Symbiose

Uit het boekje ‘Mama is kwijt’ (aanrader!)

Het kleintje-des-huizes is twee. En hangt aan zijn moeder. En dat ben ik.

Ik dacht er goed aan te doen mijn overnachtingen in Nederland tot een absoluut minimum te beperken zodat ik soms wel laat terug ben, maar wel elke nacht naast de Peuter in het grote bed lig. Samen gebruiken we ongeveer een kwart van het bed. Niet dat ik zo’n groot bed heb, maar de Peuter zou liefst in mij kruipen. Hij heeft het koud en wil geaaid worden ’s nachts. Te klef voor de Kleuter, die altijd al meer ruimte nodig had en stoer in zijn eigen glijbaanbed slaapt.

Het resultaat echter van mijn in-huizigheid, is dat de symbiose met de Peuter piekt. Hij zegt met een iel stemmetje dat hij mij gemist heeft als ik uit de douche kom, vraagt elke ochtend hoopvol of hij bij mij mag blijven, onderbreekt geregeld een gesprek dat ik met iemand anders voer (‘stoppen met pjaten ajjemaaj!’) en omarmd liefdevol mijn been als ik bijvoorbeeld kook of de was ophang. Handig, echt.

Vannacht zijn de jongens uithuizig. Ik moet morgen voor zes uur de deur uit, dus leek het mij best voor iedereen om geen fratsen uit te halen met voor-dag-en-dauw wekken en droppen. Ik smste naar de vriendin waar ze slapen. De Peuter zat uren na bedtijd nog innig te snikken, rechtop in het grote bed van de vriendin waar hij zich al van een plaatsje verzekerd had. Hij wachtte op mij, zei hij desgevraagd.

Mijn hart verkruimelde.

Toen ik de autosleutel genomen had om hem op te halen, terwijl ik mentaal mijn ontslagbrief al opstelde, kreeg ik het bericht dat hij sliep. After all.

Maar nu slaap ik zelf niet. Binnen vijf uur gaat de wekker, maar ik drentel rond het bed dat zo leeg is zonder het minimannetje en voel me verloren in het huis, zo zonder slapende zieltjes around.

Symbiose. Het snijdt duidelijk aan beide kanten.

Advertenties

14 gedachtes over “Symbiose

  1. Misschien heb je daar nu nog niet veel aan, maar geen enkele 16-jarige jongen wil nog bij zijn mama in bed slapen! Ik kan het weten, want mij verging het 14 jaar geleden net zo als jou hierboven en nu is dat veel te grote bed helemaal voor mij alleen (ook iets hoor!)

  2. Wij hebben hier eentje van acht dat nog elke nacht bij ons in bed kruipt, met de gelukzaligste glimlach ever. En ze is nog steeds gek op het boek/filmpje/appje van “mama kwijt”
    Symbiose doet ook deugd aan beide kanten 😉

  3. heel herkenbaar. Mijn jongetje (zondag al drie!) is ook nog heel erg een mama’s kindje (veel meer dan zijn tweelingzusje). Ik vind het ook wel eens vervelend, als hij aan mijn been hangt. En zijn lipje trilt elke ochtend als het een schooldag blijkt te zijn (wat ik dan weer zielig vind voor hem). En ik weet dat hij babysits haat (hoewel hij ze echt wel op voorhand kent). Maar af en toe maak ik van mijn hart een steen en kies ik toch voor mezelf. Ik maak mezelf dan wijs dat een te grote symbiose op lange termijn voor niemand goed is 🙂

  4. O ja symbiose. Er wordt daar te weinig over gepraat in onze seksgerichte maatschappij me dunkt.
    Vandaag zat ik in een overvolle trein en mijn eigen peuter deed een dappere poging zowat in mij te kruipen.
    He.
    Dacht ik.
    Dat voelt helemaal niet aangenaam meer.
    Mijn buik met een hoofd en wasemende adem erop – en voelde ik daar nu een poging tot bijten? – én in het openbaar: dat voelde niet goed.
    Leuk: terwijl de hele trein mee kon luisteren het kind trachten te overhalen ermee te stoppen.

    Vanavond, in de rust van ons eigen huis, had ik het volgende pedagogische gesprek:
    lieverd, wilde jij vandaag in de trein wegkruipen voor alle mensen en ook bijten?
    Trots kind: Jaa!
    Ik: hmm, weet je, van mij mogen mensen alleen een beetje in mijn buik bijten als ze verliefd zijn op me.
    Kind: ik ben verliefd op jou!

    Hmm. Symbiose dus.

  5. O zo herkenbaar. Mijn driejarige wil ook liefst in of op mij slapen ’s nachts. Het kost me wel wat nachtrust. Mijn éénjarige heeft het grote bed gelukkig nog niet ontdekt, en kan absoluut niet stil blijven liggen, maar is ook wel grote fan van mij. Hangen ze met twee aan mijn been, zeg. Handig, inderdaad. ‘Mama kwijt’ is één van de allermooiste boekjes. We hebben het hier al stukgelezen. De allereerste keer dat ik het las, moest ik zelfs een traantje wegpinken.

  6. Heerlijk toch he, zo’n slapende jongetjes zo dicht tegen of op je… Ik kan daar ook zo van genieten… En daar is absoluut niets mis mee. Ik kreeg daar zo veel tegenkanting over. Dat het niet goed is voor de kinderen, dat ik ze daarmee verwen, dat ze moeten leren in hun eigen bed te slapen, dat dat zo hoort in onze maatschappij… Die maatschappij kan me gestolen worden… Als mijn kids daar nood aan hebben, dan is daar toch helemaal niets mis mee… Ik ben een grote fan van samen slapen… ook al slaap ik er wat minder door of wordt ik een paar keer per nacht wakker omdat er een hand of een elleboog in mijn gezicht terecht komt. Maar het blijft voor discussie zorgen…

  7. Ik ben gisteren even in slaap gevallen naast mijn 4jarige, elke week is er wel een nacht dat er van bed gewisseld wordt -1m40 is niet breed genoeg meer voor 2 grote en een kleintje. Die symbiose is heerlijk en met momenten verstikkend. Er zit zo veel tegenstrijdigheid in ouderschap…
    Ik hoop dat je toch nog een beetje geslapen hebt en niet uitgeput aan die dag moest beginnen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s