit waarbij Marinus er de kantjes een beetje afliep door heel de tijd voor te stellen koffiepauze te nemen, en ik (zoals ik nu eenmaal ben) er cultureel uit wou halen wat er uit te halen viel (met andere woorden: alles zien, alles weten! Zo irritant kan ik zijn). Maar ik moest wel met hem lachen. Tijdens de koffie hadden we, met anderen samen, intense gesprekken.

En verder appen we uhm, dagelijks. Misschien eigenlijk ongeveer de hele dag door zo’n beetje. En binnenkort ga ik bij hem logeren, mompel ik er nu heel casual achteraan. Niets aan de hand, tralala. De logeerkamer dus. Gewoon praktisch. En gezellig.

Ik word er niet heel warm van, maar het laat me ook niet koud. Ik sta er wat onderzoekend in.

Een deel van het onderzoek gaat nog over Dirk. Dirk die in therapie is en waar ik gesprekken mee voer bij momenten. Ik sta er vrij onbevangen in, het doet me niet heel veel meer, maar één en ander samen zorgt dat soms het licht aan gaat in mijn hoofd. Dat ik heel precies kan zien welke pijn Dirk in mij triggerde waardoor ik me onveilig voelde, reageerde vanuit oude angst die wel heel vertrouwd was. Waarschijnlijk was ook het omgekeerde waar. Hij vertelt me zelf verbaasd te zijn hoe erg hij op de vader lijkt die hem mishandelde. Het afgrijzen van het besef geworden te zijn wat je alleen maar wou vermijden te zijn. Weten dat je anderen de pijn aandeed waar je zelf door beschadigd bent. Hij verliet me om van die versie van zichzelf weg te rennen.

Ik weet dat ik je leven totaal heb ontwricht,’ zegt hij. Ik denk na over hoeveel verantwoordelijkheid je hebt voor de pijn die anderen je kunnen aandoen. Zonder die pijnplek in mezelf had ik het hem niet laten doen. En tegelijkertijd blijft het een rotstreek, zonder meer. Een vrouw verlaten in die eerste precaire maanden na het krijgen van een kind.

Heel soms zie ik onze relatie en onze after-relatie als een opeenvolging van duizend keer hetzelfde, telkens anders vermomd. Mijn pijnplek en zijn pijnplek. Duizend keer hadden we de kans anders te reageren, misschien wel onszelf en de ander te helen. En duizend keer hebben we het niet waar kunnen maken. We praten. Soms voelt het nog steeds alsof hij mijn man is, en alsof we een opdracht hebben met elkaar in plaats van beiden gewoon opnieuw te beginnen elders, met nog een vrij verse en diepe kras op onze zielen.

Ik vraag me af wat juist is, maar ik weet dat ik niet zelf de keuze maak. Opnieuw beginnen, met Marinus. Of met iemand anders die zich aandient. Of zonder iemand. In de hoop dat de pijnplek ongeadresseerd blijft. Maar dan geneest ze misschien nooit. Dan negeer ik ze alleen maar. Of misschien komt er dat moment dat Dirk en ik de opdracht moeten inlossen met elkaar, dat oude pijn kan helen. Pijn die ouder is dan onze relatie. Niet hij moet mij helen. Niet ik hem. Ik mezelf en hij zichzelf. Maar tussen ons ligt misschien wel een bepaalde oefenruimte en een bron van informatie.

Anyway. Hoor ik daar een appje van Marinus toekomen?

Wordt vervolgd. Voor de complexe verhalen moet je hier zijn, zo veel is duidelijk. Misschien binnenkort spannende verhalen uit de logeerkamer van Marinus. Who knows ;). (Het zou me verbazen, maar ik sluit niets meer uit.)

 

 

 

Advertenties

4 gedachtes over “De date: het vervolg

  1. Jaja, “logeren” 😉 Hihi…
    Geniet ervan, wat er ook van komt.

    En ik vind het ondertussen ontzettend mooi dat jij zo met Dirk kan praten. Dat jullie allebei zoeken en je eigen pijnplek onder ogen durven zien. “Pijn die ouder is dan onze relatie”, wat is dat pijnlijk mooi en juist uitgedrukt. Het is heel erg waardevol dat jullie daarmee bezig zijn, want jullie zijn sowieso voor altijd met elkaar verbonden door jullie kinderen, en al het werk dat jullie tweeën nu doen, moeten zij later niet meer doen. Want wat je niet verwerkt, geef je door. Heel erg moedig dus, van allebei. Ik wens jullie heel veel sterkte en doorzettingsvermogen.

  2. Ik moest lachen om je beschrijving van jullie gedrag tijdens de date / culturele activiteit. 🙂 En samen kunnen lachen, maar ook intense gesprekken kunnen voeren… Klinkt goed! Respect voor de manier waarop je met Dirk omgaat. Zoals Kathleen al zei, erg moedig van jullie beiden om aan jezelf te durven werken.

  3. De inzichten van Kirshenbaum, auteur van o.a.’Scheiden of blijven’ en ‘Het geheim van een gelukkige relatie’ vind ik zelf heel verhelderend en kunnen ook jou misschien wat bijbrengen:
    Mensen die geluk vinden in de liefde, blijken slechts 3 maanden hun tijd te verliezen in relaties die nergens heen gaan. De anderen blijven soms 3 jaar hangen. Haar bevinding is dat er 5 punten zijn waar je best van bij het begin op let: “Ga na of je makkelijk erg dicht bij iemand raakt in emotionele, psychologische zin. Of je je veilig voelt bij elkaar, of je elkaar respecteert en je je gerespecteerd voelt, of je samen plezier maakt en of er een goeie fysieke chemie is tussen jullie. De grote fout die de meeste mensen maken, is dat een hoge score op 1 of 2 punten voldoende is om een lage score op andere punten te compenseren. Wees er zeker van dat een lage score op 1 van die 5 dimensies van verbondenheid voorspelt dat dat later problemen zal geven en dat je door een oogje dicht te knijpen je eigen geluk hypothekeert.”
    Hopelijk heb je hier wat aan. Succes!

  4. Pingback: Prinses en de cruise control-man | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s