De jongetjes zijn op

Het is een week vol laatste en eerste keren en ook nog een verjaardag, godbetert. Op maandag installeert zich een knoop in mijn maag. Afwisselend denk ik dat ik ziek ben, overemotioneel, misschien nog een keer ongesteld (twee keer op twee weken, yeah!), dat ik echt beter geen frietjes had gegeten, dat ik elk graan dat ik in huis heb inclusief die dure lekkere bio-granola moet weggeven omdat ik er slecht op reageer.

Maar het is gewoon zo dat ik geen klein jongetje meer achter de hand heb, en dat het kleine jongetje hier een kleuter wordt en jarig in dezelfde week, terwijl de oudste de enorme stap naar het eerste leerjaar maakt. Toen ik de vorige keer afscheid nam in de opvang was mijn hart zwaar, maar na een week stond ik daar al terug om een plek te reserveren voor dat kerstcadeautje in mijn buik. Maar nu zijn de kleine jongetjes op en ik weet niet of en wanneer ik daar nog eens ga staan.

En ik moet weer gaan werken, en de herinnering aan Amsterdam is verworden tot een warme gloed. En ik geraak meteen alweer verstrikt in tien deadlines (ik ging het toch beter aanpakken!?), honderdduizend verwachtingen (vooral van mezelf), en gehaast en het rennen. De was moet opgehangen en de vloer gestofzuigd en ik wil alleen maar het hand van de oudste vasthouden en aan de teentjes van de kleinste ruiken.

Oh, oh, oh.

Soms denk ik aan de dag dat ik een oud vrouwtje zal zijn, en dat ik het dan heel stupide ga vinden dat ik niet durfde. Nog een kindje, alleen. Maar vandaag ben ik geen oud vrouwtje. Vandaag ben ik een jonglerende ploetermoeder die wel weet dat er liefde genoeg is voor zo’n ukje, maar dat er praktische en financiële bezwaren zijn die over zestig jaar waarschijnlijk peanuts lijken, maar waar ik vandaag behoorlijk van wakker lig.

Dus sluip ik naar de slaapkamer en kus ik de bijna-driejarige, de bijna-kleuter. De grote man die een eigen boekentasje en brooddoosje krijgt maar die eigenlijk stiekem nog gewoon mijn baby is en dat altijd zal blijven.

 

 

 

 

Advertenties

16 gedachtes over “De jongetjes zijn op

  1. Auw, auw … mijn hart dat breekt bij het lezen van dit mooie stuk.

    Tussen mijn meisjes zit exact hetzelfde leeftijdsverschil, blijkbaar. Maar wij hebben nog een jaartje respijt voor de peuter een kleuter wordt en het eerste leerjaar eraan komt … en oh ja mijn peuter zal ook altijd mijn baby’tje blijven, ook als ze 30 is, zeg maar.

    Bij mij is het wel anders: ik kijk ergens ook wel uit naar die fase waarin de kleine meisjes op zijn en alles (hopelijk) toch iéts minder ploeterig zal zijn.

    Maar als je wens zo groot is … denk niet alleen met je hoofd, Prinses, …

    Liefs!

  2. Auw. Dat is ook echt niet leuk, dat die keuze je ontnomen is.

    Grote kinderen zijn ook heel leuk (en makkelijker) laat dat een beetje troost zijn, en gefeliciteerd uiteraard

  3. Oh ik ben slecht geplaatst om advies te geven vrees ik, als advocaat van de duivel. Kleine jongetjes (en meisjes) zijn zo schattig en je kan ze veel liefde geven, okee. Ondertussen lopen er dan wel een paar donderstenen over je heen te denderen die evenveel aandacht nodig hebben. Ik wou ook een groot gezin, als enig-kind-zijnde. Maar toen mijn zoon niet zo überschattig bleek, of enkel op zeldzame momenten, had ik aan hem meer dan genoeg. Ik zou het nooit aangekund hebben om er nog eentje bij te hebben. En ik heb niet eens zo’n tijdrovend werk als jij, moest niet zoveel reizen, had bij tijd en wijle zelfs een partner en geen last van stress.
    Maar elk zijn goesting natuurlijk. 🙂

  4. Keigoed en dapper dat je daarover schrijft, denkt, voelt. Ik ben zelf totaal anders, zo anders dat ik maar vaag aanvoel welk gemis jou soms overvalt. Dat weet je. Ik weet ook dat je mijn mening niet vraagt, en gelukkig maar.

