Reactie op reacties

Reacties op deze blog kan ik indelen in drie categorieën. Compassievolle reacties, tips en/of nieuwe inzichten en de wat scherpere reacties.

Die laatste reacties zijn gelukkig zeldzaam, maar stom genoeg blijven ze altijd door mijn hoofd spoken als ze gekomen zijn. Dat komt omdat ik er voor kies op deze blog kwetsbaarheid te tonen, de binnenkant van mijn hoofd, twijfels en gedachten. Een beetje laf, want anoniem. Maar toch. Het is wel ‘echt’, het is vaak intiemer dan ik met mensen uit mijn werkelijke omgeving deel.

Misschien maakt het feit dat ik anoniem schrijf het gemakkelijker om een wat scherpere reactie te posten. Maar daarom dus schrijf ik dit stukje. Ik denk dat ik best kritiek kan verdragen en ik heb over elke tip/elk inzicht dat me aangereikt werd oprecht nagedacht. Dat is altijd voeding geweest voor verder denken en daar ben ik dankbaar om. Maar de wat scherpere reacties, ook al weet ik niet eens of ze zo bedoeld zijn, … Daar kan ik niet zo veel mee. Ze spoken in mijn hoofd, dat is alles.

Op mijn post over het zoekend-ouder zijn kwamen bijvoorbeeld twee reacties die spookten. Dat ik een post minder moest schrijven hier om een boek te kunnen lezen. Uhm, ik geloof niet dat ik in maximum een half uurtje een boek kan lezen, maar los daarvan: moest dat nu echt zo geformuleerd zijn? Ik denk dat ik het veel makkelijker aan zou nemen als tip en dus ook echt zou doen, als dat eerste zinnetje er niet bij stond. Ik vond het wat wrang. Misschien suggereerde dat zinnetje niets, maar zoals het er nu stond gaf het mij het gevoel dat ik door hier te schrijven verwaarloos wat van een ouder mag verwacht worden ofzo.

Iemand anders schreef of ik er wel eens bij stil stond dat ik negatief over mijn kinderen schreef en dat ze op een dag ook kunnen lezen. Mijn eerste gedachte was dat ik mijn kinderen niet perse mijn blog laat lezen. Maar ook: is het zo dat ik negatief ben over mijn kinderen? Ik denk dat ik eerlijk probeer te zijn over de complexiteit van opvoeden. Over hoe het is als je je kind niet helemaal snapt en dus een beetje onmachtig zoekt naar een manier om het thuis samen fijn te hebben zonder al te veel spanningen. Ik heb het er met mijn oudste zoon ook vaak over. Dat hij zo vaak boos is en dat ik daar verdrietig van word. Of hij me kan vertellen hoe het fijner zou kunnen zijn voor hem zodat hij niet zo boos moet worden. Wat we samen anders kunnen doen. Hij (her)kent wat er aan de hand is. Hij weet dat we samen zoeken. Ik vertel hem met dezelfde openheid dat ik een periode heel verdrietig ben geweest waardoor het toen moeilijker was voor mij om alles goed te doen. Ik vertel hem ook dat ik het soms moeilijk vind om de dingen voor de baas goed te doen, en voor hem en zijn broer, en ook nog het huishouden. Niet om hem daarmee te belasten, maar om hem uit te leggen hoe de situaties waar we samen in belanden tot stand komen. Als we allemaal moe zijn bijvoorbeeld. Of als ik na een drukke werkweek  met twee vermoeide kinderen nog wat boodschappen moet doen (slecht plan, maar soms is dat hoe het gaat). Ik probeer hem wel altijd duidelijk te maken dat ik de moeder ben, dat ik graag voor hen zorg, maar dat het leven gewoon niet altijd over rozen gaat. De omstandigheden zitten soms wat tegen, zoiets.

Ik dacht ook aan mijn eigen moeder. Ik weet niet hoeveel ze nadacht over ons, maar eigenlijk heb ik het gevoel dat ze dat (met mij) althans niet echt deed. Ze combineerde autoriteit met verwachten dat ik het zelf maar redde, waardoor (zie ik nu, dankzij de link die Zeemoed postte hier) ik in relaties waarschijnlijk zowel angstig ben met als zonder iemand. Ik denk niet dat het slecht had gevoeld als ik op een dag een blog van haar had kunnen lezen waarin ze zich afvroeg waarom ik altijd alleen op mijn kamer zat en het niet vertelde als ik ziek was. Ik had het als betrokkenheid gezien. ‘Gezien worden’. Hoewel mijn zoon van zes mijn blog niet gaat lezen, hoop dat ik het duidelijk mag zijn dat wat ik schrijf betrokkenheid is en niet negativiteit-om-de-negativiteit. Ik denk er over na, ik worstel ermee. Ik probeer dingen uit als moeder. Ik probeer te snappen wat er aan de hand is.

Dus. Dus hakte die reactie er toch even flink in, waar ik dan weer allerlei gedachten bij had. Ik nam me voor me niet te verdedigen, maar deed het bij deze toch.

