Nog meer leven zoals het is: single mom

 

Het is 17u53. Binnen zeven minuten gaat de opvang dicht. Ik schuif aan voor een rood licht. Nog 4 km. Een peulschil, tegenover de 146 die ik net gereden heb. Ik voel me opgejaagd, maar blijf alert en voorzichtig.
Om 18u01 ren ik de opvang binnen. Op de weg naar binnen kruis ik een andere mama die begripvol kijkt. Ook zij is hier waarschijnlijk net in zeven haasten binnen gestormd. Peuterzoon staat daar. Als laatste. Hij lijkt het niet erg te vinden. Ik til hem op, kijk hem in zijn oogjes, zeg dat ik blij ben dat ik er ben. Zijn opvoedster vertelt me dat hij ziek is. Hij had voor de middag al veel koorts maar ze hebben me niet gebeld omdat ze wisten dat ik toch niet kon komen. Ze hebben me willen sparen. Het kind heeft een medicament gekregen en ik heb de kans gekregen rustig mijn werk te doen.

Om 20u is het stil in huis. Ik ben nog altijd wat beduusd door een mix van schuldgevoel en ergernis, en die ergernis is op zijn beurt weer een mix van verschillende ergernissen door elkaar heen. En dat schuldgevoel gaat in het kwadraat, want ik voel me ook nog schuldig omdat ik me schuldig voel. Don’t even ask.
Ik haal de vergeten bos bloemen uit de auto die ik vanmiddag gekregen heb. Vanmiddag stond ik op een podium en sprak ik tegen 70 mensen. Ik had vanalles voorbereid, zelfs een enkel grapje waar ze smakelijk mee lachten. Plots hoorde ik mezelf van mijn eigen script afwijken en vertelde ik daar, onvoorbereid, een verhaal uit het begin van mijn loopbaan. Ik gaf met knikkende knieën les op een lerarenopleiding. Ik had een student die lag te slapen de klas uit gezet om mijn gezag te etaleren. De hele klas dreigde mee te vertrekken. Met moeite hield ik ze binnen, maar het werd nooit meer wat. Later in de lerarenkamer hoorde ik dat de jongen die ik buiten had gezet, de zoon was van een alleenstaande werkloze moeder. Hij werkte ’s avonds en ’s nachts om de kost te verdienen voor hun twee. Dat hij in de les zat – zij het dan slapend – was al een prestatie. Ik wil het moment graag vergeten, maar kan dat niet. Nooit. Het is een moment dat me getekend heeft. Dat me geleerd heeft dat er altijd een verhaal is. En dat je daar altijd naar moet luisteren. En dat sta ik plots te vertellen op een podium en ze zijn allemaal stil en ik zie alle gezichten op mij gericht. Daar denk ik aan als ik de bloemen in een vaas zet. Over mijn script en voorbereiding waarmee ik mogelijk onhandig of oninteressant was. Over het vertelmoment wat duidelijk goed ‘werkte’, terwijl het helemaal geen truukje was. Het kwam gewoon uit mezelf. Ik weet niet goed hoe het ging vandaag, ik probeer het los te laten. Het is gewoon zo dat de aandacht van tijdens het verhaal zo anders was dan de energie die er tijdens de andere momenten hing, dat ik het gevoel heb dat het een slechte middag was. Ofzo.

Morgen zou mijn eerste thuiswerkdag in weken zijn. De eerste dag zonder lange rit, zonder gehaast, zonder vroeg de deur uit. De dag om de losse eindjes af te binden en rustig wat telefoontjes te doen en me voor te bereiden op de week die komt. Ik ben geërgerd omdat die dag wegvalt (door de zorg voor een ziek kind) waardoor ik alles wat ik die dag rustig wou aanpakken, weer eens tussen de soep en de patatten en na kinder- en moederbedtijd moet doen. Ik ben te moe. Fijn  dat de opvang me niet gebeld had om me niet te storen, maar de kans om een oppas voor zieke kinderen te regelen was er meteen ook mee verkeken. En dan zit ik op het bed en kijk ik naar het zieke kind en weet ik dat hij ook alleen maar wil dat ik voor hem zorg en hij mijn lappenpopje mag zijn tot hij zich beter voelt. En dat recht heeft hij. Ik ben zijn moeder, hij is mijn kind.

Ik voel de wallen onder mijn ogen letterlijk trekken na een drukke periode. Ik lig bijna drie uur op de bank, humeurig. Dan besluit ik me te herpakken en de pc weer op te starten en alvast het dringendste te doen om die stress voor morgen te beperken.

Dit is vloeken. En waarschijnlijk herkenbaar voor vele ouders. Maar mij geeft het heel even het gevoel dat ik eindeloos op de proef wordt gesteld. Alsof iets of iemand in dit universum wil weten hoe ver ik kan gaan en hoeveel wilskracht ik heb – want fysiek is er niets meer te halen-, door er elke keer weer een schepje bij te doen.

We’ll manage. Uiteraard.

