Temperament

Ik ben vast niet de perfecte ouder. Wie wel? Ik heb mijn issues en heb behoorlijk wat werk aan mezelf gehad de laatste tijd. Ik heb nog steeds een hekeltje aan dat alleenstaand moederen, omdat ik het een klus vind, alles beredderen. Ondanks hulpbronnen, ondanks pillekes-waar-mijn-kop-rustig-van-wordt, ondanks steeds meer dingen op de rails.

Ik heb weinig antwoorden en veel vragen. De gedachten die hier de laatste dagen geuit werden rond mijn moederschap, over eerlijkheid, kwetsbaarheid en negativiteit, blijven een beetje aan mij plakken.

En toen kwam dit voorbij. Ik vond het sowieso al een goede mama-site, die helpt niet te oordelen over jezelf en over anderen.

Dit stukje was nagel-op-de-kop bij mij:

Elke dag is er strijd bij ons thuis. Strijd bij het aankleden, strijd om wat er op de boterhammen moet, strijd omdat Max niet naar de opvang/opa en oma wil, strijd bij het ophalen, strijd bij het traplopen, strijd bij het avondeten, strijd bij het badderen, strijd om hoeveel boekjes er voorgelezen moeten worden, strijd om het slapen…voel je hem? Als je daar al zo’n tweeënhalf jaar dagelijks in zit dan wordt dat je realiteit.

Uit: Als je elke dag in oorlogsstand staat – door Femke Sterken

Hoe graag ik mijn beide kinderen ook zie, ik weet dat het met de ene elke dag strijd kan zijn, en met de andere mopjes tappen. En dat ligt vast deels aan de interactie, deels aan fouten die ik maak als ouder, maar ik geloof dat er ook een gedeelte terug te voeren is op het karakter van een kind. De oudste heeft een knoop in zijn karakter die het voor hemzelf en zijn omgeving lastig kan maken. De jongste is mister sunshine. Maar OOK: de oudste kan zichzelf perfect nuttig en gedreven bezig houden, heeft focus, interesses, ideeën. En de jongste komt te midden van een kamer vol speelgoed nog liefst aan mijn been hangen om te zeggen dat hij iets-anders wil.

Ik negatief? … Ik denk het zelf niet. Als ik negatief zou zijn zou ik vertellen over de vrienden die me gezegd hebben liever niet meer af te spreken met de oudste erbij, omdat ze dat te irritant vinden (er is inderdaad geen gesprek mogelijk, maar mijn moederhart krimpt). Als ik negatief zou zijn, zou ik vertellen over die keer dat ik met mijn kinderen vroegtijdig weg ben gegaan van een speeldate omdat één van de andere kinderen overprikkeld geraakte door mijn oudste en zich onveilig voelde. Als ik negatief zou zijn, zou ik vertellen over al die keren dat ik huilend ben terug gereden van wat voor andere gezinnen een leuke activiteit kan zijn en geen onhoudbare toestand.

Aan alle andere ouders van temperamentvolle kinderen: veel liefs.
Aan alle andere ouders van niet-temperamentvolle kinderen: niet oordelen.
Aan alle anderen: niet oordelen.

En je kan ook dit lezen.
En dit.

 

Advertenties

23 gedachtes over “Temperament

  1. Laat je niet opjagen door reacties, je stelt je hier kwetsbaar op, omdat je de waarheid durft te schrijven. Hoe graag je je kids ook ziet, opvoeden is zwaar, zeker als je alleen bent en je kind net zoals de mijne niet in het rijtje lopen…en ik weet hoe pijnlijk het is als mensen je erop aanspreken……take care….laat iedereen maar eens in de spiegel der waarheid kijken, je gaat verbaasd zijn wat men niet durft zeggen!

  2. Als er iets is dat ik mijn voorbije blog jaar heb geleerd, is het wel dat schrijven me helpt om de zaken in mijn hoofd een beetje op een rijtje te zetten. En dat de zaken die dan naar boven komen, niet meteen de mooiste momenten waren. Ik heb gelukkig nog geen negatieve opmerkingen gekregen, maar ik wil er niet aan denken wat dat dan met mij zou doen. Je hoeft je niet te verontschuldigen voor wat je schrijft. Maar ook dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan.

