Tips voor hulpverleners

Intussen zijn er wat radartjes in elkaar geklikt en heb ik er goede hoop in dat het de goede kant op gaat hier. Maar dat heeft me een behoorlijke tijd van zoeken gekost, aankloppen aan allerlei deuren en van het kastje naar de muur gestuurd worden. Vanuit die ervaring wil ik een aantal tips formuleren voor hulpverleners.

  1. Wees betrouwbaar. Ik heb het zelf vaak genoeg gedaan in de periode dat het werk me totaal over het hoofd groeide. Iemand zijn hand geschud, en beloofd dat er binnen een week een voorstel op zijn bureau zou liggen. Echt. Ik geloofde dat dan zelf, reed naar huis. Vervolgens werd ik doodmoe, moest ik naar tien andere afspraken waar ik hetzelfde beloofde, zag ik door het bos de bomen niet meer en werd de Kleuter ziek en belde de babysit af en kwam er onverwacht een vriendin langs en had ik soms ook gewoon geen zin om aan dat voorstel te werken of wist ik begot niet wat ik moest voorstellen. Ik veroordeel dus niemand. Ik geloof dat elke hulpverlener die iets belooft ook echt de intentie heeft dat op te nemen, alleen is het in die positie (net als in de mijne trouwens) belangrijk jezelf realistisch in te schatten en niets te beloven wat je niet kan doen. Voor mij is namelijk zo een voorstel één van de tien die ik moet versturen. Voor de persoon die er op wacht is het een potentieel antwoord op een probleem waar hij/zij mee worstelt. Idem voor de hulpverleners. Ik weet dat ik één van de vele gezichten ben die die week langs komt, maar omgekeerd wacht ik met hoop op iets (een telefoontje, een mail, een next step) dat een antwoord is op een probleem dat voor mij erg urgent is. Dus: beloof niets, of doe wat je belooft.
  2. Realiseer je dat hulp vragen vermoeiend is. Op een gegeven moment was ik zo moe van alle intakes, elke keer het verhaal doen dat je liever niet zou vertellen, en alle stagiaires voor wie je een interessante casus bent. Ik weet dat die stagiaires ook moeten leren en dat je niet zonder intakes kan werken, maar het vraagt zo veel. Beperk het tot wat je echt nodig hebt en laat dus geen stagiaire het gesprek nog eens over doen omdat hij/zij  moet oefenen. Ook grappen als na vier gesprekken zeggen dat je een keer met het team hebt vergaderd en dat jullie samen hebben besloten niets te kunnen doen… Aarghl.
  3. Ga er maar vanuit dat het voor-de-hand-liggende al onderzocht is. Nee, iemand belt niet naar crisishulp zonder eerst gesproken te hebben met CAW, OCMW en nog vijf andere instanties. Echt niet.
  4. Keep it simple. Meestal zijn hulpvragen erg complex, anders zou er geen hulpvraag zijn  want dingen die makkelijk op te lossen zijn, eindigen niet in een hulpvraag. Meestal dus te complex om opgelost te worden as such. Maar iets eenvoudigs als een sociaal werker die besluit je elke week een uur te zien en dan wat praktische dingen met je op te nemen, en tweewekelijks vier uur familiehulp, maakt echt al een wereld van verschil. Het verschil tussen er alleen voor staan of niet.
  5. Er zit een mens voor je. Echt. Leve de hulpverleners die je als een mens benaderen en niet als een casus. Die even vertellen hoe vermoeiend ze hun eigen  kinderen vinden. Die vragen of je een kopje koffie wil. Dit is het ultieme recept tegen de schaamte die je ervaart, bijvoorbeeld bij iemand van het OCMW met wie je je financiële situatie moet bekijken om een aanvraag te doen voor een verminderde prijs voor de kinderopvang. Ik ging daar echt met lood in mijn schoenen naar toe, met schaamte- en schuldgevoelens, maar de man in kwestie oordeelde nergens over en behandelde me zo ‘gewoon’ en respectvol, dat het ok was.
  6. Ken je grenzen. Als je iemand niet (voldoende) kan helpen, zeg dat dan. Ook als het ‘op’ is, als er bijvoorbeeld een stagnering is in een therapieproces. Ik merk dat vele hulpverleners met beste bedoelingen blijven proberen, maar ik pleit voor het tijdig doorverwijzen/afronden als het niet (meer) kan.