 

 

Advertenties

13 gedachtes over “Nog meer leven zoals het is: single mom

  1. Die iets of iemand in het universum kan er waarschijnlijk niet van over dat je het maar blijft doen. Maar hij heeft zijn punt nu wel gemaakt. Laat Prinses met rust, universum, ga nu maar achter Kris Peeters aan ofzo. Ik stuur je energie en positieve vibes. Niets forceren.

  2. de thermometer is altijd een stressmoment vind ik. Gaat hij boven die 38 of niet? Tegelijkertijd gaan er al allerlei gedachten door je hoofd “opvang zoeken of zal het lukken?”

  3. Ik wens je tonnen energie toe, Prinses, en een peuterzoon die snel weer beter is! Ik heb zelf geen kinderen, je verhalen zijn voor mij dan ook niet herkenbaar uit persoonlijke ervaring, maar ik leef echt met je mee. Door je blog te lezen ben ik, meer dan voordien, gaan beseffen met welke obstakels de alleenstaande ouder te maken krijgt. Ik hoop dat er snel wat rustigere tijden aankomen!

  4. Ja, die vaststelling ‘damn, ziek’ en kort daarop die eerste reactie ‘daar gaat mijn dag werk / rustig thuis zijn / de kamers stofzuigen’. En dán pas: ‘Oei, hoor ik dit te denken terwijl mijn kind ziek is?’

    Veel beterschap voor je zoon!

  5. Aarghhhh hoeveel ontelbare keren heb ik die openingszin van jou meegemaakt!!! Echt 10 jaar zijn er van mijn leven gegaan door de stress van die laatste minuten voor zes waarin je beseft dat je het weer niet haalt.

    You’ll manage. Knuffel dat lappenpopje maar goed.

    Het verhaal van de onvoorbereide anekdote vind ik knap hoor, zal dan toch niet slecht gegaan zijn als je vanuit je intuïtie een verhaal dat “werkt” bovenhaalt? (doe je toch alleen als de ‘vibes’ al goed zitten?)

  6. Heel af en toe lees ik een logje waarvan ik denk… sjonge. Dit brengt me iets bij, dit leer tme iets zonder belerend te willen zijn. Dat gebeurde dus zonet. Dank je wel daarvoor. Er is inderdaad altijd een verhaal, maar daarom niet altijd een positief. Ik vind het wel positief van de opvang dat ze je niet lastig vielen, ondanks het feit dat dat niet noodzakelijk de beste oplossing was ? Ze keken ook naar het verhaal er achter.

  7. Ik ben op dit moment keihard aan het nadenken over dat schuldgevoel.

    Vergeet gewoon niet dat good enough-moeders echt goed genoeg zijn. En dat een kind vooral gelukkig wordt van gelukkige moeders. Vergeet niet die kant van jezelf aan je kinderen te zien, voldoende te focussen op waar jij goed in bent (persoonlijke groei, bijvoorbeeld). Of de inzichten die je met ons deelt mee te geven (over dat er achter iedereen een verhaal zit, bijvoorbeeld).
    Misschien is je eerste gedachte chaos als je hoort dat je kind ziek is. En dan? Als het levensbedreigend was, zou je dat echt niet gedacht hebben. Maar plannen, realisme tonen, en dus je afvragen wat te doen bij onverwachte dingen, dat maakt je ook een goede moeder.

    EN JE ZOU DE EERSTE NIET ZIJN DIE EEN KIND RAP MET EEN PERDOLAN IN DE OPVANG DROPT en doet alsof zijn neus bloedt als er een paar uur later koorts ontstaat.
    Ik lees de laatste dagen vanalles over vrouwen, en mannen, en elke keer treft het me dat de meest geëmancipeerde auteur zegt dat veel (neen, uiteraard niet allemaal) vrouwen zorgend zijn, pleasers, op goedkeuring hopen, zich inleven in anderen. Keigoed allemaal, maar intussen doen ze wel zichzelf tekort, of verantwoorden zich, of voelen zich voortdurend schuldig. Mannen vertonen, de prototype man bedoel ik dus, vertonen pragmatischer gedrag, in die zin dat het voordeliger is voor henzelf (ik ben hier jaloers op).

  8. oh hatelijk…. ik heb met de opvang de afspraak dat ze àltijd bellen dat ik idd al eventuele doktersafspraken kan vastleggen of opvang voor de dag erna kan regelen. Dat is toch één van de moeilijkste dingen hé als je alleenstaande ouder bent, zo van die praktische zaken geregeld krijgen, van je hart een steen maken en zelf toch maar gaan werken en je kind bij een vreemde babysit achterlaten (hoe goed die er ook voor zorgen hé!) zeker als ze ziek zijn wil je er toch graag bijzijn hé..; mama troost toch net dat ietsje beter denk ik dan 😉 . Courage!

  9. Toen mijn 14-jarige dochter aan het begin van de week ziek bleek met koorts, voelde ik me als prille alleenstaande moeder plots ook heel verantwoordelijk. Op maandag bleef ik thuis en voelde me schuldig omdat ik mijn job aan de kant schoof… Op dinsdag voelde ik me schuldig toen ik ging werken en mijn dochter alléén achter liet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s