Wat ik eigenlijk wil zeggen? Dat we misschien allemaal moeten oppassen wat we schrijven. Er zijn niet-nader-te-noemen-blogs waar de schrijvers wel eens wat over zich heen krijgen waar ik mijn ogen van open sper. Natuurlijk moeten we niet alleen maar lieve dingen aan elkaar schrijven, maar er is een verschil tussen een venijnige reactie of een oprecht betrokken poging om iemand een inzicht aan te reiken. Het eerste kunnen we proberen vermijden en in het laatste kunnen we ons oefenen.

 

 

 

Advertenties

29 gedachtes over “Reactie op reacties

  1. Dag prinses, die twee reacties sprongen er voor mij ook bovenuit, vooral de laatste. Ik vind trouwens niet dat je negatief schrijft over je kinderen. Integendeel: de liefde voor de jongens spat ervan af. Wat wel blijkt is dat de oudste moeilijker gedrag stelt (maar daarom niet minder graag gezien wordt). Misschien kunnen alleen ouders van moeilijkere kinderen zich dan inleven? Ik heb zelf nog wel eens negatief gereageerd op blogs. Tot ik doorhad dat dat erg flauw was van me: als het me niet aanstond wat daar geschreven stond, waarom ging ik er dan kijken? En sindsdien tracht ik er dus mee te stoppen, de ene dag al wat succesvoller dan de andere 🙂 Ik zou zeggen: trek het je niet aan! Spijtig genoeg is empathie soms ver zoek…

  2. Je mag jezelf verdedigen, prinses.
    Wat die “schrijf eens een post minder” reactie betreft: jouw trouwe lezers weten dat jij je posts vaak met een paar tegelijk achter elkaar schrijft en ze dan met bepaalde intervallen post -wat een perfecte manier is om een trouw lezerspubliek aan je blog te binden. Dat is een goede strategie. Minder schrijven is in die optiek een belachelijke raad. En wat lezen betreft: wij weten dat je weinig tijd hebt om te lezen, maar die schade inhaalt door naar podcasts te luisteren tijdens je lange ritten van en naar het werk. Als je jezelf niets te verwijten hebt, heeft een ander dat ook niet. Eigenlijk had ik dit als antwoord op die reactie moeten schrijven, het spijt me dat ik dat niet gedaan heb.

    En wat “negatieve dingen” over je kinderen” betreft: je bent gewoon bloedeerlijk, en dat is een zegen voor de andere moeders onder ons die met dezelfde problemen worstelen. Je schrijft bovendien geheel anoniem, niemand kan erachter komen wie je kinderen zijn, en je zet geen foto´s van hen op je blog.
    Ikzelf zou het fantastisch vinden moest mijn moeder een blog hebben bijgehouden indertijd. Man, wat ik daar allemaal uit had kunnen leren. En je zoontje zal niet bij je blog terecht komen als jij hem daar niet naartoe leid. Ik ben zelf heel voorzichtig waar het privacy van kinderen betreft, maar bij jou heb ik nooit het idee gehad dat je een bepaalde grens overschreed.

  3. Ik had de reacties op die vorige post gemist, en ik vind ze onterecht en veroordelend. Ik lees bij jou alleen heel veel liefde en betrokkenheid. Ik heb zelf veel aan je posts over hoe je zoekend bent in het ouderschap. Ik niet alleen. Ik schrik vaak van wat bloggers soms over zich heen krijgen. Mijn lezers zijn meestal lief en constructief. De jouwe ook maar elke reactie met de toon van die twee is er één te veel.

  4. Zeker geen blogpost minder schrijven. Anderen betalen 50€ per uur om hun verhaal te doen aan een therapeut, jij schrijft het hier van je af! En wij steken er nog iets van op! Had deze reactie er vorige keer al bij willen schrijven, ik vond dat er ook over. En tis hier gewoon realistisch en zeker niet negatief. Verwijder anders de reacties waar jij je aan stoort! Als dat gaat. Je bent baas van je eigen blog.

  5. Hoi Prinses,
    Ik reageer hier nooit, maar ook mij troffen juist die 2 reacties. Ik had buikpijn van de 2e. Ik heb overwogen om te reageren, en het toch niet gedaan.
    Maakt dit wat uit voor jou? Ik weet het niet.
    Ik wil je alleen laten weten dat dat spoken in je hoofd van reacties op je blog, dus ook bij anderen voorkomt, zelfs als deze jou niet kennen.
    En toch had ik ook de indruk dat beide reageerders het beste met je voorhadden, maar zich zeker nog kunnen oefenen in de toon waarop ze hun oprecht betrokken advies aanreiken…
    Ik hoop dat je blijft schrijven!

  6. Lieve Prinses,

    Lekker makkelijk ook…. mensen die anoniem hun gal spuien….. bah.

    Jij bent geen van ons verantwoording schuldig. Er is absoluut geen reden waarom jij je zou moeten schamen. Het valt wel op dat de mensen die zelf niet de dingen meemaken die jij meemaakt, vooraan staan om jou te vertellen wat jij fout doet.. in hun ogen…. Ze hebben geen idee hoe het voelt om in jouw schoenen te staan.

