Prinses & de mijlpalen

Hoera.
We zijn uit de luiers. Heel plots en meteen dag en nacht tegelijk bij de Peuter. Kleuterzoon is sinds enkele maanden ook ’s nachts droog. Het voelt alsof er plots een heel andere fase aanbreekt. Het is confronterend dat ze zo groot worden, en zo snel. Maar ik ben zo trots op de mannen. En we zitten dus even volop in de applaus-voor-elk-k**je-fase. Ouderschap, het doet rare dingen met je.

Hoera.
Ik krijg een vast contract in de baan-van-mijn-leven. Er was een gesprekje voor nodig en toen kreeg ik via e-mail het bericht. Ik voelde vreemd genoeg niet zo veel. Een vage dankbaarheid en een zucht van opluchting. Een kleintje. Ik moet het eigenlijk een keer vieren.

Hoera.
Ik ben er in geslaagd wekenlang geen enkele nacht van huis weg te blijven. Soms betekende dat dat we laat thuis zijn hier, richting 21u. De peuter wrijft dan met zijn knuistjes in zijn oogjes en zegt dat hij zo moe is. (Het gebeurt gelukkig maar twee keer per week ofzo.) Ook in opvoeding heb je een soort waardenhiërarchie en een nacht samen en wekenlang geen enkele nacht uit logeren staat dan hoger genoteerd dan om half 8 in (een ander) bed. Anyway, ik voel me als moeder een beetje minder schuldig.

Hoera.
Er is werk als zelfstandige in bijberoep. Het komt nog steeds ‘vanzelf’ op me af, al is het natuurlijk wel hard werken in het weekend en ’s avonds om extra opdrachten op te nemen en uit te voeren. Leuk is dat het niet meer van hetzelfde is, maar dat ik me op nieuwe domeinen mag/kan ontplooien. Dat maakt het extra spannend, maar ik merk dat de beloning daarvoor ook extra groot is (cfr. een soort gevoel van voldoening). Ik heb altijd het gevoel dat ik voor alles in mijn leven heel hard moet werken, terwijl ik ook vriendinnen heb die bv gratis in een huis van hun schoonouders wonen of mooie bedragen van hun ouders krijgen waardoor ze minder moeten werken. Ik ben daar niet bijzonder door gefrustreerd, maar als het heel slecht gaat met mijn gezondheid steekt het soms wel een beetje omdat ik dan gewoon even het pauzeknopje wil induwen dat niet bestaat. Ik ben alleszins dankbaar om het werk dat ik krijg, ik verdien er het zout op onze patatjes mee en de ondeugdelijke man zei tijdens onze laatste deugdelijke ontmoeting dat ik een selfmade woman ben en dat voelde toch even goed. Yeah.

Hoera.
Ik ben een paar dagen gedeeltelijk pijnvrij geweest, na een fasciatherapiebehandeling (werkt op bindweefsel). Wat fijn dat er iets is dat (even) helpt, ook al heb ik gehuild en gevloekt op de behandeltafel. Ik heb ook (weer) de stap gezet naar een nieuwe dokter, omdat ik het gevoel had dat de vorige vooral op het sociaal-emotionele spoor zat en eigenlijk stiekem dacht dat ik depressief ben en daarom pijnklachten heb. Als ik dat in twijfel trok, herinnerde ze me er altijd fijntjes aan dat zij de dokter was (en dus niet ik), en ik voelde me uiteindelijk een beetje een verdoken depressieve lastpak. Changer dus. Hopelijk met resultaat.

Een jaar geleden zag het er nog behoorlijk ‘slecht’ uit hier, met o.a. een reële kans dat ik werkloos zou worden. Intussen rijg ik de mooie dingen aan elkaar. Misschien was een belangrijke stap in de goede richting wel het halen van mijn rijbewijs waardoor plots veel andere dingen mogelijk werden. Dit voelt nog te vaak als een lange donkere periode waar ik geen einde aan zie. Dat komt omdat ik moe ben, bijna altijd pijn heb, me toch nog steeds een bepaalde mate van geïsoleerd voel en ik gewoon niet echt beschik over een heel zonnig hoofd – we moeten het zeggen zoals het is. En hoewel ik moe ben van het ploeteren, ben ik ook dankbaar. Er is me veel gegeven (zoals het vertrouwen van opdrachtgevers in mijn bijberoep), maar tegelijkertijd is er zeker ook een aandeel selfmade, en ik hoop dat er eens een ontspannen dag komt waarop ik daar relaxed het glas op mag heffen. 

 

 

 

 

 

Advertenties

11 gedachtes over “Prinses & de mijlpalen

  1. Natuurlijk is hulp van familie fantastisch en het is fijn als het kan. Tegelijk is niets in het leven echt ‘gratis’ — ik zie voldoende in mijn omgeving dat de familie een en ander kan beginnen verwachten als ze je gratis een huis ter beschikking stellen. En wat doe je dan als er iets dreigt mis te lopen binnen het koppel? Dan ben je mss ineens in een positie waar je niet enkel afhankelijk bent van (de gratie van) je partner maar ook diens ouders voor zoiets essentieel als je nest (en dat van je kinderen). Dan staat een van de twee daar zonder rechten, zonder mogelijkheden van zelfs nog maar het overwegen van de keuze om al dan niet in te kopen. Dus het is niet al goud wat blinkt..
    Beter iets moeizamer of trager, op eigen kracht gaan, dan heb je de touwtjes van je volwassen leven zelf in handen en hou je (al dan niet samen met je partner) de regie in handen. Het is allemaal al moeilijk genoeg om een gezin te doen draaien volgens de eigen inzichten, en binnen het koppel de juiste evenwichten te vinden, dus teveel inmenging (hoe goedbedoeld en hoe mooi het op het eerste gezicht ook lijkt) maakt het vaak alleen maar complexer – niet in het begin, maar wel als het even moeilijk is (en elk koppel gaat door zulke tijden).
    Bovendien denk ik dat je op lange termijn veel blijer bent als je zelf iets bereikt hebt- zoals jij nu met je rijbewijs (is idd een enorme hulp, maakt je leven veel groter en mag je heel terecht heel fier op zijn), je baan (hoera voor bast contract!! Dat is FANTASTISCH nieuws) en je bijberoep.
    Doe maar voort zoals je bezig bent, dag per dag – je voelt zelf dat het al een pak beter is dan vorig jaar, en volgend jaar sta je wellicht opnieuw veel verder. Go go go!!

  2. Dank voor de schaterlach bij de Loesje-tekst. Die ga ik kopieëren voor mijn verjaardagsuitnodiging wellicht. En hoera, driewerf hoera. Je doet het goed. Ik wuif nog eens extra met mijn vlaggetjes langs de zijlijn, en met mijn pompons, en gooi voorzichtig een cheerleading been in de lucht: hup Prinses hup!

  3. Super! Proficiat! En inderdaad, er is niets wat je zoveel voldoening schenkt als iets wat je helemaal in je eentje, helemaal zelf en zonder hulp hebt verwezenlijkt. En jij doet niks anders. Als er dus één iemand is die elke dag het glas mag, neen moet, heffen op zichzelf, dan ben jij het wel. Jij selfmade woman van formaat. 🙂

  4. HOERA. Goed gevoel. Een mens mag al eens geluk hebben. Eigen verdienste smaakt dubbel zoet. En als het een troost kan zijn … Wij hebben hier ook voor alles zelf gewerkt. Mijn familie heeft me tot nu toe alleen maar problemen en veel schaamte opgebracht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s