  3. Ha!! Toen het me-to-we-stukje daarstraks in m’n mailbox viel, stond ik op het punt om het naar jou te sturen. Heb het uiteindelijk niet gedaan, wilde je niet het gevoel geven dat ik je (of je oudste) in een vakje probeerde te duwen. Ik vond het lezen van het traject van Femke en Max in de opvoedpoli enorm ontnuchterend en leerrijk, en een mooie les voor mij als lezer in niet-oordelen … Je doet wat je kan, met vallen en opstaan – wees trots op jezelf, je hebt er alle reden toe.

  4. Zelf heb ik altijd ‘plaatsvervangende schrik’ dat iemand de mensen achter bepaalde blogs gaat herkennen. Zeker wanneer een blog populair wordt, zoals die van jou, Prinses. Iedereen kent ongelooflijk veel mensen als hij ze optelt, dus die kans is niet onbestaande. Je geeft mensen inkijk in dingen waarvan je misschien vindt dat ze geen zaken mee hebben in real life. Het blijft ook nog steeds het internet, niets verdwijnt echt volledig (en iemand kan alles dat hier verschijnt op zijn computer zetten) … en ik weet niet of een puberende zoon bijvoorbeeld al volwassen genoeg is om de dingen die hier geschreven worden te kunnen kaderen. Pubers (en jonge twintigers?) lezen niet wat wij lezen, die filteren de liefdevolle stukken eruit… Dus ja, het blijft in mijn ogen altijd een ‘risico’, een blog waarin mensen schrijven over hun kinderen.

  5. Ik herken veel in jouw beschrijving en in de getuigenis. Onze oudste zoon (7 jaar) is ook een ‘temperamentvol kind’, kan zich supergoed concentreren, doet het op school heel erg goed. Tegelijkertijd zijn er de woede aanvallen thuis, overprikkeld reageren op felle geuren en lawaai, moeite met ‘overgangen’ (hallo en dag zeggen, gaan slapen, moeite met beginnen en stoppen activiteiten…). Wil ook liefst zijn ‘regels’ opleggen aan anderen, maar leert nu – met vallen en opstaan- te onderhandelen. Mijn ervaring is dat ‘je wil opleggen’ en ‘gewoon laten luisteren’ niet werkt bij dit type kind (andere zoon is trouwens helemaal anders: veeeel meegaander maar ook minder gefocust). Wat bij ons helpt is: genoeg rustdagen/ momenten inbouwen, voldoende vrijheid dagindeling op vrije momenten (weliswaar binnen structuur bijv. Keuze voor 1 uur iPad ipv 3x 20 minuten verspreid over dag), intellectuele uitdaging bieden, tijd apart doorbrengen en echt luisteren / meegaan in zijn interesses (Pokémon – nintendo). Hij is vorig jaar getest op hoogbegaafdheid, scoorde enkele punten onder de grens waarde om van hoogbegaafdheid te spreken . Volgens psychologe geen signalen van autisme, wel gevoeliger dan gemiddeld… reden dat we de stap naar testing hadden gezet was trouwens dat we de woede aanvallen beu waren. We zijn nu jaar verder en ik vind dat zijn gedrag in goede zin evolueert. Het vraagt veel van je, maar het temperament heeft ook veel mooie kanten als ze het goed leren/ kunnen inzetten. Ik wens je nog veel goeie moed en geduld!

  6. Ja! Hier nog zo ééntje. Ik kwam niet meer buiten met mijn kind, hij had amper vriendjes, wellicht omdat vooral de ouders het zo vermoeiend vonden om hem in huis te hebben, zelfs al was het maar een paar uur. Vrienden bleven weggen en anderen zeiden: Geef hem maar eens een week aan mij, ik pak hem wel aan. Maar als je concreet doorvraagt, kunnen ze je niet helpen.
    Toch heb ik een lichtpuntje: beetje bij beetje groeit het er uit. Het wordt anders. Het zijn speciale kinderen, die niet in het lijntje lopen, maar die andere dingen te bieden hebben. De eerste jaren is het gewoon nog keihard zoeken, proberen, vallen, roepen en weer doorgaan.