    Jij schrijft nooit negatief over je kinderen, je vertelt de negatieve effecten die dagelijkse dingen kunnen hebben op het gedrag van kleine kinderen. Tel daar het gedrag van hun vader bij op et voilá ..

    Jij ziet zelf ook al heel lang dat jouw kinderen extra hulp nodig hebben, jij als goede moeder bent die hulp ook gaan zoeken en ik gok dat het bij jullie in België al net zo’n zoektocht is als hier in Nederland, je hebt niet één, twee, drie de juist hulp te pakken.

    Schrijf als jij wil schrijven, het enige dat voor jou geldt is dat jij verantwoording neemt voor wat je schrijft, niet voor wat een ander er in leest!

    lieve knuffel van Marjan

  7. Dag Prinses,

    Ik was degene die als reactie op je vorige bericht schreef om een blogpost minder te schrijven en een bepaald boek te lezen. Ik wil je bij deze al even laten weten dat ik je later in de week een meer genuanceerd antwoord geef waarom ik zo to the point een suggestie gaf. Het is nu bij de tijd van dit schrijven zondagnacht en er wacht mij een drukke werkweek (wie niet?). De komende dagen maak ik tijd voor een antwoord. Mocht je dat privé willen ontvangen, moet je maar laten weten hoe en waar ik je kan bereiken.
    Vriendelijke groeten,
    S.

  8. Deze lawine van verontwaardiging had ik verwacht.

    Ik kom zelf uit een gezin van gescheiden ouders en opgegroeid met een ploetermoeder.
    Het is extreem belastend en stresserend voor een (klein) kind om te moeten luisteren naar en begrip te moeten opbrengen voor de emoties en problemen van zijn ouders. Een kleuter, laat staan peuter, is daar fysiek en mentaal gewoon nog niet klaar/ontwikkeld voor.
    “Lastig”/boos gedrag is dan ook niet verbazend.

    Mijn reactie was niet gemeen bedoeld, meer oprechte bezorgdheid voor het kind. Ik had het kunnen verbloemen met een complimentje hier, een schouderklopje daar (zeker geen ongevraagd advies want daar kan jij niet tegen) maar dat vind ik nogal flauw.

    Het is van de dingen die ons even uit ons lood slaan waar we het meeste van groeien.

    • Wow Natasha,
      Dus prinses mag niet schrijven op haar blog dat ze bepaalde dingen in de opvoeding zwaar vindt, omdat haar zoontje dat op een dag kan lezen.
      Bovendien is het haar eigen schuld dat haar kinderen ‘lastig’ zijn, omdat ze hen belast met haar problemen.
      Tjonge.
      Ik dacht dat prinses dit blog anoniem schrijft, voor volwassen mensen, zodat ze haar hart kan luchten bij anderen die haar wellicht kunnen helpen, zodat ze niet haar kinderen hiermee belast.

      Mijn oudste is ook ‘lastig’. Toen hij een heftige diagnose kreeg, kwam er opeens wél begrip van de omgeving. Toen lagen dingen opeens niet meer aan mij.
      Wat ik bedoel: oordelen is makkelijk. Kwetsend reageren onder een blog ook, zeker onder het mom van ‘daar leer je van’. Maar wie niet alle details kent, kan volgens mij beter voorzichtig zijn met woorden…

    • oei, sinds wanneer zijn complimentjes flauw? Ik vermoedde uiteraard dat je reactie voortkwam uit persoonlijke ervaring. Zo scherp word je anders niet. Maar ik vind het nogal kort door de bocht om lastig/boos gedrag in dit geval toe te schrijven aan het feit dat de kinderen constant begrip zouden moeten opbrengen voor de problemen van hun ouders. Spijtig dat dat voor jou zo geweest is. Maar wie zegt dat dat hier ook zo is? Als je langer zou lezen zou je zien dat ‘de kleuter’ ook voor de scheiding een complexe jongen was… Er is niets mis met een beetje kritiek, zolang die opbouwend is…

    • Ik denk dat jouw reactie meer zegt over jouw eigen pijn, en dat je de situatie hier fout hebt ingevuld vanuit jouw eigen ervaring. De oudste zoon is vanaf zijn geboorte een kind waarvan de handleiding zoek is. De opvoedingsondersteuning staat er ook met grote ogen naar te kijken. Ik belast hem niet met emoties rond scheiding, maar ik probeer met hem wel te bespreken dat zijn broer en ik bang worden als hij extreem boos gedrag vertoont, om niets boos wordt, dingen stuk maakt. Dat is mijn taak als ouder denk ik, om hem te vertellen welk effect zijn gedrag op anderen heeft. En om hem te duiden waarom de dingen in ons dagelijks leven niet zijn zoals hij ze liefst zou willen. Elke dag een cadeautje krijgen is bijvoorbeeld geen optie in dit gezin, en ik leg hem ook uit waarom. Ik denk niet dat dat belasten is, wel opvoeden.

