Zes. Stress.

Jaren geleden schreef ik dit. En nu snap ik nog steeds (soms) niets van hem.

Het is zijn verjaardag. De kleuter wordt zes. Het is stress all over. Het trakteren op school. Het feit dat er een cadeautje bij hoort en en uitstapje.

Tegen de middag is hij al tien keer woest geweest waarbij hij acht van de tien keer onbereikbaar was. Hij was eerst een uur boos om zijn cadeautje omdat het niet was wat hij verwacht had. Het is soms zo moeilijk goed te doen voor hem.

Op het uitstapje laveren we tussen heel fijn en heel boos en niets daartussen. Fijn, boos, fijn, boos, fijn, boos. Ook al probeer ik er echt een dag op zijn maat van te maken. Niet te lang, een activiteit die hij leuk vindt, vrij spel in een uitdagende speeltuin included, picknicken, een ijsje.

’s Avonds douchen de jongens. Ik ben kapot. Dat ben ik altijd na een stevige werkweek en een dag er op uit met drie. Alles doet pijn in mijn lijf en er is weer een golf van boosheid omdat ik te moe ben om ze te wassen en in bed te stoppen maar tegelijkertijd ook geen andere keuze heb dan het gewoon te doen. De peuter is stout en plaagt de kleuter en ik geef de peuter na verschillende waarschuwingen waar hij smakelijk om lacht uiteindelijk een tik op zijn billen. Mijn vingers staan in zijn billetjes maar hij heeft geen kick gegeven, enkel hard gelachen. Hij maakt me soms bang, ik ben bang dat hij geen geweten ontwikkelt. Ik voel me diep schuldig om de tik. Wat voor moeder ben ik toch? Nou ja, duidelijk soms één op de grenzen van haar kunnen.

Hoe stouter de peuter, hoe rustiger en redelijker de kleuter is. We werken het ritueel af, de peuter wordt nog gestraft door geen verhaaltje meer te krijgen en ik ga nog even met hem praten en vertel hem dat ik verdrietig ben als hij plaagt en lacht als ik boos ben, en ook wat ik wel van hem verwacht. Hij wil graag vijf kusjes en die krijgt hij.

Ik kruip nog even bij de kleuter in bed. Dat ik trots ben op hem en dat hij nu de eerste avond zes is en hoe dat voelt. Dat hij liever vijf wil zijn, vertelt hij. En dan wat benepen: ik moet zo veel onthouden. Wat hij dan moet onthouden, vraag ik. ‘Dat ik niet mag roken en geen gemene papa mag worden,‘ zegt hij. Ik slik. Ik beloof hem dat ik hem er wel aan herinner indien nodig. En dat mensen een gemene papa worden als hun eigen mama en papa niet lief waren voor hen, omdat ze dan niet weten wat het is, lief zijn. Dat wij dat daarom in ons gezinnetje moeten leren met drie zodat hij en de peuter later lieve papa’s kunnen worden, maar dat ik nu al weet dat hij dat gaat worden.

Een uur en waarschijnlijk veel gepieker later, slaapt hij, met in zijn hand een lego-mannetje. Zes. Lang zal hij leven.

 

Advertenties

20 gedachtes over “Zes. Stress.

  1. ik herken het wel een beetje. Oudste is ook altijd zo zenuwachtig over haar verjaardag, dat ze er moeilijk kan van genieten… Ze heeft al spijt dat de verjaardag voorbij is voordat ze er aan begonnen is… Wat je jongste betreft: ik denk dat het de leeftijd is (en het karakter). Mijn jongste (nu 3) had toen ze twee was ook weinig tot geen empathie. Ze is nog steeds niet de meest empathische, maar er zit wel een groei in… Ik denk dat je dat uitstekend doet met je twee jongens…

  2. Wow… Pakkend…

    Geen zorgen maken om die tik, prinses. Is mij ook al overkomen en dochter was daar ook niet van onder de indruk en heeft daar geen trauma´s aan overgehouden.

    En zo goed dat jij met je kinderen praat, en hen vragen stelt, en naar hen luistert. Ook wanneer je stikkapot bent. Super-parenting is dat. Vijf dikke kussen voor jou.

  3. En op een natte huid tekenen je vingers al snel…. ondervond ik ook met jongste zoon toen hij onder de douche zijn oudere broer stond te pesten….. (jongste 2,5 jaar oud… oudste 5 jaar oud)

    Gefeliciteerd met je oudste zoon, het kind dat jou uitkoos als zijn mama en jou daarmee in 1 klap de voor-hem-beste-mama maakte! En zes zijn is toch heel erg anders dan 5 zijn…..

    Geef hem een extra knuffel en neem er zelf ook 1.

    Xx

    • Oei, oei, ik wil je de moed niet ontnemen…
      Als je dacht dat pubers zich tussen 12 en 16 als empathische wezens voordoen…
      Ik ervaar die leeftijd als een periode waarin ze zo egocentrisch zijn dat er alleen plaats is voor hun eigen drama’s en slecht humeur uitgewerkt wordt op iedereen in de buurt. (uiteraard niet op vrienden)
      Empathie voor ouders/brussen is op zo’n momenten ver te zoeken.
      Maar als de hormonen zich dan weer wat uren/dagen/weken rustig houden zijn er met dezelfde pubers wel heel fijne gesprekken te voeren 😉

  4. Heftig dit, waar zo een klein mannetje toch allemaal zorgen over heeft. Toch dikke proficiat met en voor je zoon. Hij heeft het toch getroffen met 1 stuk goeie ouder!!

