Dagboek van een perfectionista

 

Twee uur geleden
Ik dwaal door het stadje. Vorige week was ik hier ook een nachtje. Gek dat je al meteen een patroon opbouwt, door dezelfde straten wandelt, dezelfde dingen doet. Bij Sissy Boy koop ik twee lieve kleine cadeautjes voor de jongens. Monstervingertattoes en een monsterschminksetje. De kleinoden worden prachtig ingepakt door een montere verkoopster. Ik wandel naar buiten, mijn voeten brengen me naar een boekhandel waar ik mezelf een boek cadeau doe en als vanzelf loop ik naar de pizzeria waar ik vorige week ook alleen aan een tafeltje zat. Maar nu deel ik mijn maaltijd met een boek. Ik voel me sterk, rustig, tevreden en het maakt me niet zo veel uit dat andere mensen me een beetje vragend aankijken om mijn allenigheid. Op mijn kamer in de mooie B&B met de zorgzame mensen knip ik de lichtjes aan, zet ik een kopje koffie en ga ik innig tevreden in bed mails beantwoorden.

Vijf uur geleden
Ik rijd van de ene plek naar de andere. Haal mijn gespreksprotocol uit mijn tas, schud handen, interview, vraag door, probeer een goed beeld te krijgen, noteer. Op het einde vraag ik een nietje, en stop ik de papieren in de juiste map. Om later te verwerken. Ik kom bij alle leidinggevenden van deze organisatie. Soms fantaseer ik dat ik stiekem een vergelijkende test van nietjesmachines doe en dat al die vragen die ik stel alleen maar een dekmantel zijn. De eerst zes hadden exact dezelfde. Eén vrouw had een roze. Eén man had er één die niet werkte. Wat zou dat zeggen over de leiderschapsstijl? Allen vonden de nietjesmachine onmiddellijk. Geen chaoten, noteer ik in de kantlijn.

Negen uur geleden
Het is voorbij. Het is voorbij. Ik stap in de auto. Ik heb nog steeds buikkrampen, maar voel me een pak lichter. 150 km voor de boeg. Ik bel met een bestuurder en met een aantal collega’s. Ik vraag me af waar ik me zo’n zorgen over gemaakt heb. Plots voel ik even hoe het leven ook kan zijn als je jezelf niet ziek stresst.

Elf uur geleden
Er ontstaat een goed gesprek. Iedereen doet mee en luistert. Als ik een rondje voorstel waarin ze feedback kunnen geven op de aanpak die ik al een jaar met hun organisatie voer, stromen de complimenten binnen. Wat gênant is, want dat was niet exact de bedoeling. Ik wou vooral feedback om te kijken hoe we het voorstel voor volgend jaar nog beter kunnen laten aansluiten bij hun behoeftes als organisatie. Eén directeur zegt dat zijn teamleden zuchten als ze horen dat er een studiedag is. En dat ze opveren als ze horen dat ik de dag zal begeleiden. Ik lach, maar besluit me ook kwetsbaar op te stellen. Dat ik voor het traject met zijn team heel lang heb nagedacht over elke stap die we gezet hebben, daar hebben ze vast last van gehad. Maar nee, iedereen tevrêe. Ik uitzonderlijk dus ook. Heb ik hier nu zo slecht voor geslapen?

Twaalf uur geleden
Waar ben ik eigenlijk mee bezig? Ik ga zo dadelijk een vergadering van drie uur leiden met twintig mensen. Ik heb de inhoud vannacht op 35 minuten voorbereid. Dit gaat mis, dit gaat vreselijk mis. Zou ik het op een lopen zetten? Het kan nog net.

Vierentwintig uur geleden
De dag was een chaos, met de kinderen, de Familiehelpster, de kapper, werktijd, halen, brengen, telefoontjes, de peuter die niet wou slapen. Als hij eindelijk slaapt hang ik een beetje rond in huis. In mijn achterhoofd hamert het feit dat ik  morgen een vergadering moet leiden die heel bepalend is voor een grote opdracht die ik volgend jaar zou kunnen uitvoeren. Ik heb wat kriebelige nota’s maar de vergadering is niet voorbereid. Ik stel het uit, en tegelijkertijd ben ik hypernerveus. Uiteindelijk gooi ik in iets meer dan een half uurtje tijd de voorbereiding op papier, inclusief powerpoint en werkvorm. Ik ben volledig opgejaagd en doodsbang. Ik krijg een appje van een manager die blij is me morgen weer te zien. O jee, o jee, kreun. Ook nog de manager erbij. Als ik in bed stap ben ik op van de zenuwen. Ik slaap slecht. Normaal gezien kan ik mijn uitstelgedrag door faalangst wel de baas, maar ik heb de laatste tijd wat te veel stress dus is het heel moeilijk mezelf in de hand te houden. De verleiding af te bellen, me ziek te melden, mijn kop in het zand te steken was bijna tastbaar. Als ik wel in slaap val, droom ik van een man die mijn autosleutel heeft gejat. Ik wil mijn sleutel terug en val de man eerst verbaal en dan fysiek aan. Hij reageert niet, hoe ik ook sla en schop, maar ik vind de sleutel ook niet in zijn zakken en ben in een vergevorderde staat van paniek. Ik word wakker en heb niet eens een dromenwoordenboek nodig om te weten dat een sleutel voor controle staat en een auto voor vrijheid.

Nawoord

Als ik gewoon even die faalangst onder controle krijg waardoor het uitstelgedrag, de drama’s en de chronische stress zouden verdwijnen, zou het leven plots heel leefbaar zijn. Blijkbaar kan ik prima op een half uurtje tijd een voorbereiding af hebben die goed genoeg in elkaar zit om een zinvolle vergadering te leiden. Waarom moet ik daar dan een halve week tegen op hikken en een hele nacht voor woelen? Stressprinses. Prinstress. En nu pas realiseer ik me dat mijn blognaam niet alleen een goede verwijzing is naar mijn vegetarisme, maar ook naar mijn hoogsensitiviteit. Haha.

 

 

 

Advertenties