Prinses komt even uit haar hoofd

Hoe meer ik onder druk sta, hoe meer ik alles ga dicht timmeren. Ik heb een map op mijn bureau vol schema’s. Schema’s van hoe ik de avond moet indelen (welke activiteiten volgen op elkaar en hoeveel minuten spendeer ik aan elke activiteit?), van wat ik mag eten op een dag en wanneer en van wat ik mag uitgeven. Die schema’s maak ik als houvast, maar ik word er kierewiet van omdat ik het allemaal niet voor elkaar krijg zoals het in die schema’s staat en dan heb ik nog meer het gevoel dat ik controle verlies, terwijl er misschien niet eens iets ergs aan de hand is. Een voorbeeld: ik kan dan vreselijk in paniek geraken over geld, tot ik besef dat er geld op de rekening staat en we alles in huis hebben dat we nodig hebben dus dat er geen acuut probleem is, alleen maar dat ik van het schema ben afgeweken.

De peuter en ik zaten laatst bij de dokter voor de buikgriep. ‘Wat als hij hier overgeeft?’, vroeg ik benepen. Het absolute worst case scenario. ‘Dan geeft hij over. Hier geven elke dag mensen over,’ zei de dokter. ‘Wat als ik moet overgeven?’, vroeg ik aan de dokter. En ik ratelde er achteraan dat ik dat met een ziek kind en overspannen als ik al was niet aankon, dat ik dan zeker dood ging (dat heb ik echt gezegd, ja). ‘Dan moet je dat gewoon laten komen,’ zei de dokter.

‘Oh’, dacht ik. En ik realiseerde me dat ik in mijn hoofd de hele tijd heel vermoeide worst case scenario’s afspeel die misschien ook niet zo onoverkomelijk zijn als ik denk. Ik heb mezelf voor mijn geestesoog al duizend auto-ongelukken zien hebben, heb mijn kinderen al twintigduizend keer van de trap zien vallen.

Ik ben gewoon een heel bang iemand, misschien. Misschien ben ik gewoon een weinig moedig heel bang iemand.

Dat realiseerde ik me.

De laatste weken kwam er één en ander op mijn pad waar ik mentale kracht aan zou kunnen ontlenen als ik daar toe in staat zou zijn. Ik sprak voor mijn werk met een enorm inspirerend en mild iemand over stress en snapte plots veel beter waarom ik stress heb en hoe stress werkt en dat ik er ziek van word en dat ik er iets aan moet doen. Op het werk lanceerden we een nieuw plan dat ongelooflijk inspirerend en warm was. Als ik me mentaal aan deze dingen vastklink, dacht ik, dan gaan als die worst case scenario’s en schema’s overboord. Dan ben ik er gewoon vandaag met de jongens en zie ik wel wat er gebeurt en vertrouw ik gewoon op mezelf en het leven en mijn kinderen.

En aldus geschiedde. Ik proefdraaide vertrouwen. Ik deed iets zonder het vooraf kapot te denken. Heel erg not-me vroeg en kreeg ik onderdak bij een vriendin, en daar gingen we, 200 km heen. We aten met onbekenden en we zaten lang in een speeltuintje en we sliepen in een vreemd bed en douchten in een vreemde badkamer en ik verbrandde mijn mond aan de koffie. Maar er gebeurde niets onoverkomelijks, al had ik niets eens echt nagedacht over de hele onderneming. De tweede dag reden we nog eens honderd kilometer en gingen naar een festival, zonder plan, zonder worst case scenario’s in mijn kop, zonder geld op de rekening maar ook zonder dagschema en structuurtje om er het maximum uit te halen. We hebben bellen geblazen, gekuierd, acrobaten gezien, muziek geluisterd, wat gegeten en wat gedronken, ijs gedeeld, djembé gespeeld, in het gras gezeten en gepraat met onbekenden. We hebben frambozen gesnoept en rondgehangen. Daarna zijn we in de auto gestapt en ben ik terug gereden, driehonderd kilometer aan één stuk met slapend goud op de achterbank. Onderweg luisterde ik naar ‘Het lied’ van André Manuel en Geert Hautekiet en alle angst hield zich even enorm koest.

 

Advertenties

25 gedachtes over “Prinses komt even uit haar hoofd

  1. Ik vind dit zo herkenbaar, ik over-analyseer alles en denk veel te veel over dingen na. En die worst case scenario’s voor de geest halen, o ja, dat doe ik ook. Vermoeiend hé… Zo zie je maar dat het soms geweldig deugd kan doen om dit los te laten. Ik vond jouw post alvast inspirerend!

      • Ik leef heel erg van dag tot dag. Zelfs zonder wekker deze week. Ik ga ervanuit dat ik wakker wordt voor 8h, en ik moet ten laatste om 9h mijn kinderen hebben afgezet op hun sportkamp. Ik ben al 2 keer pas om 8.20 wakker geworden. Twee keer hebben we ons (heel erg) moeten haasten. Maar stel dat we te laat komen, dan komen we te laat. Dat is het allerergste. En dan moet ik zoeken naar waar de begeleiding de kinderen heeft meegenomen. Maar dat zal heus niet ver zijn.
        Komt goed. Ooit. En tot die tijd klungel ik maar wat. Andere moeders doen ook maar wat hoor.