    Wat ik misschien wel ga zeggen: wat ik tof aan u vind, is dat jij zowel zo ontzettend veel van kindjes houdt als dat je evenzeer durft toe te geven: ik wil NU naar mijn werk en ik wil NU dat de vakantie gedaan is en ik terug volwassen kan zijn.

    Hé, succes met al die deadlines…

  5. Hier ook geen kleutertjes meer in huis! Mijn kleinste jongetje gaat morgen ook naar het eerste leerjaar, mijn grote jongen al naar het tweede. Wat gaat de tijd snel he! Maar Prinses, zeg nooit nooit he! Knuffel x

  6. Gepakt worden door (het einde van) de vakantie. Laat je er niet door doen. Je bent echt goed bezig!
    En die kinderen.. ik heb het geluk dat die vraag zich hier nog niet stelt, met een oudste die pas binnen een half jaar zijn eerste stappen in school zal zetten, maar ik weet nu al dat ik moeilijk zal kunnen aanvaarden dat er sowieso geen baby meer zal komen. Ook al ben ik ook erg goed in ploeteren. Helaas is het lief redelijk zeker van zijn stuk. We zien wel. We zijn nog jong hé prinses.

  7. Hier ook bijna tranen tegen dat ik aan het einde van je tekst was gekomen.
    Een groep moeders hier van vriendjes van mijn dochter zijn aan de “tweede ronde” begonnen en lopen nu allemaal met baby´s rond. En ergens ben ik blij dat ik, in tegenstelling tot hen, wel kan doorslapen en geen pampers moet verversen, en na elke migraine denk ik: chance dat er hier nu geen baby ligt te krijsen. Maar ik mag niet te hard doordenken op hoe verliefd ik op mijn kleine baby was, hoe ze rook, hoe ik over haar hoofdje streelde, hoe ze in mijn armen lag… (Voila, zit nu toch te bleiten).
    Maar er zal altijd één de laatste zijn.
    Ik kan je er geen raad in geven, want ik denk dat jij, zeker op vlak van gezondheid en mentaal waarschijnlijk ook, sterker staat dan ik.
    Je hoort ook wel eens zeggen: we don´t decide to have children, children decide to be born. Kei-hippie, maar dat kan misschien de druk wat van de beslissingsketel nemen? Ik weet het niet.

    • ❤ voor jou!
      En over mijn gezondheid en het mentale: de medicatie die ik nodig heb op mentaal krachtig genoeg te zijn, mag ik uiteraard niet nemen tijdens een zwangerschap. Heel raar. Met die medicatie voel ik me sterk genoeg om aan een volgend kind te denken, maar dat zou dan betekenen dat ik er weer mee moet stoppen. En die gedachte alleen al…

  8. Herkenbaar hoor! Hier ook drie jaar tussen beide jongens. Vorig jaar zelfde periode helemaal sentimenteel over overgang naar eerste kleuterklas en eerste leerjaar.. . Op eerste schooldag en dag ervoor tranen met tuiten (bij mij dus, niet bij de kinderen) en denken ‘waar zijn mijn babietjes gebleven’!? Ik denk dat het een soort rouw is over een periode die je afsluit. Ik vind babietjes nog altijd fantastisch, maar vind het zwaar genoeg met twee kinderen. Dus probeer ik nu vooral naar de positieve kanten van grotere kinderen te kijken en dat lukt meestal… Goede moed morgen!

  9. Vooral niet vergeten Prinses dat kleine jongetjes ook groot worden (lees : puber) onhandelbaar(der), het bloed van onder je nagels halend en je moederhart meer dan eens doodongerust maken of vertrappelen.
    Maar ook weten dat heel die weg heel erg boeiend is en dat je dat als ouder op de eerste rij mag meemaken.
    Maar dat alles zo heel erg snel gaat met kindertjes, dat staat als een paal boven water! Succes morgen.

  10. Mooi geschreven. Sinds deze zomer weet ik: het is goed zo, ik ben blij, we zijn compleet. Ik heb geen zin meer in onderbroken nachten, proberen te achterhalen waarom ze huilen, geklieder met borstvoeding en groentenpapjes, gezeul met wandelwagens. Maar ik héb nog een peuter die voor een baby kan doorgaan, met zachte billetjes om in te bijten en zachte wangetjes om in te knijpen. Ik kan nog niet inschatten wat het met me zal doen wanneer ik mijn baby naar school zie gaan. Dat zien we dan wel weer. Er is nog tijd om een stuk of vijf keer van gedacht te veranderen.

  11. Pingback: Ik blijf | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s