Twee jaar

Het is twee jaar geleden dat Dirk weg ging. Twee jaar. Vierentwintig maanden.

Met een wee gevoel in mijn maag denk ik terug aan hoe ik de week voordien met de baby op de buik koffie dronk met hem in een koffiebar en daarna meeliep naar het station. Hij ging nadenken bij zijn broer. Ik had verlof genomen omdat ik het anders alleen niet redde met de kinderen. Aan de mogelijkheid dat hij niet terug kwam, dacht ik niet. In de late avondzon nam ik de bus terug naar huis met de baby. Het was zo onwezenlijk. De dagen nadien voelde ik me alsof ik wachtte op een examenuitslag. Op woensdag kwam het bericht dat hij niet meer terug kwam. De dagen voordien had ik mijn best gedaan. Met af en toe een begripvol mailtje. Een leuke foto van de baby die iets nieuws kon. Het mocht niet baten. Ik voelde aan dat ik niet alleen moest zijn met een baby en een kleuter op zo een moment. Ik belde mijn moeder, huilend. Ze had geen tijd, ze ging net met de hond van de buren wandelen. Sommige dingen vergeet je nooit.

Twee jaar. De intensiteit was enorm. Bepaald door verdriet en verzet, door het leven met twee jonge kinderen, door onzekerheid over een nieuwe baan en later de start in een nieuwe baan. Door de aard van mijn werk, door starten met een bijberoep, door mijn eigen karakter.

Ik heb lang gedacht dat er een les verstopt zat in wat ik meemaakte. Nu denk ik dat niet meer, wat niet weg neemt dat ik geleerd heb.

Ik dacht dat de les was dat ik op eigen benen moest kunnen staan. Vervolgens dacht ik dat de les was dat ik hulp moest durven vragen en anderen toelaten.

De laatste weken ben ik twee keer in een soort conflict gekomen omdat ik te onafhankelijk ben. Ik snap dat vanuit een buitenperspectief, maar hé, wat moet ik anders? Hoe kan ik niet onafhankelijk geworden zijn in deze situatie?

Maar goed. Het voelt op dit moment niet als een soort fase in een of ander mij overstijgend masterplan dat naar iets beters gaat leiden, ooit, ergens. Iets waar ik door moet om bij iets geweldigs uit te komen. Het voelt gewoon als iets dat ik liever niet had meegemaakt, en veel geploeter.

Waar ik nu wel helder zie, is dat niet ik het grootste verlies heb geleden. Maar hij. Hij heeft dingen gemist die hij nooit meer kan inhalen.

Het is repetitief en mogelijk wat saai, de kinderen in bed stoppen. En toch, toch is dat ritueel me zo lief geworden. Omkleden, tanden poetsen, potje, toilet. Daarna boekjes lezen en de oudste die nog een youtube-filmpje mag. Elke avond een selectie uit pakweg dezelfde tien favoriete boekjes. Voor de honderdste keer lezen van de kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft. Voor de honderdste keer de kinderen horen schateren. Telkens die vijftig seconden voor de microgolf staan wachten tot het flesje warm is, terwijl ze boven met twee op mij liggen te roepen en ik zoals altijd terug roep dat ik ko-hoom. Het rondje kusjes voor slapende wangetjes. Dingen in slapende oren fluisteren, zoals ‘ik ben zo blij dat je mijn kindje bent!’ en ‘ik ben zo trots dat je al kan schrijven!‘. Het is saai, het is repetitief, en zo zijn er veel dingen. Het badmoment. De maaltijden. Het ophalen, het wegbrengen. En toch, toch is het onbetaalbaar en heeft Dirk in deze een gruwelijk verlies geleden.

Laatst sprak ik met een collega, met drie dochters en een vrouw die thuis blijft. Dat zijn vrouw ze ’s avonds moet weg houden van hem, als hij moe van het werk komt. Hij heeft dan rust aan zijn kop nodig. Mijn ogen werden schoteltjes. Misschien is dat het cadeau dat ik gekregen heb van Dirk. De kans is me ontnomen dat ik ‘ze’ van me laat weghouden omdat ik te moe ben. En geloof me, te moe ben ik elke dag. En toch, toch doe ik wat er moet gedaan worden, want ik kan het op niemand afschuiven. En dat creëert zo veel intense intimiteit met die twee kleintjes… Als ik niet zo kwaad was op hem, was ik Dirk daar vast eeuwig dankbaar om.