  5. Huilen om de herkenbaarheid. Fijn, boos, fijn, boos, fijn, boos en niets daartussen. Hoe moe ik soms ben, met die kleine man van twee die zijn en mijn grenzen aftast. Ik heb soms ’s ochtends al geen zin meer in de dag als die start met boosheid. Dan voel ik me meteen schuldig. Wat voor moeder heeft geen zin in een dag samen met haar zoon? Er is geen balans. Ik voel me minder alleen als ik jou lees. Dankjewel!

    • Je bent niet alleen!! Ik heb soms om 7u ook al geen zin meer, omdat ik zo bekaf ben van veel te vroeg (voor 5u bv) met een lastig peutertje op te staan en mezelf beu ben en mijn schuldgevoelens ook.

  6. Ik lees jouw blog heel graag: zo eerlijk en oprecht, gewoon het leven zoals het werkelijk is, achter de facade. Met kleine geluksmomenten en daarnaast behoorlijk wat proberen en zoeken.

  7. Prinses, dat stukje waar je in de eerste regel naar verwijst, dat is denk ik één van de stukjes die me het meest pakte toen ik jouw blog ontdekte. Bleef toen lang hangen en werkte ook als ‘eye opener’: bezig met ze zijn is niet hetzelfde als met ze spelen … Ik geloof dat ik sinds toen blijf proberen om met mijn meisjes in het moment te zijn en dat als ik bij hen ben, ook MET hen te zijn … Als ik het nu herlees pakt het me weer heel hard.

    Onze peuter is op dit moment ook heel ‘fars’ en kan ook het bloed van onder de nagels van Mejuffrouw Kleuter halen … echt grenzen aftasten in alle mogelijke betekenissen van het woord grrrr grrrr grrr en ja bij voorkeur als ik het ook echt niet meer zie zitten om ze in bed te krijgen 😦

    Je zesjarig mannetje wordt een heel lieve papa … alleen al omdat hij die vraag stelt ❤ ❤ ocharmkes toch.

    Mooi geschreven wederom!

  8. Ik wou dat ik je ons jaar Ierland kado kon doen, omdat dat mijn ukkies zo’n deugd gedaan heeft. Mijn oren staan lang niet meer zo vaak op springen en na 9 dagen zomervakantie ben ik zowaar voorzichtjes positief aan het worden over de weken die nog komen…

    Kleuter is zo’n gevoelig en explosief en geweldig en slopend zieltje. Je zou de ganse wereld willen aanpassen aan hem, maar in plaats daarvan botsen jullie, hij voorop, tegen al die grenzen op. De frustraties die daarbij horen moeten er op een of andere manier uit, en dat is natuurlijk/helaas vooral tegen diegenen bij wie hij zich het veiligst voelt. Peuter is zo zeker van je liefde dat hij het bloed onder je nagels durft halen. Je doet je stinkende best prinses, en dat voelen ze echt wel.
    Gelukkige verjaardag ❤

  9. Ik wacht nog steeds in spanning op enig teken van empathisch vermogen bij mijn oudste. Redelijk tevergeefs denk ik. Boos – fijn? Niks van. Hel – verdriet – boos. Maar troost je, er zijn ook andere kinderen…

  10. Waarschijnlijk wel, maar ik waag het er toch even op…

    Is je zoon al getest op autisme (of iets anders, ik sta er niet dicht genoeg bij om een vakkundig oordeel te vellen)?
    Mijn 6-jarige zal in september getest worden op autisme. Nadat het in school dit jaar helemaal niet meer ging, heeft de juf aan de alarmbel getrokken. Niet om mijn verhaal te doen, maar veel is herkenbaar: onbereikbaar zijn, extreme emoties, nood aan veel waarom, bepaalde zaken laten malen in zijn hoofd, niet omkunnen om drukte of verwachtingen,…

    Sinds ik dat weet, is mijn houding naar hem anders, en ook mijn gemoedsrust is beter…

  11. driftbuien, onbereikbaar, fijn, boos, fijn, boos, zwart, wit, lekker of vies, nooit grijs. Voor mij ook herkenbaar maar hier een diagnose van heel andere orde, nl. ADD. Online is maar weinig info te vinden die echt weergeeft waar het op staat – of toch, die weergeeft waar het bij ons voor staat. Dit lijstje somt het redelijk goed op: http://www.levente.nl/kenmerkenADD.htm. De driftbuien zijn er vanwege de opgestapelde frustraties, van het niet voor mekaar krijgen van wat er in allemaal in het perfectionistische hoofd zit, van de vele indrukken en impulsen die niet uitgefilterd kunnen worden, vanwege de goede bedoelingen en het verkeerd begrepen worden, en vanwege ‘mama die altijd boos is’. Inmiddels de stap gezet naar medicatie, had ik het niet zelf ervaren ik zou het niet geloofd hebben, een wereld van verschil.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s