Prinses hoopt zichzelf eens te kunnen ontslaan

Ik lees deze blog en het is zo akelig herkenbaar allemaal, met wat kleine verschillen. Ik zit gelukkig niet in een grote verbouwing, maar daar tegenover staat dat de Trage Gazelle wel een echtgenoot heeft, die naar ik lees vaak verbouwt en weg is voor het werk, maar ook naast haar op bed komt liggen bij een grote huilbui. Mijn hart kreukelde even toen ik dat las. Hoe lang is het geleden dat ik gehuild heb? Hoe lang is het geleden dat iemand me getroost heeft? Dat iemand naast me op bed kwam liggen? Maar ik lees haar en voel alleen maar empathie voor haar en vind haar moedig en sterk en te bewonderen en vraag me af waarom ik mezelf er zo vaak mentaal van langs geef.

Ik ploeter door. Ik vind dat het beter moet gaan met me, want ik krijg hulp en het is nu al twee jaar en ik moet maar eens flinker zijn/wennen/aanvaarden/… Soms heb ik een doorbraakje. Ik vind een goede therapeut, of ik verander mijn manier van werken naar een wat efficiëntere. Of ik eet meer groenten dan kitkats op weekbasis. Ik kook een keer vooruit. Ik lees de Avalon-kookboeken en ben weer getriggerd door die visie op voeding. Of ik krijg een nieuw opdrachtje als zelfstandige in bijberoep. Soms heb ik nieuwe ideeën, en dan zet ik in mijn agenda dat we naar het blotevoetenpad gaan binnen drie weken. En dat ik dan een picknick meeneem. Dan ben ik even een glundermoeder, maar intussen heb ik ook alweer geleerd het nooit op voorhand aan de jongens te vertellen want het zou zomaar eens kunnen dat ik die dag van het plan doodmoe ben en dat ik alleen maar op de bank kan liggen. Dan gaan we nergens naar toe. En dan picknicken we op de bank in onze pyjama. Met diepvriespizza, ja. Omdat ik niet meer kan, ondanks dat ik van mezelf wel moet kunnen.

Ploeteren dus. Bijna elke dag vechten om het overzicht te behouden. Om te doen wat gedaan moet worden tegen alle tegenzin in. Om me verantwoordelijk te gedragen – ik merk dat het moeilijkst is de dingen die goed voor je zijn te doen op de dagen waarop je het het hardste nodig hebt. Ga ik kapot van de pijn en uitputting, dan eet ik mezelf nog eens doodziek met speculaaspasta met een lepel. Of put ik mezelf net dat extra beetje uit door in plaats van te gaan slapen doelloos nieuwssites te blijven lezen.

Wat the fuck is er mis met me, denk ik vaak. Wat ben ik een zeikerd en een mieperd dat ik intussen niet stralend door het leven wals. Ik heb toch een leuke baan? Ik heb toch lieve vrienden? Zo veel mensen, vooral via mijn blog, hebben zo veel voor me gedaan. Er is toch veel om dankbaar om te zijn? Mijn kinderen zijn toch tof? We redden het financieel toch net? Misschien gaan we zelfs op reis naar Amsterdam dit jaar met de inkomsten van mijn ZIB-statuut. Ik heb toch de kleedjes van de kinderen eindelijk in een overzichtelijk systeem? Ik hoef toch geen partner om gelukkig te worden? Ik realiseer als single mom toch meer dan ons lukte toen er nog een vader in da house was? We hebben meer dan we toen hadden. Een blinkend autootje voor de deur. De mogelijkheid eens weg te gaan. Een beetje geld op de rekening. Relatieve orde in huis. Geen angst meer, geen stress meer. In dit huis wordt niemand meer genegeerd of aangetrokken en afgestoten. In dit huis verdwijnt niemand meer voor dagen. In dit huis ben ik nooit meer bang om naar beneden te gaan omdat ik denk dat mijn partner zich opgehangen heeft tijdens de nacht – omdat hij zo duister is, zo onbereikbaar, zo ongenaakbaar, zo ver – omdat hij overduidelijk volledig in de knoop gedraaid is en ik de knoop niet ken en niets kan ontwarren. De keren dat ik met trillende handen de deurklink opende met de telefoon in mijn hand om de politie te kunnen bellen. Die keren. Al die keren. Die keren dat ik me realiseerde dat ik het soms zelfs hoopte, omdat het dan voorbij zou zijn. Even terug. Zelfs de rechtszaak loopt beter dan ik had durven denken. Eigenlijk heb ik het vrij goed voor elkaar in de omstandigheden. We lijken bijna op een gewoon gezin. Toch?