      • Enigszins off topic, maar wat fijn dt de opvoedondersteuning zijn gedrag ook heeft gezien. Mijn dochter gedroeg zich naar buiten toe zo voorbeeldig, dat ik soms het gevoel had dat ik gek was. Tot ze zich een keer liet gaan in een oudergesprek op school en de juf begon te huilen van schrik. Ik vond het zelf nogal een gematigde uitbarsting maar wat wen opluchting dat het gezien werd en niet normaal werd gevonden! Alleen dat hielp al

    • Hey Natasha,

      ik begrijp je bezorgdheid naar de kinderen toe, en het lijkt me heel begrijpelijk dat je vanuit de ervaringen uit je eigen kindertijd zo reageert. Maar ik weet, ook uit ervaring, dat er voor een moeder twee manieren zijn om haar problemen naar haar kinderen toe te communiceren:

      1. zichzelf als slachtoffer opstellen en haar eigen problemen als het centrum van de wereld zien (wat het kind een geweldig schuldgevoel geeft en geen ruimte laat aan het kind om zijn/haar eigen gevoelens te onderzoeken, laat staan uiten. Dit leidt tot een minderwaardigheidsgevoel bij het kind en kan zelfs leiden tot parentificatie.)
      2. Eerlijk en open communiceren met je kind over jouw problemen, over de manier waarop je ermee probeert om te gaan, over het gedrag van het kind en over het effect dat dit gedrag heeft op jou als moeder. En het kind de ruimte laten om hetzelfde te doen, namelijk vragen naar hoe het zich voelt en waarom het doet wat het doet en wat het graag anders zou willen. Dan is er plaats voor de emoties van beiden, leer je een kind zijn eigen emoties onderzoeken en erover communiceren, leer je het aan dat zijn/haar gedrag effect heeft op anderen, dat er met mama gepraat kan worden, en dat mama best wel voor zichzelf kan zorgen, hoe moeilijk het soms ook is.

      Voor zover ik prinses ken, is zij een mama nummer 2 en doet zij dat zeer goed.

      Ik heb zelf een dochter van 5 die mij bij tijden de kast opjaagt, en een zwakke gezondheid waardoor je soms met mij de vloer kan aanvegen, en ik gebruik ook strategie nummer 2 -al een paar jaren. En ik kan je verzekeren: mijn dochter is daar niet te jong voor, dat is een zeer slim kind die perfect begrijpt waar ik het over heb.

  9. Hey, ik ben een grote fan van deze blog, echt waar, omdat ik uit jouw stukjes en ook de reacties van anderen begrijp dat ik niet de enige ben, die door try en error, vallen en opstaan, met veel liefde voor mijn kind, en regelmatig twijfelend er gewoon probeer elke dag van te genieten als het kan, en door te bijten als het moeilijk is. Dat is al een grote troost geweest, en vreemd genoeg heeft mij dat al erg gesterkt om eerlijk te zijn tegen mijn directe omgeving, andere mama’s aan de schoolpoort. En ik heb echt het gevoel dat ik daarvoor veel terugkrijg: mijn dochter wordt bijvoorbeeld nu heel vaak gevraagd om te komen spelen en mama’s vragen of we kunnen afspreken om te rijden naar de hobby’s en zo. Soms loop ik ook vast in een negatief detail of zo. Maar eigenlijk krijg je er zoveel voor terug! Blijven bloggen he! Of zoals Brene Brown het zou zeggen: jouw moed werkt aanstekelijk 🙂

  10. Prinses, ik vind het telkens fijn om je posts te lezen. Sommige dingen herkenbaar, andere niet … Maar ze doen me telkens nadenken, dingen in vraag stellen of geven nieuwe inzichten. Ik vind het ook knap dat je je zo kwetsbaar opstelt. Het ‘negatief zijn’ over je kinderen lees ik persoonlijk niet in je posts, wel het zoekende en ik kan het niet voor jou invullen maar misschien lezen we hier ook vooral de moeilijke zaken met je oudste, dingen waar je mee worstelt omdat je antwoorden zoekt omdat het hier een uitlaatklep is? Want dat je die twee mannetjes allebei doodgraag ziet is wel duidelijk 🙂
    De twee posts met negatievere toon vielen me ook op, bij de eerste post bedacht ik me dat de schrijfster het positief kon bedoelen (maar zo niet verwoordde) , als ‘tip’ om tijd te creëren om het boek te lezen.

  11. Het idee dat je kind later je blog ook kan lezen houdt me ook wel bezig. Ik zie mijn blog dan ook wel een beetje als een dagboek, met enkel dingen die de hele wereld mag weten. Ook mijn dochter als ze groter is! Ik denk dat er altijd wel ergens nog een spoor zal te vinden zijn van blogs… Is dat niet zo met het www? Om haar te beschermen, gebruik ik haar naam niet op mijn blog (net als jij denk ik?), en ik zal ook niets negatief vertellen waarvan ik vind dat het niet in het openbaar moet komen. Wat wel, en wat niet, dat is heel persoonlijk.

