Eureka

De aandachtige lezer heeft hier vast wel een lijstje ‘klachten’ opgepikt. Vermoeidheid. Constante neiging om te slapen. Chaos in mijn hoofd. Niet in staat zijn me te organiseren op een eenvoudige manier. Spierpijn, gewrichtspijn. Allerlei schuldgevoelens. Worstelingen met mezelf. (…)

Dokters en onderzoeken volgden elkaar op. Buiten vage dingen als fibromyalgie, een ooit doorgemaakte Lyme-besmetting en ‘distress’ kwam er weinig uit die onderzoeken. Dus ploeterde ik voort.

Als ik er nu op terug kijk, werd het steeds erger. Ik liet steeds meer werk liggen, ik ging steeds vaker vroeg slapen. Schraapte ik mijn moed eens bij elkaar om ’s avonds de afwas te doen, moest ik tussendoor rusten. Soms huilde ik uren aan een stuk omdat ik niet meer kon.

En toen schreef ik dit en antwoordde Essie iets over ADD. Ik googelde eens, herkende wat dingen die ik altijd geduid heb als HSP. Toen las ik dit. Ik spurtte naar de dokter en ik, ik die weiger ‘de pil’ te nemen en liefst biogroenten eet, kwam terug met een doosje rilatine. Op dat punt had ik ongeveer alles gedaan wat de dokter me had voorgeschreven om rust in mijn kop te krijgen. De negatieve spiraal van vermoeidheid, zelfverwijt en chaos was vernietigend. Voor het eerst had ik ook een aantal momenten gehad waarop ik op het werk niet had kunnen verbergen dat dingen mij niet goed lukten, en ik had dus ondergepresteerd. Een collega had me als grap al een paar keer ‘de zeef’ genoemd. Ik merkte dat ik een steeds onsamenhangende en verwarde indruk maakte.

Als ik dit schrijf, heb ik het doosje rilatine drie dagen in mijn bezit. Ik heb drie pilletjes genomen, omdat ik het beperk tot de momenten waarop ik moet werken.
Effecten?

  • Er is terug tempo in mijn hoofd, de traagheid is er uit. Ik geraak niet meer verstrikt in mijn gedachten.
  • Mijn hoofd is hyperhelder. Ik kan goed nadenken en mijn eigen draad vasthouden bij het denken.
  • Ik zette een stap verder in mijn professionele ontwikkeling door het ontwikkelen van een nieuw concept voor een organisatie. Ik werkte de laatste tijd zo paniekerig dat ik daar geen mentale ruimte voor had.
  • Ik heb organisatiedrift. Als ik de afwas doe (zonder pauzes) rangschik ik alles op rijtjes.
  • Ik ben niet meer moe. Ik ben niet meer moe! En nu pas besef ik hoe zwaar dat loden gevoel in mijn kop was.
  • Dingen zoals de afwas, de was of het maken van een tas om met de kinderen een klein uitstapje te maken, zijn niet meer onoverkomelijk.
  • Ik denk veel positiever, ik ben moediger.
  • Ik voel me even geen sukkel/mislukkeling meer omdat ik de dingen  die ik moet doen op een krachtige manier kan doen, en niet met hangen en wurgen en een verschrikkelijk gevecht met mezelf.
  • Ik ben wat proactiever en meer sturend. Ik toon bijvoorbeeld wat meer durf in een voorstel dat ik maakte. Ik geloof dat dat ook wel bij mijn functie hoort.
  • De kluwens, de twijfels, de strikken en vallen zijn weg uit mijn hoofd.
  • Ik verlies me niet meer in details of in niet-kunnen-kiezen. Ik hak knopen door en kom daardoor verder in plaats van blijven hangen als een haperende plaat, doodmoe worden, in bed kruipen, beslissing uitstellen.
  • Ik heb een plotse neiging om te communiceren, mensen op te bellen, te appen en smsen, in plaats van me als een struisvogel te verbergen in bed.
  • Als ik het genomen heb, klem ik met mijn tanden.
  • Zelfs deze post is gestructureerd geschreven ;). (bullets!)
  • Als ik iets lees, weet ik waar het over gaat.