  2. Over dat heel bang zijn hé, en weinig moedig: ik denk dat jij gewoon weetwel: gewoon) een boel trauma’ meesleept. Denk je dat zelf ook niet?
    Anyhow: mooi om te lezen & belangrijke stappen, vooral met het realiseren en erover praten en zo. Ik ben, zoals je weet, eerder het tegengestelde en soms zelfs iets te weinig bang voor de fratsen van mijn kind. Beetje van mijn zorgeloosheid en ‘pfft, hij trekt zijn plan wel’?
    De dr had overigens wel gelijk: we gaan volgens mij allemaal wel eens dood 🙂 (ben in een jolige bui vanochtend) (o jee: mag dat dan wel: op internet daar luchtig over doen? Hopelijk kwets ik niemand, dat zou niet tof zijn.)

  3. Ik ben enkele jaren bezig met de gedragsproblem van mijn zoon. Veel gelezen over ADD en HSP. Na het lezen van Terry Matlen – Gids vr vrouwen met ADHD staat mijn hoofd stil. Dit boek verklaart misschien mijn chaos, mislukken, falen, tekortkomen. Ben ik mss toch niet zo abnormaal en is er hoop, zelfs een diagnose mogelijk, evt medicatie. Heb jij een ‘diagnose’ of vermoeden? Iemand ervaring als werkende moeder met ADD?

    • OMG, even googelen deed me eerst heel erg aan HSP denken, maar uhm, het is allemaal wel erg herkenbaar. Vooral het rare dat ik wel moeilijke processen kan leiden op het werk maar er niet in slaag een weekmenu te maken. Maar wat als het zo is?

      • Inderdaad: wat als het zo is.

        Labeltjes helpen alleen als ze ook helpen. Als ze verklarend zijn voor dingen die onverklaarbaar leken, als ze houvast geven in hoe te handelen, als er misschien eventueel voor deze of gene een medicijn aan gekoppeld kan worden dat deugd doet. En anders is het niet meer dan het is: een labeltje.

        Misschien vinden jouw hersenen weekmenu’s wel helemaal niet interessant. En misschien is dat dan wel weer omdat het over eten gaat en niet over mensen. Of wil jouw lijf per dag voelen wat het nodig heeft aan eten en niet eten wat al een week van te voren bedacht was voor deze dag. Of is het niets van dit alles en is er een maximale portie ordening die je hersens uit willen spugen en is die op na het moeilijke proces op je werk.

        En dan ook nog: ADD, HSP, hoge intelligentie, autisme en nog zo een paar dingen hebben de neiging om dezelfde symptomen te vertonen aan de buitenwereld. Als ik me bruusk terugtrek, komt dat omdat ik dan een overprikkelde HSP’er ben. Als een ander het doet, heeft hij misschien autisme (waarbij overprikkeling ook weer een grote rol speelt, go figure). Of is hij misschien gewoon een hork. Of een ‘gewoon’ mens dat z’n dag niet heeft.

        Dusch. Wat ik maar wilde zeggen: als een labeltje lijkt te helpen, kijk dan vooral tot waar het je brengen kan. En laat het anders voor wat het is.

      • Geen idee waar deze reactie nu komt in de conversatie, maar ik mag ‘lager’ niet meer reageren van het systeem. Ik reageer op de reacties van Prinses herself.

        O wat herken ik het, dat hopen dat er een pilletje is waardoor het gemakkelijker wordt. En áls je ADD zou hebben en áls je dan een pilletje zou krijgen, dan krijg je niet alleen hopelijk meer structuur (hoewel die pilletjes vooral minder chaos in je hoofd geven als ik het goed heb, dus dan moet je de uiterlijke structuur nog steeds zelf doen), maar wordt alles een beetje matter. De intensiteit gaat er wat af, heb ik gehoord. En voor de chaos is dat fijn, maar verder?

        Hoe dan ook, als het heel harde bellen doet rinkelen en je hebt tijd en zin: ga onderzoeken. Maar ik vermoed dat jouw HSP zijn, de bagage die je van vroeger meedraagt en de intensiteit waarmee je álles kunt beleven al veel verklaren.

        En tot slot: lang leve emotioneel lichaamswerk en wat het jou brengt!

  4. En dan ook nog: cool dat het lukte, op vertrouwen draaien. Ik ga dat meenemen en terugvinden en toepassen, want het leest heel erg fijn.

  5. hoi! Ik heb zelf veel gehad aan lijstjes maken van beautygloss http://www.beautygloss.nl/2015/06/08/video-hoe-ik-een-planning-maak/ Op een of andere manier kreeg ik veel meer plezier hierdoor in het afwerken van lijstjes. Leve de lijstjes! En Agendas! Ben er zo blij, mijn externe schijf.
    Ik herken je reactie dat je denkt: Help zo druk en wat als mijn kind ziek is! Ik kan je helaas uit ervaring (mijn kinderen werden erg ziek geboren en 1 lag een jaar in het ziekenhuis aan de andere kant van het land) vertellen dat dat zwaar is, maar dat er altijd oplossingen zijn. En dat minder leuke momenten altijd over gaan. Ik heb ooit een kaartje van iemand gekregen die ik online kende, en dat kaartje heb ik nu 5 jaar later nogsteeds: Wat je nooit vergeten moet, alles, alles komt altijd goed!
    Hopelijk heb je wat aan mijn stukje

  6. Pingback: Eureka | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s