Wat er mis met me is waardoor ik blijf ploeteren? Blijkbaar is mijn wilskracht ontoereikend. Ben ik organisatorisch niet zo sterk. Is mijn energie te beperkt. Zijn mijn plannen altijd beter dan mijn uitvoerend vermogen. Ik ben zo iemand die op dieet gaat en dan ’s avonds voor het slapen gaan drie koekjes naar binnen werkt. Iemand die elke dag yoga moet doen omdat dat helpt tegen alle pijn, maar elke avond te moe is. Iemand die strikt wil budgetteren maar dan op het eind van de maand niet meer weet waar het geld naar toe is gefladderd (name it: de supermarkt, de rekening van het water, apotheek, tandarts … Nooit leukere dingen, wees gerust). Iemand die rust, reinheid en regelmaat wil maar de chaos van dit leven met en behoorlijk flexibele baan en twee kinderen niet kan managen (serieus: hier zijn geen twee dagen hetzelfde – en dat ligt niet aan mij). Iemand die weekplannen maakt en een kwart van de daarin opgenomen taken en verantwoordelijkheden skipt wegens te moe. Iemand die besluit morgen zeker met de fiets te gaan, maar dan te laat uit bed komt om dat ook daadwerkelijk te doen. Iemand die de kinderen wel eens in bed pleurt zonder dat ze hun tanden gepoetst hebben omdat dat nu net ietsje te veel gedoe was na het vangen en omkleden van dat wervelend zot krapuul – hoe vermoeider ik in de badkamer op de toiletpot zit te kijken naar hen, hoe zotter zij worden.

Zo veel klopt niet. Ik zou genoeg moeten verdienen om rond te komen, maar dat werkt niet zo. En eigenlijk is het ook niet eens realistisch met advocatenkosten en rechtbankkosten en rekeningen die maar blijven komen. Zo veel klopt niet. Op een avond zou ik twee verslagen moeten kunnen schrijven, maar waarom lukt het dan niet? Wat moet kunnen in theorie staat zo ver af van het echte modderige leven van alledag.

In mijn hoofd ben ik iemand die het moet kunnen. Alles. Altijd naar het werk gaan, nooit ziek melden. De dingen die ik doe goed doen. Op tijd. Sterk zijn. Grappig. Relax als mama. Streng. Anders denken. Geen drama’s maken. Kalm blijven, immer. In mijn kop ben ik een moeder die de kinderen  leert om groenten te eten, hun neus te snuiten, tanden te poetsen. In mijn hoofd moet ik iemand zijn die de telefoon durft opnemen en niet volslagen flipt als die gaat en ‘m liefst zou verstoppen in de garage (kortom: niet bellen – ik kan dat echt niet aan). In mijn hoofd moet ik iemand zijn die attent is en denkt aan verjaardagen en andere gelegenheden. In mijn hoofd moet ik iemand zijn die boeken leest en daarbij notities maakt. In mijn hoofd moet ik elke dag mijn haar opsteken en mij opmaken. In mijn hoofd vertrek ik nooit te laat maar altijd op tijd zodat ik ontspannen toe kom en me niet hoef te excuseren. Maar in mijn hoof dwarrelt het allemaal door elkaar en vaak kruip ik in bed alwaar ik gelukkig vaak snel in slaap val om dat hoofd het zwijgen op te leggen. Dan droom ik van kisten vol dode vogels die me aangeleverd worden, en water dat dwars door het plafond stroomt en het plafond dat scheurt en het water dat overal is. En van mensen die kotsen waar ik bij ben en dat ik tussen de plassen kots door slalom en niet weet waar ik naar toe kan gaan.