Er wordt wel eens maatschappijkritisch gezegd dat alle kinderen tegenwoordig aan de rilatine zijn. Ik ben absoluut geen voorstander van het nemen van medicatie en zal het liefst vermijden, maar deze pil redt mij van een zware burn-out en/of depressie. Ik wou dat ik de pil tien jaar eerder had gehad, dan was mijn doctoraat gelukt en mijn zelfvertrouwen misschien nog wat op peil. Dan had ik naast het werk dat nooit af geraakte misschien ook leuk geleefd. Dan was ik omver geblazen door het vertrek van Dirk maar dan had ik terug recht kunnen krabbelen. Dan was ik geen mama geweest die van ellende en vermoeidheid tegen haar kinderen schreeuwde of uren lang huilde. Dan waren al die dagen alleen met mijn kinderen niet zo onoverkomelijk en uitputtend geweest. Dan had ik niet zo veel ruzie met mezelf, dag in dag uit. Al die strijd waar ik doodmoe van ben geworden… Dus ik geloof dat mensen die de pil echt nodig hebben, ook recht hebben op deze medicatie. Het verdriet, de pijn, de schade die je oploopt als je jarenlang met jezelf vecht om je te focussen, om prikkels te filteren, om dingen gedaan te krijgen, om keuzes te maken, om wakker te blijven, … is te zwaar.

 

 

Advertenties

26 gedachtes over “Eureka

  1. Interessant stukje. Ik kan er perfect inkomen dat je deze keuze maakt, al ben ik zelf ook zeker geen voorstander van overmatig gebruik van medicijnen. Als dit is wat je nu nodig hebt, dan is dat zo. Blij voor je dat je het gevoel hebt beter te functioneren en ook blij dat de rechtszaak achter de rug is.

  2. Ik snap dit zo goed! Ik heb hetzelfde met antidepressiva: eindelijk geen paniekaanvallen meer en diepe dalen, eindelijk plaats om mezelf te ontwikkelen ipv telkens weer te proberen overeind blijven en geen energie en ruimte meer te hebben voor andere dingen.
    Ja, er wordt veel te vaak onterecht medicatie voorgeschreven, maar dat is niet altijd zo. Ik heb soms wel wat moeite om mijn medicatiegebruik uit te leggen aan mensen in mijn omgeving omdat dat zo’n slechte naam heeft maar niks is altijd zwart/wit en ik ( en jij blijkbaar ook ) zijn daar een goed voorbeeld van. Ik blijf het ook bewust vertellen aan mensen, ook al weet ik dat dat net goed is voor mijn imago ( kan me niet schelen) . We moeten van dat taboe af vind ik.

    Ik ben trouwens zo blij te lezen dat je een manier hebt gevonden waarop het terug wat beter gaat!

  3. O prinses, ik snap je helemaal. En ik ben zo ontzettend blij voor je dat je nu eindelijk een naam kan plakken op wat er met je aan de hand is, en daar een neurochemische uitleg voor hebt. En dat er een medicijn bestaat dat de balans kan herstellen en je je leven teruggeven.

    Zelf ben ik nog niet zo ver dat er een duidelijke diagnose is gesteld, maar ik neem nu sinds een maand Clonazepam (voorlopig, en als symptoombestrijder) en voor het eerst in jaren slaap ik gelijk een normale mens (gemiddeld acht uur per nacht). Ik ben niet meer continu doodop van vermoeidheid. Ik kan zonder paniek de auto en de metro in. Ik moet niet voordurend mijn gedachten wegsturen van het dramatische feit dat we gedoemd zijn te sterven en hoe daar in godsnaam mee om te gaan. Enzovoort.

    Ik heb ook altijd heel afwerend gestaan tegenover medicatie, en ik heb veel moeten overwinnen voor ik die eerste druppels nam. Maar soms heb je het gewoon nodig om je weer een beetje mens te voelen en de volgende stappen te kunnen zetten.

  4. Ik herken je (voorgaande) klachten en bij mij ging het ‘Eureka!’-moment gepaard met een heel eenvoudige uitleg: hypoglycemie. En dat is niet ‘lage bloedsuikerspiegel’, maar, door langdurige stress, dat de bloedsuikerspiegel heel traag ‘normaliseert’ na het eten. Enfin, geen medicatie, wel 5 laag glycemische maaltijden per dag,… enne… superhelder hoofd, goesting om dingen aan te pakken en het effectief te doen, goed slaappatroon,… enfin, ik ben er terug.