  12. Mijn oudste zoon was een heel moeilijk kind. We moesten geregeld naar school voor gesprekken over zijn gedrag. We konden toen niets anders dan mijn dochter meenemen. Ze is zes jaar jonger en zat toen in de lagere school. Mijn man en ik hebben veel gesprekken gevoerd in haar bijzijn over de dieperliggende betekenis van het gedrag van mijn zoon. Nu zijn we bijna 10 jaar verder en mijn dochter is uitgegroeid tot een heel erg empathisch kind. Ik denk dat een kind meepikt waar het op dat moment rijp voor is. Mijn eigen moeder heeft me altijd “gespaard” , ik voelde en zag dat er problemen waren maar ik werd er altijd buiten gehouden. Dat heeft er voor gezorgd dat ik me altijd alleen voelde. Prinses, ik vind het heel erg positief dat je met je kinderen praat over jouw gevoelens. Ze zullen er absoluut rijker door worden!
    Knuffel van je anonieme volgster 🙂

  13. Is het echt negatief zijn? dat zeggen hoe het werkelijk is, vol liefde voor die kinderen, en toch vol wanhoop omdat je moe bent en twee kids zoooveel van je vragen. Terwijl je zelf niet zoveel krijgt.
    Het is makkelijk te zeggen dat het leven met kids zo geweldig en vervullend is, als je een heel netwerk van trouwe helpers hebt, waar je het even uit handen kan geven als je nog maar een keer niest. Als je verwend wordt met een bloemetje en met knuffels opgevangen wordt als een collega nog maar iets slechts over jou gezegd heeft. Het is ok om je zo te voelen, er zijn mensen die weten wat het is om de wereld te moeten dragen als je eigenlijk alleen jezelf hebt om een schouderklopje van te krijgen.

  14. Pingback: In puntjes | Kleine Atlas

  15. Geen vangnet hebben, er alleen voor staan, veel eisen die aan jou gesteld worden en minstens één kindje hebben dat om wat voor reden ook extra zorg nodig heeft. Neem één van die factoren weg en (ver)oordelen over de situatie van een ander wordt makkelijk.

    Had de zoon van mijn collega al die zoekende jaren lang gehoord dat zijn mama hem wél zag en ook graag zag, had hij geweten hoeveel keer haar hulpvraag afgedaan werd als overdrijven,

    • Had die diagnose er vroeger gekomen, was de wereld dan niet te zwaar voor hem geworden?

      Labeltjes veranderen niks niemendal aan een kind, enkel de perceptie, vooral van de omgeving, verandert. Een handleiding vinden blijft een zoektocht, enkel de algemene richting waarin je moet zoeken wordt heel misschien duidelijker.

      Sinds zoonlief klein was, hanteer ik mijn eigen criterium wat communicatie betreft. Wanneer doe ik mijn kinderen meer kwaad door te zwijgen over mijn zoektocht dan door hen te belasten met informatie waar ze eigenlijk nog te jong voor zijn? Het gevolg is dat ze heel veel weten en dat we al jaren geleden van het “mama/papa kan alles” voetstuk gedonderd zijn. Ze weten dat we lang niet zoveel kunnen als we zouden willen, maar ze weten dat we ons best doen.

      Prinses doet haar best. Meer dan je best kun je niet doen.

  16. Ik ga helemaal akkoord dat die reacties iets wrangs hadden. Heb zelf bij de tweede een tijdje besluiteloos dingen in het reactievenster getypt, maar kwam er niet helemaal toe. Bang de ander dan weer aan te vallen op wat niet eens mijn blog noch mijn verhaal is. Jij, Prinses, stelt mijn intuïtie weer scherp: ik had het juist toen ik al vreesde dat die specifieke reacties binnen zouden kunnen komen.
    Veel van de reacties hierboven gaan over de vraag of jij nu wel of niet negatief bent (ik vind van niet, trouwens).

    Maar eigenlijk, dacht ik, gaat het niet eens daar om. Is de vraag in deze anonieme tijd van blogs en even anonieme en vluchtige reacties niet veeleer wanneer het passend is zijn mening te uiten en vooral wanneer niet? Als jij werkelijk negatief zou zijn, helpt het dan werkelijk om dat één keer tussendoor te zeggen in een paar korte zinnetjes? Wat meer dan onzekerheid en boosheid creëer je ermee? Hoe helpt een korte, afbrekende opmerking jou om een betere moeder te worden? Wat is kortom de toegevoegde waarde van dat soort vluchtige opmerkingen, vooral op internet? Laten we onszelf immers geen rad voor ogen draaien: internet is en blijft een andere wereld, met een ander, afstandelijker contact. Ik vind eigenlijk dat we onszelf vooral niet te veel moeten verbeelden – waar je in het echte leven wel degelijk een stempel kan drukken op mensen die je op een of andere manier kent, betwijfel ik een beetje of internet diezelfde macht heeft.

