Aan wal

Could you help me, please?
De man nam mijn kind over. Ik stapte op de waterfiets, nam het kleine jongetje aan. Het bootjesgeval wiebelde. De Kleuter zat hysterisch van angst vooraan. Ik zette de peuter tussen ons in en daar gingen we, de grachten op.
De eerste tien minuten vaarden we tegen een brug op, keerden we onbedoeld, draaiden we kringetjes. Verdomme, dacht ik. De jongens kunnen niet zwemmen en ik heb niet eens om zwemvesten gevraagd (niemand droeg zwemvesten op de andere canal bikes, ik was dus niet de enige onverantwoorde ouder, maar wel de enige die alleen met twee ukken op zo’n ding zat), en ik kan niet sturen. De Kleuter geraakte vreselijk in paniek van mijn geklooi en ik moest alle zeilen bijzetten (haha) om de waterfiets te sturen, te blijven trappen, kalm de Kleuter te kalmeren op een niets-aan-de-hand-toontje (maar aaaaaaah, daar komt een grote boot met 100 toeristen in en we liggen exact op zijn route) en de Peuter aan te moedigen  vooral wakker te blijven en binnen de grenzen van de canal bike. Een kind van nog geen drie is immers in staat om zijn knuffel overboord te laten vallen en achterna te gaan. Een man op de kant kijkt ons lachend aan. ‘This is very good for you!‘ roept hij. Ik weet niet of dit een soort meta-boodschap van het universum is over angsten overwinnen en vertrouwen, of dat hij van bovenaf gewoon een te goed zicht heeft op mijn te dik geworden billen die trappen in de canal bike.

Aanmeren was een beetje zoals achteruit inparkeren. Niet mijn sterkste kant. De Kleuter, die behoorlijk gekalmeerd was na drie kwartier relaxed waterfietsen terwijl ik prima stuurde, geraakte buiten zinnen. Ik moest een Amerikaan to the rescue roepen. Die redde ons gaarne, trok de boot aan de kant, maakte ons vast, nam de kinderen over en trok mij aan wal.

Daarna tramden we naar het Vondelpark, waar ik koffie dronk en de jongens ijs aten en speelden. We tramden naar het leenhuis terug. Twee trammen, de jongens trots als pauwtjes op een zitje.

Koken, eten, bedjes. Boek lezen op de bank. Huishouden doen. Nog wat werk-dingen afronden. Mailtjes beantwoorden. Blog schrijven. Denken.

Denken. Alles waarvan ik denk dat het vervullend zal zijn, blijkt altijd een beetje minder dan ik dacht. Zoals deze vakantie met de jongens. Ik keek er naar uit, we leefden er naar toe. We nemen herinneringen mee en naarmate de tijd verstrijkt worden die glanzender en met meer gouden randjes, omdat we vergeten hoe het was. Hoe het echt was. De angst dat één van de kinderen in het water zou belanden. De vermoeidheid. Het plakkerige handje in het mijne. Het kind op mijn rug dat klaagde hoe moe het was. Het saaie van koffie drinken in een speeltuin in het Vondelpark. De jongens aan de tramhalte op de grond, wachtend tussen de sigarettenpeukjes. Het afgeraffelde verhaaltje bij het bed, omdat ik het totaal had gehad met de dag, met de jongens. En al die vieze snoepveters die ik hier vreet, ’s avonds, stiekem. Omdat ik moe ben, en hier alleen zit in een huis in Amsterdam.

Maar. We hebben gewaterfietst op de grachten. En dat vond zelf de Kleuter cool.

 

Advertenties

16 gedachtes over “Aan wal

  1. Ik had hetzelfde gevoel op onze vakantie met ons drietjes: alleen met de kindjes zonder conversaties met volwassenen, het gaf me niet echt een vakantiegevoel, ik vond het saai en soms deprimerend. S avonds had ik meestal geen fut om ze op tijd in bed te stoppen… Ik troost me met de gedachte dat de kindjes zich hebben geamuseerd.

  2. Oef, zeer moedig!

    Maar misschien volgend jaar gewoon eens een weekje naar het strand? Ik heb gemerkt dat dat de plek is waar kinderen zichzelf uren kunnen bezig houden: zet die met een paar schepjes en potjes in het zand en ze zijn voor uren vertrokken. En ondertussen jij in een ligstoel onder een parasol lekker lezen. En niks meer. Ik denk dat je zo´n soort vakantie ook wel verdiend hebt.

  3. Ik heb onlangs een gelijkaardige ervaring gehad met twee kleuters (waarvan een niet van mij, dus nog net even zwaardere verantwoordelijkheid) op een waterfiets in Plopsaland. Toen we instapten dacht ik dat die op een soort parcours voeren en we dus alleen wat moesten trappen, dus toen bleek dat ik ook moest sturen toch even lichte paniek (en enkele botsingen, en voorbij gestoken door de rest van ons gezelschap die later vertrokken …).

  4. Wat een gedoe kan het soms zijn hé? Ik had het gisteren met peuter en kleuter die op zo’n gocart op de dijk fietsten. Alle kanten op en maar zorgen dat niemand omver gereden wordt… Blij dat het halfuurtje erop zat 🙂

  5. Aah, dat afschuwelijke eerste kwartier op het water! Hadden wij deze zomer in een kano, wat een drama!
    Maar inderdaad, achteraf toch wel leuk en goed dat we doorzetten.

  6. Ik reageerde vandaag nog op de blog van Lilith over loopprestaties en dan kom ik hier lezen en besef ik dat jij ons allemaal naar huis loopt. Want, laat ons eerlijk zijn, op je eentje een weekend naar Amsterdam met gelijk welke peuter of kleuter staat gelijk aan een marathon uitlopen in 2,5 u.
    Jij doet aan topsport dus geef uzelf gerust een medaille en voldoende suikers om te recupereren.
    Chapeau!

  7. Op naar een ander plan voor volgend jaar. Ik weet het niet maar is thuisblijven geen optie? Wij zijn met onze vijf jongens pas met vakantie beginnen gaan toen de jongste vier was. De anderen hadden de tijd van hun leven – zeggen ze nu zelf als volwassenen – in onze tuin, aan de beek achter het huis, in hun zelfgemaakt kamp boven …

  8. MAAR WAT EEN ZAK DIE MAN DIE ZEI DAT HET ZO GOED VOOR JOU WAS. Ik snap niet dat jij niet woest was. Al waren je billen zo dik als een continent of al had je net de tijd van je leven, wat dan nog? Vroeg jij om ZIJN mening? Bah, mss was zijn blik en houding net kei-uitnodigend en oprecht, maar zijn woorden, zonder context, klinken gewoon stom, dom en paternalistisch.

  9. Pingback: Intussen | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s