  5. Als ik je eerste hoofdstukje lees zou het het mijne kunnen zijn. Zit ook al een paar jaar te twijfelen om Relatine aan de dokter te vragen, maar durf het niet voor te stellen. De chaos in mijn hoofd, en op een normale manier keuzes kunnen maken zonder ziek te worden van de daarmee gepaarde stress. Ik zou er veel voor geven om daarvan verlost te zijn Ik hoop het echt voor jou, zou fantastisch zijn voor jezelf maar ook voor je jongens. Succes.

  6. He lieve Prinses,

    ik wil gewoon je verhaal over dat doctoraat, al het werk, het vertrek van Dirk en de zorg voor twee kinderen nuanceren. Neem jezelf dat aub niet kwalijk. Ik weet niet of dat beter had kunnen gaan dan het nu gegaan is. (Ik bedoel, niemand weet dat uiteraard). Ik wil iets zeggen als: wees trots op wat je gedaan heb. Dat mag ook echt. Misschien had je het gemakkelijker kunnen hebben – dat weer wel.

  7. he prinses, is de diagnose van ADD dan ‘officieel’ gesteld? Ik kan me goed voorstellen dat relatine (=speed voor niet-gediagnosticeerden) goed kan ‘helpen’. Je leven is super druk, ik denk dat velen onder ons op den duur niet meer zouden kunnen volgen… Begrijp me niet verkeerd: ik wil niet zeggen dat het onmogelijk is dat je ADD hebt, maar ik hoop vooral dat je erg goed bent opgevolgd en ingelicht, want het is geen onschuldig pilletje…

  8. Het feit dat het (zo snel) werkt is een teken dat er toch ergens een “te kort” is en de diagnose wel zal kloppen niet?
    Chemische brol? Zou je dat zeggen tegen een diabetespatiënt of nog erger een kankerpatiënt?
    Die “chemische brol” zorgt ervoor dat mensen die niet het geluk hebben van een “perfect” werkend hersensysteem beter functioneren en vooral gelukkiger rondlopen net zoals insuline ervoor zorgt dat mensen met een niet perfect werkende alvleesklier niet sterven binnen het jaar na de diagnose.
    Wat is het verschil? We schijnen nog altijd te denken dat als het in de bovenkamer niet loopt zoals het moet we daar zelf verantwoordelijk voor zijn en maar hard genoeg ons best moeten doen om dat zonder al te veel hulpmiddelen op te lossen. Als we dan toch een hulpmiddel inschakelen dan alsjeblief iets “natuurlijk”.
    Dit is zo goed nieuws, er zijn genoeg mensen met kwalen waar geen kruid tegen gewassen is.
    Dankjewel wetenschap en dankjewel prinses op dit te willen delen.

    • Dankje, 10a. Intussen (mijn blog loopt een beetje achter op mijn ‘echte leven’) heb ik ook een paar gesprekken met de psychiater achter de rug. Jammer genoeg is het ook allemaal veel complexer dan met een afvinklijstje ADD diagnosticeren en een pilletje voorschrijven. Het geheel aan ‘symptomen’ die ik heb (waaronder vermoeidheid, neiging tot slapen, overprikkeld geraken, …) is nog iets genuanceerder dan een één op één-lijstje van ADD. Rilatine lost het niet op, maar maakt het wel meer leefbaar op dit moment.
      Een kennis van me heeft gelijkaardige symptomen en gelooft in heel hard aan zichzelf werken via cursussen meditatie etc om het te overwinnen, maar als buitenstaander zie ik ook dat het niet alleen haar maar ook haar partner en omgeving veel begrip, energie en aanpassing kost om ermee te leven. Dan lijkt een pilletje the easy way uit, maar het lijkt me op dit moment ook een welkome manier om meer oog te kunnen hebben voor mijn kinderen en minder te vragen van mijn omgeving, omdat ik beter functioneer.