 

Advertenties

35 gedachtes over “Twee jaar

  1. Wat een wijsheid weer in deze post. Ik vind het mooi dat je er op deze manier naar kan kijken. Ik vind het – hoewel de situatie anders is – weer erg herkenbaar. Mijn man heeft dit semester élke avond les, dus ik ben bijna altijd alleen met de kinderen. Ik denk vaak genoeg: ik ben hier te moe voor. Maar wanneer ik dan Thomas zijn hoofdje kus terwijl ik zijn flesje geef, of wanneer ik Martha haar haartjes streel tot ze in slaap valt, denk ik: dit neemt niemand me nog af. Die kleine momenten zijn zo waardevol en onvervangbaar. Dirk heeft ze gemist en krijgt ze nooit meer terug. His loss.

  2. Zo mooi geschreven prinses. Opnieuw.
    Dat boek van de mol hebben wij hier ook :-).
    We zouden allebei s avonds de “taken” eens willen afschuiven, denk ik… Ik beleef de momenten met de kindjes ook heel intens, hoogtes die misschien of waarschijnlijk zo voelen omdat ik geregeld laag zit… omwille van het kannetje dat zo vaak uitgeput is…

  3. ♡♡!!!! Zo mooi, zo juist!
    Manlief militair en veel weg van huis. Maar die kleine dingen die jij beschrijft kloppen. Ook al ben ik moe.
    Sterke vrouw jij!!

  4. Hoe moe je ook bent, er zijn zo van die mooie momenten die vaak in kleine dingen zitten, die je weer energie geven. En die de andere minder mooie momenten ook weer goedmaken. Hoewel onze situatie heel wat verschilt, herken ik dat gevoel van die kleine dingetjes die me voorttrekken. Het mag dan allemaal geen wedstrijd zijn, maar jij staat wel gigantisch op kop ;).

  5. Toch ook een beetje triest van die collega. Te moe voor je eigen kinderen… En die mama die alleen met hen thuisblijft, is niet moe van een hele dag zorgen? Toch ook een behoorlijk scheef wereldbeeld, vind ik.

    • Het lijkt me SERIEUS zwaarder om een hele dag met die kinderen thuis te zijn, dan een heel dag op een mooi kantoor te zitten nadenken :). Echt waar. Ik stond gewoon versteld. Rechtvaardig zou zijn dat hij vanaf thuiskomst alles doet en zij lekker dingen gaat doen voor zichzelf. Toch?

      • Ik weet alleszins welk van de twee opties mijn voorkeur heeft qua rust… Ik zie mijn kind doodgraag, maar na een intens weekend was ik alweer eerder opgelucht dat ik ‘mocht’ gaan werken. En wij zijn dan nog met z’n tweetjes om haar buien op te vangen… Blijvend respect voor jou (en alle alleenstaande ouders), Prinses.

        Anderzijds: grote fout van de vrouw ook om dat te tolereren. Mijn vriend dacht in den beginne ook wel even dat ik het makkelijk had, zo thuisblijven met een baby. Ben dan maar een keertje op een zaterdag de hele dag alleen op stap gegaan. ’s Avonds was ie meteen een pak meegaander in de kwestie “dus als je ’s avonds van je werk thuiskomt, krijg jij de baby en ga ik even onder de douche om tot rust te komen”.

    • 🙂 Heb intussen met mijn therapeut het punt gemarkeerd dat ik besluit niets meer van mijn ouders te verwachten omdat ze me toch nooit kunnen geven wat ik van hen nodig heb. Lucht op en is intriest tegelijk. Ik focus me nu op de jongens, dat zij dat punt maar nooit bereiken. En ik ga geen allianties aan met honden en buren.

  6. Heel herkenbaar alweer… Maar héél mooi dat je na 2 jaar dit kan schrijven. Ondanks de moeilijkheden zie je ook de mooie, tedere momenten. En weet je, de band die je nu aan het opbouwen bent met je kinderen is zo mooi, die neemt inderdaad niemand nog van je af! Ik zit ondertussen met een puber dochter die wat moeilijk doet maar ik ben zeker dat we die band die we in het verleden hebben opgebouwd samen binnen een paar jaar terug opnemen en dat die nog sterker zal zijn! Dat ze je eeuwig dankbaar mogen zijn die knappe knapen van je!