Ik lees bij de Trage Gazelle en herken schrikbarend veel en hoop dat ik mezelf eens kan ontslaan van de verwachting dat het beter moet gaan en dat ik me hier uit moet ploeteren. Ik hoop dat ik gewoon eens kan aanvaarden dat ik aan het ploeteren ben, de ene dag goed, de andere minder. En dat dat gezien de omstandigheden, de zorgen en het verdriet (waar ik natuurlijk geen recht op heb in mijn eigen hoofd) genoeg is.

In het ‘echte leven’ veroordelen veel mensen me, mijn familie op de eerste plaats. Omdat ik er een zootje van gemaakt heb. Mensen gaan er van uit dat wat je overkomt wel een beetje je eigen schuld zal zijn. Dat je wel een zwakte hebt waardoor je het allemaal zo verdient. … Ik lees bij Trage Gazelle en ik kan alleen maar denken hoe sterk ze is, en bij uitbreiding iedereen die vecht met zichzelf of met de omstandigheden. Iedereen die ploetert en elke dag weer even de moed bij elkaar moet vegen om het te halen. Dat is krachtig, ook al lijkt het voor hokjesdenkers zwakte.

To all of you: het gaat niet bijzonder slecht of bijzonder goed, ik keer gewoon mijn hoofd een keer om.

 

Advertenties

21 gedachtes over “Prinses hoopt zichzelf eens te kunnen ontslaan

  1. Ik ben op een bepaald moment gaan inzien dat ik mezelf constant “huiswerk” aan het geven was.
    Boeken lezen, talen leren, aan mezelf werken, afvallen, sporten, doelen bereiken. Ik kon op elk moment van de dag minstens twintig dingen opsommen die ik van mezelf zou moeten doen, met tijdschema´s en al. En toen dacht ik: waarom geef ik mezelf in godsnaam huiswerk. Wanneer ga ik dan content beginnen zijn, want dat huiswerk is nooit gedaan. En voor wie doe ik het eigenlijk?
    Misschien zijn we op school zodanig gedrild in presteren om te laten zien wat je waard bent, dat we dat blijven doen? Ik weet het niet.

    • Hier ook. Nu experimenteer ik met loslaten in plaats van alles strak aanspannen in tijden van stress. Daarover binnenkort een stukje. Het rare is dat ik dat huiswerk zoals jij het noemt bedenk om controle te krijgen als ik stress heb (als ik dat en dat en dat doe, dan komt uiteindelijk alles in orde), maar ik leg mezelf er nog veel meer stress mee op. Dus even een andere boeg: loslaten. Daarover later meer :).

  2. Er horen maar drie mensen te zijn voor wie je doet wat je doet: je zonen en jijzelf. Alle andere verwachtingen kan je denk ik met een gerust hart overboord gooien. Niet dat dat eenvoudig is. Dat is het uiteraard niet. Maar als je er ooit in slaagt om ze overboord te gooien, dan hoop ik wel dat je dat echt met een gerust hart kan doen.

