Prinses is een zoekende ouder

Altijd al heb ik het gevoel dat ik meer worstel met het ouderschap dan anderen. Omdat ik het alleen doe. Omdat het me leegzuigt. Omdat ik er niet zo erg van kan genieten. Als ik na de vakantie terug kom en eerlijk tegen mijn collega’s zeg hoe fijn  het is terug te werken en niet meer lange dagen alleen met de kinderen door te spartelen, kijken ze me wat verontrust aan. Een aardig iemand lijk ik vast niet.

Soms kijk ik naar de peuter en denk ik: als ‘gewone’ kinderen zo zijn, is het ouderschap best te doen. Zo zou ik er drie kunnen hebben. Of vijf. Of tien. De peuter is best wel eens ondeugend en ook wel een vies varkentje, maar hij is ook lief en zacht en geen enkele situatie met hem groeit me echt over het hoofd.

Met de kleuter is dat anders. Hij is zo ongelooflijk boos. Met de opvoedingsondersteuning maak ik dagschema’s, structuur en duidelijke regels, maar de woedebuien volgen  elkaar op. Ik merk dat de peuter en ik bij momenten geterroriseerd zijn door zijn gedrag. Eigenlijk ben ik vaak al bang als we iets samen gaan doen, omdat het altijd mis gaat.

Naast alle gedachten over wat voor slechte moeder ik ben en wat voor slechte opvoeding hij gekregen heeft, begin ik terug te lezen en herken ik hem in de kenmerken van een high-needs-baby. God, wat was het een drama toen hij baby was en niets ooit goed of genoeg was en hij vooral huilde. Maar ook nu nog is het nooit goed, nooit genoeg. En soms is hij ook heel breekbaar en lief en zie ik dat hij zijn best doet. En soms zie ik ook dat ik volledig in een negatieve spiraal geraakt ben met hem en dat we slecht op elkaar reageren.

En dan lees ik op een dag kenmerken van ODD. Een opstandig kind. Dwars. Verzet zich tegen gezag. (…) Ik kijk terug naar de aanpak die ik met de opvoedingsondersteuning heb gemaakt waarin mijn gezag eigenlijk versterkt werd door hem minder keuzes te maken en meer op te leggen. Jeetje, denk ik. Misschien hebben we het wel helemaal aan het foute eind. Hij vertoont inderdaad niet zo veel kenmerken van ASS, maar wel een oneindige boosheid. Zou het? … En zo ja, maakt het uit? … Alleszins de moeite waard om de aanpak een keer te veranderen. Wie weet. Niet inzetten op structuur en duidelijkheid, maar hem ruimte geven om te kiezen.

Ik pieker over de labeltjes. Ook de pyschiater waar ik bij ga omwille van mijn medicatie goochelt met labels die mij bezig houden en verontrusten. Ik zoek kenmerken op en kijk of ik mezelf er in herken. En dan besluit ik dat er misschien wel geen labeltje is dat past, op mij en op mijn Kleuter. Mogelijk hebben we allebei wel kenmerken die bij bepaalde labeltjes passen, maar hoeven we geen labeltje te adopteren. Alleen zou het wel fijn zijn als het leven wat relaxter kan zijn doordat we beter weten wat we nodig hebben.

Advertenties

16 gedachtes over “Prinses is een zoekende ouder

  1. Ik volg S. Onze zoon was ook heel vermoeiend, ongelukkig, uitputtend. Hij is nu 7. De hulpmiddelen qua structuur en visualiseren hielpen. Maar toch miste ik iets. Ik heb m’n principes overboord gegooid. Sinds enkele maanden ga ik elke avond naast hem in bed liggen, krijgt hij een hoofdmassage, dat ontspant hem. Hier wordt nu ook meer nadruk gelegd op hechting. En de kindertherapeut hft ook geholpen, zij gaf hem een stem om zijn ongenoegen naar ons te uiten. Zo knn wij daar nu rekening mee houden. Hij blijft explosief maar is toch rustiger en vooral gelukkiger.

  2. Een vraagje uit nieuwsgierigheid:
    Wat gebeurt er als hij eens een dag helemaal zelf mag kiezen? Bijvoorbeeld een dag in het weekend, en dat hij mag kiezen wat jullie gaan doen en waarnaartoe (of misschien wil ie gewoon thuisblijven)?