Verder heb ik mogen merken dat niet de diensten het verschil maken, maar de mensen. Zoals bijvoorbeeld vorige week toen ik twee keer een oppas voor zieke kinderen in huis kreeg terwijl ik boven zat te werken. De eerste was ongelooflijk begaan met mijn zieke Peuter, had een band met hem opgebouwd en zei bij het weg gaan dat ze hem ging missen want dat hij zo lief was. Ik hoorde haar zingen en verhaaltjes lezen, waardoor ik me goed kon afsluiten en veel werk heb verzet. De tweede zat heel de tijd te telefoneren en was de naam van Peutermans vergeten gaf ze op het einde van de dag toe. Dezelfde dienst, dezelfde prijs, dezelfde regelingen en afspraken. …

 

 

Advertenties

12 gedachtes over “Tips voor hulpverleners

  1. Mooi stuk. Hoop dat het gelezen wordt, ook door hulpverleners. En dat het de mensen zijn waar het uiteindelijk om gaat. Zo ontzettend waar.

    Bij jouw punt drie heb ik wel mijn vraagtekens. Ik vrees dat er ook legio mensen zijn die wél de crisisdienst bellen zonder eerst elders te zijn geweest. Al is het meer omdat ze hun situatie beschouwen als een crisis (wat het ook is) en wellicht ook omdat ze het bestaan van of de weg naar die andere instanties niet kennen. Hier in Nederland schijnen tal van mensen een ambulance te bellen of naar de spoedeisende hulp te gaan voor zaken waarvoor jij en ik een afspraak met de huisarts zouden maken.

    Wat niet wegneemt dat er op een vriendelijke manier snel even gecheckt kan worden of iemand al elders is geweest. En zo ja: direct over tot de orde van het crisis-gesprek.

    • Inderdaad. Ik wéét dat jij alles al uitgezocht had voor je de stap naar crisishulp zette, Prinses. Maar ik ken helaas mensen die daar werken, en nee – heel veel mensen gaan voor redelijk eenvoudig oplosbare zaken naar daar. Net zoals het cliché van “heb je de computer al eens opnieuw opgestart” het bloed vanonder de nagels van de gemiddelde computergebruiker haalt wanneer je naar een IT-helpdesk belt, maar je verbaasd zou zijn hoe vaak dat effectief de oplossing biedt bij een supportcall (first hand information op dat vlak).

      Maar wel rot als je zoals jij écht iets meer zoekt dan de standaard, natuurlijk. Zonder twijfel.

  2. mooi geschreven!
    Inderdaad, hulpverleners die ook hun menselijke kant laten zien, hun eigen kwetsbaarheid en je met respect behandelen geven je kracht. Zelf had ik eindelijk de stap gezet naar een therapeute en ik proefde bij haar een soort medelijden, ik ben niet meer terug gegaan.
    Mag ik vragen of je bij Familiehulp expliciete uitleg moest geven over het hoe en waarom?

    • Bij het intakegesprek wel, omdat ze willen kunnen inschatten wat er aan de hand is en welke zorg en hoeveel uren ze je moeten geven. Aan de verzorgende die komt hoef je niets te vertellen, maar ik geef altijd drie woordjes uitleg (moeder – moe – alleen). Ik ben zelf altijd geneigd me te verantwoorden omdat het niet lukt, maar die verzorgenden hebben meer begrip voor me dan ik voor mezelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s