Geheimtaal

De opvoedingsondersteunster is er. Ik denk dat ze me al raar vindt als ik haar onderbreek als ze op puntje twee van de afspraken is, en ik vertel dat ik alles gelezen heb, het kort samenvat en het onderteken. Ik heb het een beetje gehad met behandeld worden alsof ik niet kan lezen en de context achter sommige afspraken kan ik zelf ook goed verzinnen.

Ik probeer een uur lang met hand en tand uit te leggen waarom ik al een jaar op haar wachtlijst kampeer. We hebben het over mijn schuldgevoelens waardoor ik moeite heb duidelijke grenzen te stellen, over mijn uitputting, de combi werk en gezin en over hoe dingen nooit relaxed zijn met de Kleuter. Ik probeer wat voorbeelden te geven maar ze kijkt alleen maar een beetje wazig.

En dan komt hij naar beneden en hebben we instant een scene waarin hij iets wil eten en niet uitgelegd krijgt wat en ik hem opties aanbied en hij kwaad wordt en huilt en vijf minuten lang niets meer zegt. En uiteindelijk aangeeft wat hij wil, wat ik exact maak zoals hij het wil. Waarop hij explodeert want dat bedoelde hij niet. Een half uur later pas trekt het bij en is hij weer aanspreekbaar. We maken samen een boterhammetje en hij eet het op en hij maakt een praatje met de opvoedingsondersteunster die me intussen heeft aangekeken met ogen als schoteltjes en gevraagd heeft of het altijd zo gaat. En pas dan, pas dan besef ik dat het niet normaal is dat zelfs een boterham smeren een drama moet opleveren. En dat alles met dit kind altijd moeilijker is dan nodig. En dat ik hoop dat de opvoedingsondersteunster een oplossing heeft. Of een antwoord op de mysteries. Waarom vertelt hij me bijvoorbeeld dat hij overgegeven heeft op school terwijl dat niet waar is?

Ik vraag haar wat ik anders had moeten doen met hem in de situatie. Ze weet het niet. Maar ze wil mee zoeken.

Blij dat er hulp is. Voor mezelf, maar vooral voor hem. Hij verdient een moeder die zijn geheimtaal kan ontcijferen.

 

Advertenties

17 gedachtes over “Geheimtaal

  1. Ik duim dat je antwoorden vindt. Het lijkt me zo moeilijk en vermoeiend, voor allebei, om elkaar zo slecht te verstaan. Voor jou, omdat hij altijd zo boos is. Voor hem, omdat hij niet kan uitleggen waarom hij zo boos is. Goed dat je hulp krijgt, nu. Je hebt er lang genoeg op moeten wachten.

  2. Hallo prinses, soms is het net alsof je over mijn kleuter schrijft. Een antwoord op een simpele vraag begint bijna altijd met:” Maar nee,…”. Driftbuien die uren kunnen doorgaan. Ontroostbaar zijn, niet willen getroost worden. Mama wegduwen maar papa nog minder toelaten.
    Discussies over hoe ik een boterham smeer. Eerst een stukje kaas in de hand. De ene keer de afgeronde kant van de snee de andere keer de rechte kant. Dan pas een stuk op de boterham. Soms met boter soms zonder. O wee als het niet loopt zoals meneer het voor ogen had. Meelopen in zijn grillen want voor een driftbui is er echt geen tijd.
    Genieten van de leuke momenten is moeilijk want eigenlijk zit je erop te wachten: het moment dat de hel losbreekt. Ook op school ging het vaak moeilijk.
    Hier is er wel een partner maar toch komt het heel vaak op mijn schouders terecht. Mijn vriend trekt zich ofwel helemaal terug ofwel gaat hij zodanig over de rooie dat ik liever heb dat hij zich terugtrekt. En dat allemaal uit onmacht.
    Maar hier is er aantal maanden geleden een keerpunt geweest dankzij V.’s opmerkzame juf. Zij had het vermoeden dat V. niet goed ziet. Ik kon gelukkig snel bij de oogarts terecht, zij bevestigde het vermoeden van de juf. V. blijkt nogal serieus astigmatisch te zijn aan beide ogen waardoor hij de wereld ernstig vervormd ziet. Nadat V. aan zijn brilletje gewend was geraakt -dat heeft ook veel voeten in de aarde gehad- gebeurde wat niemand had verwacht: V. kalmeerde. Hij zoekt mij op, komt knuffelen, laat zich troosten. Driftbuien gaan niet meer eindeloos door. Ik mag zijn mama zijn. Ook in de klas verbeterde zijn gedrag enorm. De huisarts was verbaasd. En nee, niet alles is hier rozengeur en maneschijn. V. is en blijft een uitdaging, maar de scherpe rand is er af. Ik kan van hem genieten zonder mij af te vragen hoe lang het zal duren. Het lijkt allemaal niet meer onoverkomelijk.
    En dat schuldgevoel dat ik het zelf niet had opgemerkt, past nog wel bij in mijn rugzakske. Ooit gooi ik dat van mijn schouders.
    Elk verhaal is anders maar wie weet ligt zoiets “banaals” aan de basis.

