Taart

Twee nachten. We zijn even weg om wat werkdingen te bespreken, twee collega’s en ik. Er moet gewerkt worden. We hebben een locatie. Een huisje, bomen rondom. Compact. ’s Avonds brandt het haardvuur, drinken we wijn, zit ik zorgeloos op de bank onder een dekentje. Praten we. Lees ik een tijdschriftje. Overdag werken we. Ik hoef de tafel niet te dekken, maar doe wel de afwas. We eten grote-mensen-dingen. Ik hoef niet alle beslissingen te nemen over wat, wanneer, hoe. Ik slaap twee nachten op rij alleen in een bed, in alle rust en stilte, tot acht uur. Ik kan er weer even tegen.

Ik ben op bezoek bij vrienden. Zit op hun mooie bank, animeer de baby. Er wordt taart aangesneden, de kinderen spelen, er wordt een kop koffie voor me neergezet. Een beetje een saaie zaterdagmiddag. Family-time. Maar ik proef iets gemoedelijks, vertrouwds en ontspannen waar ik al lang naar verlang.

Zondag. Ik zit in de hoek van de bank, zij zit links van me, hij rechts van me. We praten geanimeerd, de kinderen breken het huis af. Er is koffie, en ademruimte. En hoewel het niet allemaal rozengeur en maneschijn is, is het ook niet allemaal kommer en kwel, hier. Er is tijd, ruimte. Zonlicht. Speelgoed waarvan ik de prijs ken omdat het onbetaalbaar voor me is. Er is een vanzelfsprekendheid, een vertrouwen.

Vaak kan ik me niet meer voorstellen hoe het leven als niet-alleenstaande moeder er uit kan zien. Hoe het voelt om samen te leven met iemand, het wat beter te hebben op financieel en praktisch vlak. Wat minder alleen te zijn. Uiteraard kan ik zelf een middagje op mijn bank gaan zitten met de twee jongens thuis. Maar de sfeer is toch net iets anders in huizen waar het leven niet zo op scherp staat, waar naar de bakker gaan om taart geen financiële issue is, waar iemand kan vertellen dat ie een hele zaterdag in bed is gebleven omdat ie zo moe was – het vanzelfsprekend vinden dat de partner de boel dan draaiende houdt. Ik denk dat ik me wat minder zou willen afschermen van contact als ik niet moe was van zo veel alleen te doen. Nu ben ik vaak zo moe dat ik een telefoon die rinkelt liefst in een doosje in de tuin zou begraven om ‘m niet meer te horen.

Wat zou ik doen als ik niet meer alleen was? Zou ik zo anders leven dan nu?
Ik zou geen spectaculaire dingen doen, zoals bungeejumpen of verre reizen maken. We zouden wat vaker het huis uit kunnen, leuke dingen gaan doen zoals musea  bezoeken en fietsen in Zeeland – ik zeg maar wat. Er zouden saaie zaterdagen zijn, en vrienden op de bank. En ruimte, en tijd. En iets meer slaap. En taart. Dagen met taart. Want uiteindelijk denk ik dat het daar om draait. Het echte leven zit niet in verre reizen en zotte dingen. Het echte leven zit in het goed hebben met elkaar, en dat bijna vanzelfsprekend vinden, zo op een saaie middag in het weekend met taart op de bank.

Advertenties

13 gedachtes over “Taart

  1. Oef herken in je verhaal de ellende van een voormalige buurvrouw. Het is vervelend maar de oplossing is ook niet makkelijk

  2. Je hebt groot gelijk hoor, het is veel makkelijker met twee. Door het lezen van je verhalen en doordat ik twee vriendinnen heb die ook alleenstaande moeder zijn, besef ik maar al te goed wat voor een luxe het is om een man in huis te hebben waarop je kan terugvallen.
    Die van mij moet wel vaak tot zeer laat werken en één weekend op twee werken, dus jouw reactie voel ik ook soms bij koppels met normale uren, mensen die elke avond samen eten enzo. Dan denk ik “ge beseft niet hoeveel chance ge hebt”. Maar tegelijk besef ik ook wel hoeveel chance ik zelf heb.
    Dat er maar snel een fijne partner op je pad mag komen ❤

  3. Ik ben het helemaal eens met je laatste zin. Ik heb soms de indruk dat we (ik ook) het veel te ver zoeken; in uitersten, in originaliteit, in opvallen. Terwijl de dagen waar ikzelf vaak het meest tevreden over ben, de dagen zijn waarvan ik op het einde dacht: er is niks gebeurd, en het was precies goed. In wat zonlicht zitten dagdromen terwijl de kinderen zich bezighouden, de keuken opruimen nadat je gekookt en gegeten hebt, om tien uur met een goed boek in bed kruipen. Allemaal niets bijzonders, allemaal geen geld, allemaal niks om mee uit te pakken bij vrienden. En toch vaak exact hoe ik wil dat het uiteindelijk is.

  4. Dingen die me blij maken: 10 tulpen in een vaasje op de salontafel, ’s avonds op de bank thee drinken met mijn twee puberende dochters, de kat die spint naast me, een dag vol zonneschijn, vogels die buiten druk zijn met hun nest, een kopje koffie in de ochtend, lezen voor het slapen gaan, boodschappen doen met de fiets, gezond koken en er dan nadien van smullen en ja… ook taart eten al dan niet zelf gemaakt! Geluk zit echt in hele kleine dingetjes. Je moet het alleen kunnen zien! Heerlijk stukje weerom, Prinses…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s