  7. Door het contrast in karakter tussen de oudste en jongste heb ik mij ook meermaals afgevraagd hoe dit kwam. Ik dacht eerst dat ik het misschien kwam doordat ik in de babytijd er niet in geslaagd was de oudste veilig te doen voelen ofzo maar nu begin ik ook te denken dat het gewoon een stukje karakter is. Bedankt voor je blogs, ik lees ze graag en helpen mij als mama dingen te plaatsen.

  8. Mijn oudste is bij momenten temperamentvol maar niet altijd (zoals de meeste kinderen zeker?). Ik weet begot niet hoe ik het anders zou volhouden. En jij moet het allemaal alleen doen bovendien. Ik heb bergen respect voor je. Die eerlijke verhalen zijn een cadeau voor alle moeders die met hetzelfde worstelen maar het niet durven zeggen. Zelf durf ik al lang niet meer over de moeilijke momenten schrijven omdat ik mijn anonimiteit door het raam heb gezwierd.

  9. We hebben hier met onze oudste zoon ook zo eentje rondlopen die bij het minste kan ontploffen. Nu denk ik dat het bij jou nog een paar factoren moeilijker is, maar ik snap de situatie wel. Onnozele dingen, iets niet helemaal doen zoals hij vindt of verwacht dat het moet, is voldoende om van een blij kind een onredelijk boos of ongelukkig kind te maken. Hij gaat dan precies “op slot” en wordt heel ontoegankelijk en egocentrisch. Niet agressief, eerder boos worden, roepen en vaak weglopen om dan in een hoekje te zitten mokken. Hij is in staat om tijdens zo’n bui een straat over te lopen zonder te kijken of andere domme dingen te doen. Hij kan de sfeer sterk domineren, dat is soms ferm lastig. Als hij met zo’n toer ligt kan dat bvb. een leuke uitstap goed verpesten en hij kan dan heel ondankbaar overkomen, hoewel hij achteraf vaak zegt dat hij het een superleuke dag vond. Nu, ik heb de indruk dat het bij ons al een beetje beter gaat dan vorig jaar, dat hij zijn eigen gevoelens wat meer onder controle heeft.

    Nu, hij heeft ook massa’s positieve kanten hoor (bvb. creatief, nieuwsgierig, intelligent, gevoelig, knuffelbeer, …) maar ik vind dat je als ouder gerust mag zeggen dat zo’n temperamentvol kind best uitputtend kan zijn. Ik wil ook niet constant conflictvermijdend moeten werken in een poging zo’n situaties zoveel mogelijk te vermijden. Het is echt zoeken naar wat het beste werkt bij hem zonder de eigenheid/aandacht/… voor de jongste zoon en onszelf uit het oog te verliezen.

    Die jongste zoon heeft een totaal ander karakter, ook al heeft hij zoals ieder kind ook een paar lastige kanten (zoals bvb. ongelooflijk actief en energievretend). Hij heeft eerder een “je m’en fou” mentaliteit en maakt, behalve de typische peuter/kleuter kuren, weinig problemen over hoe de dingen lopen. De oudste zoon is vooral mentaal vermoeiend, de jongste eerder fysiek 🙂 Maar het zijn ook wel schatjes.

  10. Ach Prinses … ik heb het allemaal maar met een half oog gevolgd (wegens te kapot ’s avonds om bij te lezen sinds de start van het nieuwe werk). Ik snap dat het aan je blijft plakken – dat zou het bij mij ook doen.

    Juist jouw toegeven dat je niet de perfecte ouder bent, juist je toegeven hoe lastig het soms kan zijn, juist je openheid over het zoeken … je helpt zoveel zoveel zoveel anderen om zich ook kwetsbaar op te stellen, over hun issues te praten, te blijven zoeken. Echt waar, de dag dat ik je blog ontdekte … en de herkenbaarheid vond – ik voelde me zooooo hard begrepen en zoo niet meer alleen. Ik lees en bleef lezen.

    En negatief? Ik vind mezelf al een dikke zaag omdat ik hier elke keer bleef herhalen hoe sterk en veerkrachtig en constructief ik je vind.

    Neen niet iedereen in blogland moet altijd lief zijn voor elkaar maar niemand moet oordelen (quote unquote), en ook niet buiten blogland.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s