    Niet vergeten: blijven ademen! (Dat is mijn mantra)
    Je doet dat goed!

  3. Ik duim mee, en ook voor die opvoedingsconsulente. Ik hoop dat er meer dan één consulente beschikbaar is, want als deze zo wazig blijft kijken en spreken, zou ik ze snel het gat van de deur laten zien.

  4. Oh zo herkenbaar. Ook bij onze Ellis hadden wij lang het gevoel dat ze een eigen handleiding had, die wij maar niet konden vinden. Nog altijd veel woede uitbarstingen. Ik haalde veel tips die goed helpen bij haar uit dat boek over temperamentvolle kinderen. En ondertussen zoeken wij ook hulp bij zo’n opvoedingsondersteunende praktijk. Veel moed!

  5. Doet mij wat denken aan onze oudste zoon. Die heeft dat ook een hele periode gehad, driftbuien en boos worden om kleine dingen zoals de volgorde waarop zijn boterham wordt belegd. Het is er nu grotendeels uitgegroeid, maar hij blijft soms lastig op dat vlak. Hij wordt snel boos of gaat mokken als iets niet 100% volgens zijn plan loopt;

    Het doet mij denken aan een soort “uitlaatklep” voor iets wat niet lekker zit (zoals bij de kleuter van M.?) Hopelijk geraak je er met de ondersteunster uit.

  6. Volgens mij islam het vooral dat hij je grenzen zoekt. Bied veel duidelijkheid en structuur. Zo gaan we het doen! En niet anders! Geef hem geen keus! Dat geeft jullie beiden houvast. In het begin zal dat nog drift/ boosheid geven. Maar hij zoekt die duidelijkheid en die kun jij hem bieden. Verwoord zijn emotie. Ik zie dat je hier boos om wordt, maar zo doen we het. Neem duidelijk stelling in wanneer en hoe je de dingen gedaan wilt hebben. En anders is hij maar boos. Loop dan zelf weg uit de situatie en maak het goed Door hem sorry te laten zeggen, zodat hij leert dat het niet normaal is hoe hij reageerde. Ik heb zelf 5 kinderen opgevoed en ben docent in het speciaal onderwijs.

  7. O, dat is zo moeilijk he… En mensen snappen het echt niet totdat ze het “live” meemaken.
    Dochter had een paar weken geleden nog eens een van die uitbarstingen op straat die ze eigenlijk al lang niet meer heeft, maar tot anderhalf jaar geleden bijna elke dag. Ook over iets enorm banaals, terwijl we met een vriendje en diens moeder naar de muziekschool gingen. Ik heb haar (een gillende en schoppende vijfjarige) onder mijn arm moeten pakken om op tijd op de muziekschool te geraken. Die andere moeder was geschokt, ook over het feit dat ik doodkalm bleef -want dat heb ik ondertussen al wel geleerd. “O, dit is niks met wat ik tot vorig jaar heb moeten meemaken,” zei ik.

    (Nadien met dochter gepraat natuurlijk, over haar gevoelens van woede en schaamte, etc, Alles weer okee, gewoon naar de muziekles gegaan.)

    Soms zie ik andere ouders uit hun dak gaan in conflicten met hun kinderen -conflicten die nog geen fractie zijn van wat ik (en zeker jij) al hebben meegemaakt. En dan denk ik, man man, moest die van mij zo gemakkelijk geweest zijn als die van u, hoeveel stress zou mij dat niet bespaard hebben. Hoeveel makkelijker zou het allemaal niet geweest zijn.