  3. dag prinses, ik ben geen ervaringsdeskundige, maar een jongetje van 6 dat ik goed ken heeft onder meer ODD (moeilijke diagnose na opname in de kinderpsychiatrie). Met dat jongetje en zijn ouders gaat het nu veel beter, maar ook hier was toch het sleutelwoord voorspelbaarheid en structuur. Ik bedoel maar dat ODD niet persé wil zeggen dat je minder structuur moet bieden, voor zover je dat zou menen… Verder ben ik het met je eens dat het niet persé nodig is om mensen (volwassenen en kinderen) te labelen of daar één bepaalde therapie aan te koppelen. Het moet ook voor je zoontje niet zo leuk zijn om altijd boos te zijn… Volg je gevoel…

    • Dag Marlies. Het zit hem in gezag denk ik. Structuur opleggen vanuit gezag werkt averechts bij zoon. Hem ruimte geven, zij het beperkt, om dingen in te vullen, werkt beter. Maar de volledige open keuze is dan weer te belastend voor hem, dat is onveilig.

  4. Wat jammer dat kinderen niet geboren worden met een handleiding he. Ondertussen heb ik voor mijn dochter wel grotendeels uitgevogeld hoe ze in elkaar zit, en voor jou en je peuter geldt hetzelfde denk ik (al blijft er bij peuters sowieso een factor onverklaarbaarheid), maar ik kan me voorstellen dat dat heel lastig moet zijn dat je het voor je kleuter nog steeds op zoek bent. Maar het spreekt voor je dat je zoekende bent hoor en de kleuter niet afschrijft als gewoon een lastig kind! Dus duw die gedachten over slechte moeder en slechte opvoeding maar gauw weg!

  5. Je hebt gewoon de handleiding nog niet op volgorde. Ik denk dat je de meeste puzzelstukjes heus wel hebt, maar dat ze nog niet passen. Dat komt op een dag heus.
    Hier ‘stapelde’ de boosheid en overprikkeldheid, tot er een uitbarsting kwam en niemand meer wist waarom. Hier hielp het om de hele dag door te benoemen wat het kind voelde. Want onder al die boosheid bleek eigenlijk verdriet te zitten. Over dingen die niet voldeden aan de onuitgesproken verwachtingen in het kinderhoofd.
    En nog iets: structuur werkt hier top. Maar wel een schema dat we in overleg met hem opstelden. Met ook de leuke dingen ingeroosterd: computertijd, lekkers eten, pannenkoekendag. Zo is het schema geen straf en iets van iedereen.

    Juist je zoektocht maakt je een goede moeder!

  6. Twee dingen die ik denk:
    1) wat moet dat moeilijk zijn voor jou bij vlagen. Ik stel me levendig voor dat de dingen zich opstapelen en dat het er soms helemaal uitkomt.

    2) Ik ben enorm positief over het ouder-kindteam waar ik naartoe ga. Zit in het CGG van elke regio, vermoed ik. Ik ben heel erg tevreden over de individuele aanpak die er was en is en de enorme ruimte om zelf te zoeken, maar wél met de nodige ondersteuning.

  7. Je zoontje zal waarschijnlijk binnen aanzienbare tijd kunnen lezen.
    Je post ivm met je kinderen-en vooral je oudste- hebben (systematisch) een negatieve ondertoon, misschien even bij stilstaan.

  8. Pingback: Reactie op reacties | En ze leefden nog groen en gelukkig

  9. Het is boeiend om te lezen hoe twee reacties een tegenstroom van nieuwe reacties hebben doen ontspruiten. Sta me toe al even te reageren en te antwoorden. Ik zeg er meteen bij dat ik Natasha van haar nog pluim ken. Maar ik wil het hier wel even voor haar opnemen.

    Ik heb Natasha’s originele antwoord onder ‘een zoekende ouder’ nog eens gelezen en zelfs wanneer je moeite doet, kan je er geen negatieve toon in zien. Het is kort en gebald, vrij séc en direct to the point. Je zou kunnen vinden dat er wat meer ‘zachte’ woorden om mogen, mocht je daar behoefte aan hebben. Maar los daarvan is het een reactie als een ander. Misschien heeft Natasha een nuchtere kant, of misschien had ze zeer weinig tijd en schreef ze snel enkel de essentie neer wat wat ze wou zeggen. We weten het niet en het doet er ook weinig toe. Wat je met de beste wil van de wereld er niet in kan lezen, is dat het nodeloos en doelbewust kwetsend is. Ook speelt Natasha niet op de spreekwoordelijke man (of vrouw). Ze schreef niet iets met de bedoeling om Prinses enkel en alleen persoonlijk te raken. 
Zoals Natasha zelf al in haar reactie hierboven schreef, was haar reactie niét gemeen bedoeld. Het kwam enkel voort uit een oprechte bezorgdheid. Ze schreef het enkel in een vorm die wat meer recht-voor-de-raap was, dan anderen hier gebruiken.

    De vele reacties en steunbetuigingen aan Prinses vond ik boeiend en tegelijkertijd ook verontrustend om te lezen. Vaak was er wel ergens een contradictie te lezen. Daarnaast viel het mij op hoe snel woorden en uitspraken verdraaid werden. Iedereen las het zijne en maakt er het zijne (of hare) van.

