Een familieverpakking pech

Het is laat. Ik probeer het hoogstnodige te doen voor het werk omdat de mails maar blijven stromen en ik nog allerlei dingen moest declareren en … Hoewel ik zorgverlof heb genomen, wegens een ellendig zieke peuter.

Een agressieve buikgriep. Niet eentje van 24 uur, maar eentje van 72 uur. De kleuter viel net ook ten prooi. De wasmachine draait overuren. De prioriteiten zijn even heel duidelijk en die zijn troosten, geruststellen, in bad doen, drie keer na elkaar, midden in de nacht. Lakens verversen. Proberen overtuigen tot slokjes water. Vasthouden. Uren. Wachten tot het over is. De peuter kon vandaag niet op zijn benen staan. Het was net een lappenpopje dat slap in mijn armen hing. De nachten zijn niet om over naar huis te schrijven en ik mag het absoluut niet krijgen want dat kan er even echt niet bij. Ik heb Dirk opgevorderd om de vuile lakens te verversen en koffie voor mij te zetten en ik vind van mezelf dat ik dat prima heb aangepakt.

Ik weet dat het niet zo werkt, maar ik hoop dat die family-verpakking pech waar ik maar uit blijf putten nu echt eens op is. En dat ik er niet een aanval van buikgriep uit haal als ik op 300 km van huis aan het werk ben. God beware me, ik zou niet weten hoe ik thuis geraak dan.

Ik wil graag verder, ik wil graag werken, ik wil graag puf hebben om iets te koken, ik wil graag iets afstrepen van die eindeloze lijstjes, ik wil graag slapen. Ik wil graag dat het beter gaat. Ik wil dynamische en originele blogs schrijven waar de veerkracht vanaf spat en waar mensen geïnspireerd door geraken.

Ik ben zo gedesoriënteerd als de pest. Ik weet niet eens meer waar mijn werk überhaupt over gaat. Het schakelen tussen werk en gezin draait al een paar weken nadrukkelijk negatief uit voor werk. Het is sprokkelen om tijd en energie te vinden om wat te doen. Dat vertaalt zich in de kwaliteit en in een hoop frustratie. Als ik niet zo moe was, was ik vast heel kwaad.

Waar blijft Kris Peeters als je hem nodig hebt in het holst van de nacht?