    Maar het is voor onze kleintjes een even groot (of zelfs groter) probleem als voor ons, en wij zijn er om hen ermee te leren omgaan. Maar het is zo zwaar en we hebben er alle hulp bij nodig die we kunnen krijgen. Ik kan dat ook niet alleen. Dat besef ik nu maar al te goed. Ik wens je alle hulp toe die maar mogelijk is. En van mijnentwege: alle begrip van de wereld. ❤

    • “Soms zie ik andere ouders uit hun dak gaan in conflicten met hun kinderen -conflicten die nog geen fractie zijn van wat ik (en zeker jij) al hebben meegemaakt. En dan denk ik, man man, moest die van mij zo gemakkelijk geweest zijn als die van u, hoeveel stress zou mij dat niet bespaard hebben. Hoeveel makkelijker zou het allemaal niet geweest zijn.”

      – op het gevaar af betweterig te klinken: ge weet het niet, hoe gemakkelijk het kind van een ander is, laat staan hoe gemakkelijk het VOELT. Zoals anderen niet weten over u wat zich binnenskamers afspeelt, zowel letterlijk als daarnaast in uw geest en in uw draagkracht van dat moment, zo weet gij het ook niet over anderen…
      Ik ben zelf een van die ouders die al uit hun dak gegaan zijn owv een nietszeggend conflict. Ook al in het openbaar. Ik heb een ‘gemakkelijk’ kind: flink, wat koppig maar redelijk en vooral gelukkig. Maar ikzelf was niet gelukkig, en dat deed die conflicten ontsporen.

      Pas op, ik denk wel dat uw boodschap eronder versta: was het maar makkelijker en ook: kinderen hebben wel degelijke andere karakters en ‘moeilijksheidsgraden’. Daar ben ik het absoluut mee eens. Maar ouders dus ook =)

  8. Hier gaat het veel beter sinds oudste eindelijk werk op zijn eigen niveau krijgt op school. Het kind bleek zich totaal gefrustreerd te voelen omdat hij op school niet ‘gezien’ werd.
    Op school was hij een engeltje, thuis was het dagelijks drama. De sleutel bleek wel degelijk bij de juf te liggen, want nu gaat het veel beter, met werk van twee klassen hoger.
    Daarnaast heeft hij therapie gehad voor zijn autisme. Hielp ook enorm.

    Is opvoedingsondersteuning alleen gericht op hoe je met je kind omgaat? Of mogen zij ook diagnose stellen?

    Het valt me op dat je erg de bal bij jezelf legt. Maar misschien zit het ‘probleem’ in je kind of op school. Misschien is kleuter een ‘kind met een plusje’ en hoef jij niet zoveel.

  9. Blij dat je eindelijk die hulp krijgt. Al klinkt je situatieschets eerlijk gezegd niet echt bemoedigend. Ik hoop dat de dame in kwestie snel met concrete tips komt.

  10. Wat goed dat je ondersteuning hebt gezocht! Ik hoop dat jullie samen een oplossing of “taal” kunnen vinden die mama en kleuter snappen :). Je doet het goed!!!

  11. Had als kleuterjuf ook een kleuter die wou dat alles verliep zodat hij het in zijn hoofd had; Had moeite met samen spelen want de andere kls snapten niet waar hij met zijn spel naartoe wou, en hij dacht steeds dat ze hem opzettelijk boycotten . In een overleg met een psychiater over deze jongen vertelde ze dat kinderen die ooit onzekere of onveilige situaties hebben mee gemaakt controle willen houden. Controle over alles hebben geeft een gevoel van veiligheid; Zo had ik het nooit gezien, vond het oh zo moeilijk en onhandelbaar gedrag maar voor hem was het een schreeuw naar veiligheid en begrip.
    Zoals ook al gezegd denk ik dat rustig blijven en zelf verwoorden wat er gaat gebeuren en hoe, en daar niet te veel ruimte bij laten. Maar makkelijker gezegd dan gedaan ,Ze zullen wel geen pasklare oplossingen hebben maar meedenken en erover kunnen praten, zonder dat ze een oordeel over je vellen, kan soms al enorm opluchten. Hoop voor jullie beiden dat er wat inzichten uit komen en jullie moeder-zoon band op een positievere manier kan versterkt worden. Veel moed.!!!!

  12. Ze klinkt nou niet echt geweldig, maar ik hoop zo dat ze jullie op weg kan helpen. Hoe dan ook al fijn dat ze met eigen ogen een deel van het gedoe heeft kunnen zien. ook erkenning voor jou lijkt me?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s