      • Dat gevoel heb ik al vanaf ik je blog lees. Je bent zo veeleisend voor jezelf. Je moet zoveel van jezelf. Hopelijk kan je een klik maken. Maar makkelijk zal dat niet zijn. Stapje voor stapje. Inzicht is al een heel grote stap

  3. Sommige dingen herken ik. Current ding bij mij: hoe slaagde ik er ooit in te blokken, en waarom lukt dat nu niet meer? Eerlijk: ik voel me ontzettend schuldig als ik anderen zie blokken, daarbij totaal geen rekening houdend met het feit dat zij 18 zijn en ik 25 én een kind heb én een huishouden heb. En niemand ken van mijn leeftijd, ook niet als ze zonder kind en zonder huishouden zitten, die dat nog doet: 8 uur per dag blokken, 7 dagen per week, meerdere weken aan een stuk. Maar schuldgevoelens dat ik heb.

    Je beschrijft hoe heftig het was met Dirk. En dat je niet begrijpt waarom het niet beter gaat. Alleen: een mens werkt niet zo: haal hem uit de situatie en het gaat beter. Het woekert verder. Soms jarenlang – zie ook deze post over herstel: http://www.zonneharp.nl/de-dagen-herstel-waar-niemand-het-heeft/
    Daarnaast, zie de driehoek of piramide of whatever van noden. Als je geen geld, geen familienetwerk, of echt goede vervanging, geen zekerheid (en wie wel, binnen een proces voor de rechtbank?) hebt, is het maar normaal dat je je uitgeput voelt.

    Wat kan je ertegen doen? Dan zitten we in de categorie ongevraagd advies, vrees ik. Weet ik.
    Zo goed mogelijk op mezelf gericht: de dingen die ik doe, als het lukt, en die mijn helpen en misschienhebjijerookietsaannuofooit ?

    * Planningen maken met ruimte voor accidenten onderweg, die tip heb je ongetwijfeld ook nog gehoord. Ikzelf crash op stress waarin ik niet meer mag falen, wat vervolgens geheid gebeurt. Pas onlangs realiseerde ik me dat ik dat eigenlijk niet zo geleerd heb – dat er best altijd volwassenen in mijn leven zijn geweest die hamerden op: eerst werken, daarna ontspanning. Maar waarom is alleen dat eerste deel blijven hangen dan?

    * Vergevensgezind zijn met uzelf, altijd maar weer dat proces van vallen, opstaan, weer opstaan. Zoals je met een kind omgaat – die tip heb ik trouwens ooit hier gelezen, al ging het dan over de babyfase. Maak er nu dan een koppige peuter van, dat past in onze werelden denk ik ;). Nog eentje, mag ik? Ik ben bijna elke dag te laat op de school. Maar elke dag denk ik ook: het coole is dat ik elke dag een nieuwe kans krijg. De regels veranderen nooit, en elke ochtend krijg ik opnieuw de kans om er op tijd te raken. Op mijn werk zou ik er allang uit liggen, hier niet. Ik probeer dat te zien, eerder dan de gêne dat het weer is mislukt.

    * Heel soms leg ik mijn slapend kind in de buggy en ga ik wandelen naar een café, waar ik studeer. Dat is altijd een wonderlijke ervaring die geweldig helpt tegen de sleur, de eenzaamheid, het tegen de muren oplopen. Buiten komen. Iets doen dat niet gepland was, en toch verder doen met wat moet.

    Over peuters en, vermoed ik, kleuters heb ik ook wel ideeën, misschien schrijf ik er nog eens een blog over, ik wil nu ook niet te betweterig overkomen.

    Liefs.

    • Ik heb eens ergens gelezen: eigenlijk zouden we eerst moeten ontspannen, en dan hard werken. Zodat we uitgerust aan het werk kunnen gaan en dat werk dus ook beter doen. Dat vond ik wel een verfrissende nieuwe kijk 🙂

  4. Het is teveel ‘moeten…’ Er is teveel te doen… Het lijkt me normaal dat het niet haalbaar is. De doelen simpel en haalbaar houden, lijkt me de enige verlichting voor de grote last die op jou drukt. Ik heb natuurlijk makkelijk praten…

  5. In mijn hoofd gaat alles beter. Ik roep nooit, ik kook met plezier, ik geniet van elk moment dat goed is, ik heb energie, ik speel en knutsel en verzin leuke activiteiten voor de kindjes. De realiteit lijkt er vaak niet op. Als mijn hoofd meewerkt, zie ik wat ik toch nog voor elkaar gekregen heb. Als mijn hoofd meewerkt, ben ik mild voor mezelf. Al is dat perfecte plaatje uit mijn hoofd nooit haalbaar, de basis (genoeg eten, geen kapotte kleren en wat liefde) is altijd voldaan, dus zo slecht doe ik het niet.