  7. Ik vind het on-ge-lo-fe-lijk straf dat je het doet en hoe je het doet.

    Het avondritueel vat het zo goed samen: je bent eigenlijk te uitgeput, het is heel gewoon want alle dagen hetzelfde, en toch zo uniek en intens.

    Mijn moeder was ook alleenstaand met 3 kinderen. Als mijn broer van 33 nu afscheid van haar neemt, doet hij dat nog altijd met het kusje, kruisje, litanie van alle slaapwel-woordjes … het hele avondritueel opnieuw 🙂 (en mijn broer is géén watje ;-))

  8. die avondfles, met dat achterhoofd tegen je sleutelbeen geleund en nu en dan een zijdelings kusje. Soms denk ik echt “zaligheid x 1000” sommige dingen zijn onvervangbaar en dat beseft je ex waarschijnlijk niet

  9. Een “levenswijsheid” die hier de laatste tijd doorgestuurd wordt, en waar ik aan moest denken na het lezen van je post (ik ga hem ook in het Spaans zetten, dat klinkt zo mooi ;)) :

    “Llega un momento en la vida en la que ser querido y respetado te da igual,
    aprendes que lo verdaderamente importante es que te dejen dormir.”

    Zijnde: “Er komt een moment in het leven waarop het u niet langer kan schelen of ge bemind en gerespecteerd wordt, en waarop ge leert dat het belangrijkste is dat ze u laten slapen.”

  10. Straffe madame ben jij, prinses! En heerlijk om te lezen hoe jij ook van die gestolen momentjes geniet met Kleuter en Peuter! Geluk zit in kleine dingetjes… zoals nu samen op de bank met mijn twee kibbelende puberdochters onder een dikke fleece! Mijn ex schoonmoeder verkiest ook de hond(en) boven de kleinkinderen en kinderen want een hond geeft je pas “echte vriendschap”… Zielig mens!

  11. Woha das het eerste wat ik denk als ik dit lees. Sommige mensen kunnen echt heel tactisch op het meest schitterende moment laten merken dat ze er niet zijn en dus eigenlijk ook nooit waren.

  12. Heel mooi. Ik denk dat wij niet half beseffen hoe belangrijk al deze kleine dingetjes zijn in een mensenleven. Volgens mij telt elke knuffel, elk melkje en elk verhaaltje. Veel meer dan we denken. Je doet het zo ongelooflijk goed, prinses.

  13. Bij elke post bewonder ik je meer en meer. Saai is niet slecht en kinderen houden van structuur, werd mij altijd wijsgemaakt. Die twee kereltjes zijn met hun gat in de boter gevallen met zo’n sterke mama als jij!
    Dirk is inderdaad de grote verliezer in dit verhaal, op alle mogelijke manieren.

  14. Je bent goed bezig. En laat Dirk nu maar gewoon los. Het is geen wedstrijd tussen jullie – jij doet wat je doet omdat dit het is: de jongens, verantwoordelijkheid nemen, zwaar leven maar toch niet ingeven op je professionele dromen. Dat doe je niet om je te bewijzen tov hem. Dat doe je uit je eigen overtuiging en kracht. Je hebt geen maatstaf buiten jou nodig daarvoor.

    Een wijs man zei ooit tegen mij: “Stoppen met over je schouder te kijken en steeds maar applaus te vragen van mensen (die me ook in mijn geval dat steeds onthielden). Er komt een tijd in het leven waar je het enkel en alleen voor jezelf moet doen. Omdat jij de zin ervan inziet, het nut.”

    En eens je daarin slaagt, ervaar je een soort innerlijke turbo waarvan je het bestaan zelfs niet vermoedde! Ge zijt goed bezig – dus stop met tellen hoelang ie weg is. Who cares about Dirk? We care about the future!

    • Je hebt gelijk. En tegelijkertijd markeer ik het punt toch en vraag ik me af of ik nu eens kan stoppen met me afvragen of ik het wel aankan, want ik DOE het al twee jaar :).
      Ik zie veel mensen worstelen met het verlangen naar erkenning van ouders. Ook bv leidinggevenden waar ik mee werk – mensen die de baas zijn! Wat jammer dat er blijkbaar vaak iets tussen ouders en kinderen is dat stroef gaat. Ik hoop dat ik mijn jongens alle erkenning kan geven die ze nodig hebben van me – en mezelf vanaf nu ook :).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s