    Een chronologische bloemlezing van woordgebruiken om de twee reacties van mij en vooral die van Natasha te omschrijven:
    “… empathie is soms ver zoek…’’ “…een belachelijke raad…” – Woorden als ‘verdedigen’ en ‘verwijten’ worden gebruikt alsof het een duel zou zijn. “… onterecht en veroordelend…” “… elke reactie met de toon van die twee is er één te veel…” “…verwijder de reacties…’’ “Mensen die hun gal spuien…”
    Dit zijn best wel al stevige en beladen woorden die hier gebruikt werden. We werden dus als niet-empathisch omschreven, onze raad zou belachelijk en veroordelend zijn, we zouden enkel onze gal spuien en er werd opgeroepen om onze reacties te verwijderen. Enkel en alleen omdat het een ‘andere’ of dissidente stem was dan de meerderheid hier. Dat zijn hier ook best stevige en enge suggesties die werden gegeven.

    Het antwoord van Mimsemans vind ik dan weer in zijn geheel zwaar verkeerd. Nergens maar dan ook nergens zegt Natasha dat prinses iets niet mag schrijven. In Mimsemans tweede zin wordt er de suggestie gemaakt alsof Natasha ergens over schuld sprak, wat ze nergens en op geen enkele wijze heeft gedaan. Niet direct, noch indirect of suggestief. Dit leek me eerder iets wat Mimsemans er zelf van heeft gemaakt.
    Als ik mij even tot Mimsemans zelf mag richten: please practice what you preach. En lees je eigen laatste zin nog eens naar voor jezelf. Ook jij stond in je reactie snel met je oordeel klaar. Ook jouw reactie kwam kwetsend over.. Maar ook jij kan niet alle details weten, dus kon je ook maar beter wat voorzichtiger zijn geweest met jouw woorden.

    In het algemeen was ik oprecht verbaasd door de felheid waarmee men van leer trok tegen ons en tegelijkertijd prinses loyaal en trouw door haar volgers verdedigd werd.
    Hierin schuilt het gevaar dat toekomstige stemmen zich misschien minder snel, minder vaak, minder uitgebreid of in zijn geheel niet (meer) gaan reageren en bijdragen in de conversaties. Een verarming en een gemis zou dat zijn.

    Laten we eens even met z’n allen Natasha op haar woord geloven wanneer ze zegt dat haar reactie allesbehalve gemeen bedoelt was en voortkwam uit oprechte bezorgdheid.

    Laten we eens even met z’n allen dankbaar zijn (en dat meen ik) dat Natasha het aandurfde om zichzelf kwetsbaar op te stellen. Niet enkel was ze kwetsbaar door over haar eigen verleden te schrijven, ze durfde ook op een andere manier kwetsbaar te zijn omdat ze de stap durfde te zetten om een idee te opperen waarvan ze wist dat dat stevige tegenreacties zou ontlokken.
    Vergeet niet dat achter de naam Natasha ook een echte mens zit. Met echte gevoelens. Een mens dat met grote kans waarschijnlijk eerder wel dan niet ook meelevend en empathisch is. En het goed bedoelt zoals een ieder hier. Dus alsjeblieft, geef ook haar wat meer krediet en mededogen in plaats van de snelle en vaak foute interpretaties zoals eerder omschreven.

    Empathie wilt zeggen dat je je kan verplaatsen in een ander. En dat is wat Natasha heeft gedaan.
    Een gevoelloos mens is ze dus al niet.
    Wat ze éigenlijk heel to the point heeft gedaan, is dat ze vanuit haar eigen ervaring als kind zijnde, een (mogelijke) stem gaf aan één van de kinderen van prinses. Ik herhaal het nog eens. Een stem geven aan een kind. Door kwetsbaar haar eigen ervaringen en gevoelens tijdens haar jeugd te delen met ons, gaf ze een mogelijk toekomstig antwoord wat De Kleuter later zelf wanneer hij volwassen is, zou kunnen zeggen. Nu is hij nog niet in staat om zijn eigen gevoelens en emoties volledig zelf te doorgronden, laat staan ze rustig en genuanceerd te uiten. Het is goed mogelijk dat Natasha zich hier op deze blog door haar eigen jeugdervaringen herkende en zich een beeld zou kunnen vormen hoe het de gevoels- en belevingswereld van de Kleuter zou kunnen zijn.
    Dus op die manier gaf ze een stem aan zijn gevoelens door over haar eigen jeugd te schrijven.

    Sta hier even bij stil.

    Dit besef kan heel confronterend zijn. Maar we moeten daar dankbaar en blij om zijn. Dankbaar voor de kwetsbaarheid die Natasha toonde in haar directheid en dankbaarheid om de empathie die ze toonde door zich in de Kleuter te verplaatsen. Ze zal niet bepaald een onmens zijn, wanneer ze zich bekommert om een kind dat ze niet eens kent. Toch?