    Denk aan je eigen jeugd. Je kindjes hebben niet het gezin waar jij van droomde, maar ze hebben jou. Ze hebben genoeg eten, geen kapotte kleren en een mama die hen ziet en aanvaardt zoals ze zijn, ook op de moeilijke momenten

    • Er zitten veel energievreters in je leven en je moet het alleen flikken. Je ploetert, maar je doet het tegelijk zo goed. Iedereen maakt fouten, maar ik durf wedden dat je niet diezelfde fouten maakt die nog steeds op jou wegen. Zelfs met een minimum aan energie worden je zonen gezien en heel graag gezien. Ik wou dat je jezelf kon zien vanop een afstand, zodat je even lief kon zijn voor jezelf als voor een goede vriendin. Dat je met evenveel liefde zou kunnen kijken naar jezelf als naar je zonen. Je zou er niet minder uitgeput van worden, maar wel meer bewondering hebben voor alles wat je ondanks alles voor elkaar krijgt en je verbazen over de immense kracht die je hebt, zoals wij als je lezers dat doen.
      Knuffel

  6. Prinses … ik herken op mijn beurt in jouw stuk ALLES.
    Zou bij elke paragraaf een andere instemmende paragraaf kunnen schrijven.

    Ik ben vooral geraakt over de orde en relatieve rust in je huis.
    Ik kom uit een huis/gezin waar tot mijn 18 jaar angst, stress, afstoten, negeren, verdwijningen de norm werden en ik elke dag hoopte en bad dat mijn vader weg zou gaan en er rust in ons huis zou komen.

    Geloof me, alleen al dat: veiligheid, orde en rust voor de kinderen en voor jou is priceless.

    En verder … ik ben een mega-perfectionist en leef nu onder het motto ‘Done is better than perfect’. Vaak baal ik dan over mijn middelmatige prestaties (bv. een sms voor een verjaardag ipv een kaart – en een week te laat!!!), maar aan het einde van de dag zie ik dat er toch iets/veel gebeurd is …

    ❤️

  7. lieve prinses,
    ik zou toch een beetje van jou willen en ik zou een beetje van mij aan jou geven…
    Ik heb tonnen energie – ben te loslippig – te nonchalant – durf veel – geen angsten – niets is geblokkeerd – ik neem het leven zoals het komt – heb geen lange-termijn visie -…
    Ik ben intelligent en heb zeer sterke kwaliteiten , maar absoluut geen ambitie… en daar wringt vaak het schoentje. Ik kan moeilijk ‘echt moeite’ doen voor iets… ik kan heel hard werken, maar als t me niet boeit dan zoek ik echt de gemakkelijkste weg …
    Ik vind dat ik mijn lat te laag leg, maar eigenlijk diep van binnen interesseert me dat niet…
    Ik ben een underachiever tot en met…

    Dus ik stuur je een beetje van mijn te lage ‘spanning’ naar jou en stuur jij mij wat van je ‘spanning’ naar mij 😉

  8. Als collega-ploetermoeder herken ik veel van je schrijfsels. Ik wens jou, en bij uitbreiding mezelf en met ons alle andere ploetermoeders, voldoende geloof en vertrouwen in jezelf en dat je soms dat eeuwige moeten wat kan lossen!

  9. Pingback: Prinses komt even uit haar hoofd | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s