    Een beetje wat Lilith zegt in haar post ’35 dingen die ik geleerd heb voor ik 35 werd’: “Zij die het snappen snappen het al lang en zij die het niet snappen gaan het waarschijnlijk ook deze keer niet snappen. […] Nog zo een: het besef dat niemand al ooit van mening veranderd is door iets dat hij op internet heeft gelezen.” (http://www.talesfromthecrib.be/2016/08/35-dingen-die-ik-geleerd-heb-voor-ik-35-werd/)

  17. Het is boeiend om te lezen hoe twee reacties een tegenstroom van nieuwe reacties hebben doen ontspruiten. Sta me toe al even te reageren en te antwoorden. Ik zeg er meteen bij dat ik Natasha van haar nog pluim ken. Maar ik wil het hier wel even voor haar opnemen.

    Ik heb Natasha’s originele antwoord onder ‘een zoekende ouder’ nog eens gelezen en zelfs wanneer je moeite doet, kan je er geen negatieve toon in zien. Het is kort en gebald, vrij séc en direct to the point. Je zou kunnen vinden dat er wat meer ‘zachte’ woorden om mogen, mocht je daar behoefte aan hebben. Maar los daarvan is het een reactie als een ander. Misschien heeft Natasha een nuchtere kant, of misschien had ze zeer weinig tijd en schreef ze snel enkel de essentie neer wat wat ze wou zeggen. We weten het niet en het doet er ook weinig toe. Wat je met de beste wil van de wereld er niet in kan lezen, is dat het nodeloos en doelbewust kwetsend is. Ook speelt Natasha niet op de spreekwoordelijke man (of vrouw). Ze schreef niet iets met de bedoeling om Prinses enkel en alleen persoonlijk te raken. 
Zoals Natasha zelf al in haar reactie hierboven schreef, was haar reactie niét gemeen bedoeld. Het kwam enkel voort uit een oprechte bezorgdheid. Ze schreef het enkel in een vorm die wat meer recht-voor-de-raap was, dan anderen hier gebruiken.

    De vele reacties en steunbetuigingen aan Prinses vond ik boeiend en tegelijkertijd ook verontrustend om te lezen. Vaak was er wel ergens een contradictie te lezen. Daarnaast viel het mij op hoe snel woorden en uitspraken verdraaid werden. Iedereen las het zijne en maakt er het zijne (of hare) van.

    Een chronologische bloemlezing van woordgebruiken om de twee reacties van mij en vooral die van Natasha te omschrijven:
    “… empathie is soms ver zoek…’’ “…een belachelijke raad…” – Woorden als ‘verdedigen’ en ‘verwijten’ worden gebruikt alsof het een duel zou zijn. “… onterecht en veroordelend…” “… elke reactie met de toon van die twee is er één te veel…” “…verwijder de reacties…’’ “Mensen die hun gal spuien…”
    Dit zijn best wel al stevige en beladen woorden die hier gebruikt werden. We werden dus als niet-empathisch omschreven, onze raad zou belachelijk en veroordelend zijn, we zouden enkel onze gal spuien en er werd opgeroepen om onze reacties te verwijderen. Enkel en alleen omdat het een ‘andere’ of dissidente stem was dan de meerderheid hier. Dat zijn hier ook best stevige en enge suggesties die werden gegeven.

    Het antwoord van Mimsemans vind ik dan weer in zijn geheel zwaar verkeerd. Nergens maar dan ook nergens zegt Natasha dat prinses iets niet mag schrijven. In Mimsemans tweede zin wordt er de suggestie gemaakt alsof Natasha ergens over schuld sprak, wat ze nergens en op geen enkele wijze heeft gedaan. Niet direct, noch indirect of suggestief. Dit leek me eerder iets wat Mimsemans er zelf van heeft gemaakt.
    Als ik mij even tot Mimsemans zelf mag richten: please practice what you preach. En lees je eigen laatste zin nog eens naar voor jezelf. Ook jij stond in je reactie snel met je oordeel klaar. Ook jouw reactie kwam kwetsend over.. Maar ook jij kan niet alle details weten, dus kon je ook maar beter wat voorzichtiger zijn geweest met jouw woorden.

    In het algemeen was ik oprecht verbaasd door de felheid waarmee men van leer trok tegen ons en tegelijkertijd prinses loyaal en trouw door haar volgers verdedigd werd.
    Hierin schuilt het gevaar dat toekomstige stemmen zich misschien minder snel, minder vaak, minder uitgebreid of in zijn geheel niet (meer) gaan reageren en bijdragen in de conversaties. Een verarming en een gemis zou dat zijn.

    Laten we eens even met z’n allen Natasha op haar woord geloven wanneer ze zegt dat haar reactie allesbehalve gemeen bedoelt was en voortkwam uit oprechte bezorgdheid.

