Ongevraagd advies

 

Daarnet deed ik een rondje blogs lezen. Dat doe ik niet dagelijks – ik moet een beetje op mijn tijd en energie letten en blogs lezen is iets waar ik me wat in kan verliezen.

Drie keer had ik de neiging rechtop te schieten, en een adviesje te tikken voor de persoon die schreef. Ik deed het niet en beperkte me tot woorden van begrip. Ik weet namelijk hoe lastig ik het vond op de moeilijkste dagen, als iedereen (ik overdrijf) van op afstand tips zat te geven over de situatie waar ik in zat, terwijl het echt pakken complexer en (emotioneel) meer beladen is als je ook werkelijk in een bepaalde situatie zit. Kortom: van op afstand is het makkelijk praten. Ik voelde me vaak een beetje miskend door die adviesjes, als in: iemand anders zou in dezelfde situatie makkelijk handelen, terwijl ik als een zielenpootje blijf kniezen. En: er is dus iets mis met mij, ik kan het niet, ik zou flinker moeten zijn, …

En vanavond las ik blogs, en onderdrukte ik de neiging adviesjes te tikken omdat ik het bovenstaande wéét. En tegelijk realiseer ik me nu dat het willen geven van advies een teken is van twee dingen. Ten eerste echte betrokkenheid, empathie, medeleven. En ten tweede is het een teken van hoop & geloof dat dingen beter kunnen gaan dan ze gaan.

Me dat realiserend, ben ik dankbaar om elk adviesje. Je zou kunnen stellen dat jullie er in geloofden op een moment dat ik dat niet kon. En dat is lief. Merci.

Advertenties

8 gedachtes over “Ongevraagd advies

  1. Ooooh, wat een lieve post!

    Ik vind het heel moeilijk hoor, advies geven, ik voel me altijd zo´n bemoeizuchtige tante 🙂
    Maar het is zoals je zegt, je doet het omdat je gewoon wil helpen!
    Omdat je denkt: wat als dat advies nu toch iets blijkt te zijn wat haar situatie kan verbeteren?
    Die kans wil je dan soms gewoon wagen, ook al moet je je daarvoor een bemoeizuchtige tante voelen 😉

    Maar ik snap wel dat advies je het gevoel kan geven dat je het zelf niet goed aankan. Ik heb dat ook vaak gehad. vaak wil je gewoon even gehoord en begrepen worden.

    Big hug ❤

  2. En dat zette me aan het denken… gaf ik hier ooit advies ? Ik weet dat ik je blogjes lees, maar nu zit ik dus met de bedenking of dit logje, dat by the way heel leerrijk is, ook op mij sloeg.

  3. Where there is hope, magic can happen.
    Advies moet altijd kunnen vind ik, op voorwaarde dat je rekening houdt met de persoon voor wie het advies bestemd is. En misschien waardeert die persoon het niet op dat moment, er komt een dag van dankbaarheid. Omdat jij je betrokkenheid hebt durven tonen. En misschien wel gelijk gehad :).

  4. Interessante post. Ik denk dat het ook te maken heeft met de manier waarop – als mensen in uw plaats beginnen te denken, en aangeven dat gij dusdanig in de problemen zit dat ge het niet meer zelf kunt, is het totaal anders dan wanneer er iets komt als: ‘ikzelf heb in die en die situatie veel aan dat en dit gehad’. Ik denk overigens ook dat je een beetje té naar die laatste kant kan doorslaan, zie mezelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s