    Ergens in één van de reacties werd Brene Brown erbij gehaald. Laten we dan ook even stilstaan dat dit voor Natasha ook moed vroeg om dit met ons te delen. Je hoeft het niet eens te zijn mrt haar, maar je kan wel zeggen dat je het apprecieert dat ze een andere stem en een andere invalshoek aanbrengt. “Ik ben het niet met je eens, maar ik waardeer het dat je wilt bijdragen tot het gesprek.”
    
Noch ik, noch Natasha viel aan, dus een verdediging was ook niet nodig. Nog minder waren de woorden die de boel helemaal naar beneden trokken. Een “Wat bedoel je daar precies mee?” was ook zachter en constructiever van de andere kant geweest.

    Om hier af te sluiten nog iets over de inhoud van Natasha’s originele reactie: In alle waarschijnlijkheid doelde ze op het eeuwige bewaren van inhoud op het internet en de openbaarheid van de Google’s en andere zoekmachines van deze wereld.
    Prinses schrijft inderdaad anoniem en vrij goed zelfs. ikzelf volg haar blog al van begin 2015 en buiten de regio waar ze zou kunnen wonen, ben ik inderdaad niet veel wijzer geworden over wie ze zou kunnen zijn. Maar je moet maar een buurman, ver familielid, vriend, de schooljuf, of een vroegere, huidige of toekomstige collega zijn die hier terechtkomt en zegt: “Hé, maar die herken ik hier!”. Zoekmachine’s vergeten niet. Het internet vergeet niet. Prinses mag zich voor zichzelf ok en goed voelen in het risico om haar kwetsbaarheid gebalanceerd en anoniem hier op deze blog te delen. Haar zo(o)n(en) kunnen die beslissing niet voor zichzelf maken. Die wordt gemaakt.
    Net zoals de schattige baby’s wiens foto’s door hun ouders gedeeld worden op de Facebooks van deze wereld over afzienbare jaren zelf meerderjarig zijn en aan hun sollicitaties kunnen beginnen terwijl de HR-afdeling even via een ‘image-search’ hun hele kindertijd weer bovenhaalt, is het niét ondenkbeeldig dat over 10, 15, 20 jaar deze teksten God weet waar op het internet staan. Met naam en toenaam.
    Wanneer morgen een 16-jarige hacker-in spé beslist om bij wijze als oefening een eenvoudig te kraken WordPress-blog wilt hacken, en vervolgens als oefening 2 even de identiteit én woonplaats via het ip-adres en andere crackers weet te achterhalen van de eigenaar (Wat een fluitje van een cent is, believe me) dan liggen de echte namen van Prinses en haar kinderen zo op de straatstenen van het internet.
    Het gebéurd.

    Het blijft een heikel punt. De autonomie van de ouder tegenover het recht op privacy van het minderjarige kind. (net als elk individu.)
    Hoe goed Prinses het ook doet en bedoeld om geheel anoniem te schrijven, er blijven (serieuze) risico’s aan verbonden in verband met de mogelijkheid tot verlies van die anonimiteit voor haar en dus ook voor haar zonen.

    Ik ben anderhalf jaar gehéél toevallig op deze blog verzeild geraakt. Vraag me echt niet meer hoe. Het is dus niet ondenkbaar dat de oudere, toekomstige versie van de Kleuter ook op een pagina van het internet belandt waarvan hij zegt: “Maar hey, dit komt mij wel erg herkenbaar voor.” En het niet aan ons, noch aan Prinses zelf om te bepalen wat hij daarvan zal vinden.

    Mijn inziens heeft Natasha Prinses hier aan willen doen bij stilstaan. Niets meer, niets minder. Een terechte opmerking en een bezorgde overweging. En bovendien, vrijblijvend. Ze vroeg enkel om er ‘misschien even’ bij stil te staan. Niets verbiedend of gebiedend. Wederom enkel voortkomend uit een empathische, want zich verplaatsende, inlevendheid en bezorgdheid. Daar moest ze niet zo voor afgerekend worden.

    Ik zou willen vragen om in de toekomst wat meer openheid aan de dag te leggen voor reacties waar je het niet meteen mee eens bent. Het is juist een verrijking dat hier, en overal, verschillende ideeën kunnen en mogen samenkomen.
    We weten allemaal dat online het gevaar bestaat dat je je enkel omringt met ideeën en meningen die je al kent en enkel je eigen gedachtegoed bevestigen in plaats van het in vraag stellen. Wanneer elke stem waarmee we het niet eens mee zijn, wordt teniet gedaan, en we ons enkel omringen met gelijkgestemden, dan wordt het maar een armoedige, droeve en droge boel.
    En op droogte kan geen verandering groeien.

    Vriendelijke groet,

    S.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s