    Laten we eens even met z’n allen dankbaar zijn (en dat meen ik) dat Natasha het aandurfde om zichzelf kwetsbaar op te stellen. Niet enkel was ze kwetsbaar door over haar eigen verleden te schrijven, ze durfde ook op een andere manier kwetsbaar te zijn omdat ze de stap durfde te zetten om een idee te opperen waarvan ze wist dat dat stevige tegenreacties zou ontlokken.
    Vergeet niet dat achter de naam Natasha ook een echte mens zit. Met echte gevoelens. Een mens dat met grote kans waarschijnlijk eerder wel dan niet ook meelevend en empathisch is. En het goed bedoelt zoals een ieder hier. Dus alsjeblieft, geef ook haar wat meer krediet en mededogen in plaats van de snelle en vaak foute interpretaties zoals eerder omschreven.

    Empathie wilt zeggen dat je je kan verplaatsen in een ander. En dat is wat Natasha heeft gedaan.
    Een gevoelloos mens is ze dus al niet.
    Wat ze éigenlijk heel to the point heeft gedaan, is dat ze vanuit haar eigen ervaring als kind zijnde, een (mogelijke) stem gaf aan één van de kinderen van prinses. Ik herhaal het nog eens. Een stem geven aan een kind. Door kwetsbaar haar eigen ervaringen en gevoelens tijdens haar jeugd te delen met ons, gaf ze een mogelijk toekomstig antwoord wat De Kleuter later zelf wanneer hij volwassen is, zou kunnen zeggen. Nu is hij nog niet in staat om zijn eigen gevoelens en emoties volledig zelf te doorgronden, laat staan ze rustig en genuanceerd te uiten. Het is goed mogelijk dat Natasha zich hier op deze blog door haar eigen jeugdervaringen herkende en zich een beeld zou kunnen vormen hoe het de gevoels- en belevingswereld van de Kleuter zou kunnen zijn.
    Dus op die manier gaf ze een stem aan zijn gevoelens door over haar eigen jeugd te schrijven.

    Sta hier even bij stil.

    Dit besef kan heel confronterend zijn. Maar we moeten daar dankbaar en blij om zijn. Dankbaar voor de kwetsbaarheid die Natasha toonde in haar directheid en dankbaarheid om de empathie die ze toonde door zich in de Kleuter te verplaatsen. Ze zal niet bepaald een onmens zijn, wanneer ze zich bekommert om een kind dat ze niet eens kent. Toch?

    Ergens in één van de reacties werd Brene Brown erbij gehaald. Laten we dan ook even stilstaan dat dit voor Natasha ook moed vroeg om dit met ons te delen. Je hoeft het niet eens te zijn mrt haar, maar je kan wel zeggen dat je het apprecieert dat ze een andere stem en een andere invalshoek aanbrengt. “Ik ben het niet met je eens, maar ik waardeer het dat je wilt bijdragen tot het gesprek.”
    
Noch ik, noch Natasha viel aan, dus een verdediging was ook niet nodig. Nog minder waren de woorden die de boel helemaal naar beneden trokken. Een “Wat bedoel je daar precies mee?” was ook zachter en constructiever van de andere kant geweest.

    Om hier af te sluiten nog iets over de inhoud van Natasha’s originele reactie: In alle waarschijnlijkheid doelde ze op het eeuwige bewaren van inhoud op het internet en de openbaarheid van de Google’s en andere zoekmachines van deze wereld.
    Prinses schrijft inderdaad anoniem en vrij goed zelfs. ikzelf volg haar blog al van begin 2015 en buiten de regio waar ze zou kunnen wonen, ben ik inderdaad niet veel wijzer geworden over wie ze zou kunnen zijn. Maar je moet maar een buurman, ver familielid, vriend, de schooljuf, of een vroegere, huidige of toekomstige collega zijn die hier terechtkomt en zegt: “Hé, maar die herken ik hier!”. Zoekmachine’s vergeten niet. Het internet vergeet niet. Prinses mag zich voor zichzelf ok en goed voelen in het risico om haar kwetsbaarheid gebalanceerd en anoniem hier op deze blog te delen. Haar zo(o)n(en) kunnen die beslissing niet voor zichzelf maken. Die wordt gemaakt.
    Net zoals de schattige baby’s wiens foto’s door hun ouders gedeeld worden op de Facebooks van deze wereld over afzienbare jaren zelf meerderjarig zijn en aan hun sollicitaties kunnen beginnen terwijl de HR-afdeling even via een ‘image-search’ hun hele kindertijd weer bovenhaalt, is het niét ondenkbeeldig dat over 10, 15, 20 jaar deze teksten God weet waar op het internet staan. Met naam en toenaam.
    Wanneer morgen een 16-jarige hacker-in spé beslist om bij wijze als oefening een eenvoudig te kraken WordPress-blog wilt hacken, en vervolgens als oefening 2 even de identiteit én woonplaats via het ip-adres en andere crackers weet te achterhalen van de eigenaar (Wat een fluitje van een cent is, believe me) dan liggen de echte namen van Prinses en haar kinderen zo op de straatstenen van het internet.
    Het gebéurd.

    Het blijft een heikel punt. De autonomie van de ouder tegenover het recht op privacy van het minderjarige kind. (net als elk individu.)
    Hoe goed Prinses het ook doet en bedoeld om geheel anoniem te schrijven, er blijven (serieuze) risico’s aan verbonden in verband met de mogelijkheid tot verlies van die anonimiteit voor haar en dus ook voor haar zonen.