      • Helaas is het altijd complexer dan het op het eerste zicht lijkt.
        Ik wil zeker “aan jezelf werken” niet veroordelen maar het nemen van een pilletje ook niet. Er zijn al genoeg schuldgevoelens. Een samenwerkende vennootschap tussen de 2 zal misschien nog het beste zijn al ga ik dat nu ook niet voor waar verkopen. Het is heel erg persoonsgebonden.
        Ik ben bv heel erg blij dat er pillen bestaan die ervoor zorgen dat ik kan blijven functioneren als ik geplaagd word door migraine. En wie ooit zenuwtandpijn heeft gehad zal ook niet content zijn met iemand die zegt dat je eerst moet mediteren. Waarom zouden mentale problemen anders moeten zijn?
        Misschien moeten we gewoon dankbaar zijn dat de wetenschap bestaat en dat we zelf kunnen kiezen of we er gebruik van maken of niet?

      • Ben blij voor jou, blij om de stap in de richting van een oplossing! Ik vermoed dat je er ook al aan gedacht hebt dat dit erfelijk is? Ik reageerde namelijk al eens eerder op je verhaal over de kleuterzoon van zes (zes. stress) met een lijntje in die richting…de verhalen zijn te herkenbaar. Hier een wereld van verschil in huis door de medicatie bij de zoon. Zoals 10a ook al zegt: verlies je er niet in om jezelf telkens te gaan verantwoorden over al dan niet nemen van medicatie, op je blog maar ook in het echt – geen enkel medicijn is zo beladen als rilatine & co, ook al weten veel mensen niet wat het precies doet. Ik ben gestopt erover te praten behalve met lotgenoten of ervaringsdeskundingen… zeker wanneer het kinderen betreft. Dat is ook de reden dat ik hier semi-anoniem reageer… al mijn e-mail adressen worden aan die irritante gravatar gelinkt 🙂 )

    • Beste 10a, ik heb het over de rilatine. Mijn hersensysteem werkt ook niet perfect. Ik weet waarover ik spreek. Ik ben heel blij dat de prinses nu beter functioneert maar ik sluit me aan bij de bezorgdheid van Marlies.

    • Dank je voor deze topic prinses. Interessante reacties! Hoera voor de wetenschap inderdaad. Uit ervaring weet ik dat een pil de scherpheid vd symptomen kan afzwakken maar bij mij is het zowel een combi v therapie, antidepressiva en genoeg rust die het leefbaar maken. Ben er net als prinses ook pas aan begonnen na grondige evaluatie met psychiater en wordt nu ook nog maandelijks opgevolgd. Ook de psychiater vergelijkt mijn aandoening met diabetes: een pilletje is nodig om de serotonineniveaus te reguleren. Al diverse keren proberen te stoppen en telkens zware terugval. Dat zegt genoeg over de noodzaak denk ik. Maar ook ik volg de bezorgde reacties opt forum: medicatie altijd onder begeleiding door een professional waar je je goed bij voelt en na een duidelijke diagnosestelling, zo is het bvb ook bij andere aandoeningen. Het allerbeste Prinses en alle anderen!

  9. Potverdorie Eureka, ja! Blij voor jou. Ik kom hier na maanden nog eens lezen en nu blijk jij gevonden te hebben waarover we het een tijdje geleden hadden: een pil die het oplost. (als ik heel eerlijk mag zijn: voor mezelf vind ik het wel een beetje spijtig dat ik mijn lotgenoot/’kompaan’ in fibromyalgie en hsp kwijt ben – al hebben we elkaar al een tijd niet meer gehoord, ik moet toch nog geregeld aan je denken) Liefs

  10. Voeding kan blijkbaar ook een impact hebben op endorfines zie http://exendo.be/
    Misschien interessant als complementaire benadering?
    Voor alle duidelijkheid, ik heb geen aandelen bij deze praktijk en ik ben zelf ook geen patiënt/klant. maar ik heb wel de verbetering gezien bij een vriendin.

  11. Pingback: Normaal | En ze leefden nog groen en gelukkig

  12. Pingback: Puzzelen voor gevorderden | En ze leefden nog groen en gelukkig

  13. Pingback: Een talent voor intensiteit | En ze leefden nog groen en gelukkig

  14. Pingback: Een piekende latte-factor | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s