    Ik ben anderhalf jaar gehéél toevallig op deze blog verzeild geraakt. Vraag me echt niet meer hoe. Het is dus niet ondenkbaar dat de oudere, toekomstige versie van de Kleuter ook op een pagina van het internet belandt waarvan hij zegt: “Maar hey, dit komt mij wel erg herkenbaar voor.” En het niet aan ons, noch aan Prinses zelf om te bepalen wat hij daarvan zal vinden.

    Mijn inziens heeft Natasha Prinses hier aan willen doen bij stilstaan. Niets meer, niets minder. Een terechte opmerking en een bezorgde overweging. En bovendien, vrijblijvend. Ze vroeg enkel om er ‘misschien even’ bij stil te staan. Niets verbiedend of gebiedend. Wederom enkel voortkomend uit een empathische, want zich verplaatsende, inlevendheid en bezorgdheid. Daar moest ze niet zo voor afgerekend worden.

    Ik zou willen afsluiten met de vraag aan iedereen om in de toekomst wat meer openheid aan de dag te leggen voor reacties waar je het niet meteen mee eens bent. Het is juist een verrijking dat hier, en overal, verschillende ideeën kunnen en mogen samenkomen.
    We weten allemaal dat online het gevaar bestaat dat je je enkel omringt met ideeën en meningen die je al kent en enkel je eigen gedachtegoed bevestigen in plaats van het in vraag stellen. Wanneer elke stem waarmee we het niet eens mee zijn, wordt teniet gedaan, en we ons enkel omringen met gelijkgestemden, dan wordt het maar een armoedige, droeve en droge boel.
    En op droogte kan geen verandering groeien.

    Vriendelijke groet,

    S.

    • Ik apprecieer je input, maar ik ben echter niet overal mee eens. Ik denk dat verschillende ideeën inderdaad mogen samen komen, maar een oordeel (besef je dat je negatief bent over je kinderen?) dat volgens mij gebaseerd is op een eigen gevoeligheid, mag ook weerlegd en in vraag gesteld worden. Ook de manier waarop mensen dingen aanbrengen mag in vraag gesteld worden denk ik, wat niet betekent dat ik akkoord ben met scherpe reacties naar iemand die een wat scherpere reactie heeft geplaatst.

  18. Je hoeft je zelf niet te verdedigen maar toch heb je dat heel goed gedaan. Ik vind het eerlijk en moedig hoe je schrijft (en dus beter om te lezen dan een hallelujah-blog waar alles altijd goed gaat, of eentje die alleen make-up tips behandelt). Helaas vinden sommige mensen het dan nodig om botte lompe soms misschien ondoordachte reacties te plaatsen. Ook die mensen heb je er bij, zie je vaker op blogs die echt ergens over gaan. Zegt meer over die mensen dan over jou. (Schouders ophalen en vergeten?! Is niet makkelijk maar misschien wel het nuttigste wat je kunt doen.)

  19. Weet je wat volgens mij belangrijk is, Prinses? Dat jij doet met de comments wat jij er graag mee wil doen. Als iets jou raakt, kun je onderzoeken wat het precies is dat je raakt en waarom het je raakt. En daar, als er een uitkomst in is, iets mee doen. Lees je iets en vind je het vooral uitermate onaangenaam, dan kun je ervoor kiezen om het naast je neer leggen. Blijft het toch nagalmen? Dan kun je alsnog bekijken wat dat dan is. Want het feit dat het raakt, vertelt jou iets. In die zin kun je er toch iets uit halen. En de rest… is voor de wind om mee te nemen. 😉 Suerte! Alexa

  20. Dag Prinses,

    Ik lees sinds ruim een jaar jouw blog, maar heb nooit eerder gereageerd.
    Ik ga niet ingaan op de specifieke reacties. Ik ben van mening dat dit jouw blog is en al die ‘belerende’ woorden van bepaalde mensen er niet thuishoren.

    Wel wil ik je vertellen dat ik nooit het gevoel gehad heb dat je negatief bent over je oudste zoon. Jouw posts over parentificatie hebben me erg aangesproken omdat ik er in mijn jeugd ook mee te maken kreeg. Juist omdat je je bewust bent van bepaalde foutieve gedragingen van je moeder in je kindertijd maakt dat je alerter bent in je omgang met je eigen kinderen.
    Ook ik heb 2 zonen, van ongeveer dezelfde leeftijd. Eentje wordt er zes in november, de andere is drie geworden. Het is soms confronterend om nu zelf mama te zijn en ik wil absoluut niet dezelfde fouten maken als mijn moeder (maar wellicht maak ik er vele andere).
    Ik merk vooral een enorme eerlijkheid in jouw posts. Ik hoop dat je bepaalde reacties een plaats kan geven en je gewoon doorgaat met je blog zoals je bezig was.

    Veel liefs, Lisse

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s