Aladdin

Aladdin kwam midden in mijn jaren van verwondering uit. Een buurvrouw nam ons mee naar een oud bioscoopje waar we meestal alleen zaten. Het zal toen al bijna failliet geweest zijn. Met open mond heb ik daar enkele Disney-klassiekers gezien, waaronder Aladdin.

De geest ben ik nooit vergeten. Een beetje een dramaqueen en ik herinner me dat de dingen anders uitpakten dan de bedoeling was (en uiteindelijk kwam alles ook nog goed), maar het idee een wens te kunnen doen… Een wens…

In mijn hoofd popt minstens een keer per maand de onzinnige vraag op of ik voor onbeperkt geld of onbeperkt energie zou kiezen, als ik ooit een magische lamp zou vinden en maar liefst één wens zou mogen doen.

Onbeperkt geld lijkt aanlokkelijk. Ik zou nog steeds blijven werken, maar heel dit leven anders vorm geven. In een huis dat beter om mijn vel past. Met een soort moeder in huis die mijn kinderen opvangt als ik er niet ben, en macrobiotische maaltijden kookt met bio-ingrediënten. Ik zou dingen uitbesteden en bewust kiezen voor wat ik nog zelf zou doen. (Als ik er aan denk dat ik door het alleenstaand-moeder-zijn ongeveer alles alleen/zelf doe, vind ik het soms nog steeds absurd.)

Met onbeperkt geld zou ik energie kopen, want door hulp in te kopen en niet te vergeten, een macrobiotische kok-in-huis, zou ik uiteraard ongeveer 300% levenslustiger zijn dan nu.

Maar. Maar. Geen gevoel zou ellendig als te weinig energie. En dat gevoel ken ik helaas door en door.

Zoals vrijdagavond. Nog twee relatief makkelijke dingen op de to do-lijst. Dingen die echt nu moeten gebeuren. Maar ik kan niet meer. Ik kan echt niet meer. Ik zit in de zetel en voer een innerlijke strijd. Dat beginnen het ergste is, dat het daarna wel zal lukken. Een uurtje nog, kom op, meid. Een half uurtje dan? Slechts één van de twee taken? Misschien de helft dan? Ik heb een blikje nalu op, een koffie gedronken, mijn ijzerpilletje en Sint-Janskruid op. Een glas water. Een pijnstiller. Een warme trui. Niets helpt. Als het op is, kan je het nergens meer halen. Ik kan het niet. Tranen als ik dat aan mezelf moet toegeven. Me naar bed slepen lukt nog net. Het is 20u35 als ik in bed lig. (Om vijf uur de volgende ochtend staat de Kleuter aan mijn bed omdat hij in zijn bed heeft geplast. Ik verzorg hem, hij kruipt bij mij en de Peuter. Peuter wakker. We blijven nog tot acht in bed, maar veel slapen doen we niet meer.)

De volgende dag is extreem vermoeiend omdat ik ’s avonds de voorbereidingen voor de dag niet getroffen heb. Veel stress, veel gedoe met de kinderen daardoor, de kortste route naar doodmoe.

Als ik die lamp vind, denk ik dat ik dus zou vragen nooit meer dat gevoel van uitputting te hebben dat mij nu twee tot drie keer per week letterlijk lam legt. Als ik energie genoeg zou hebben, kookte ik zelf wel verantwoord macrobiotisch en kon ik mijn bijberoep zo vorm geven dat ik niet onbeperkt geld zou verdienen maar alleszins wat meer dan nu het geval is.

Dat is meteen ook de stok in het wiel van mijn nieuwe systeem met weekplannen. Ik word er efficiënter van en veel van mijn onhandigheden zijn ermee opgelost. Als dingen in je agenda staan op een bepaald moment is de kans inderdaad groter dat je ze ook echt gaat doen. De avonden waarop ik niets heb ingepland (vrij) doe ik inderdaad zonder schuldgevoel ‘niets’ (lees: ik ga gewoon slapen om acht uur zonder innerlijke strijd). En in plaats van elke avond naar de stapel oneindige to do’tjes te kijken, kijk ik gewoon in mijn planning en doe ik wat er op mijn planning staat. Tot de vermoeidheid toeslaat. Waardoor ik sommige dates met mezelf niet kan nakomen, achterop geraak, en teleurgesteld. Het systeem is dus prima, alleen heb je er een constante/onbeperkte energie voor nodig, of energie die je ook kan plannen in een weekschema.

Er is nog werk aan de winkel. Iemand ergens een oude lamp?

 

 

 

Advertenties

14 gedachtes over “Aladdin

  1. Hey prinses

    Ik zoek ook n lamp. Ik wens al een jaar aan een stuk dat elke dag 5u langer zou duren… 5u waar de kindjes slapen en ik ook kan bij slapen en mijn eindeloze berg werk hier jan verzetten…
    Als ik onbeperkt geld zou hebben (met een miljoentje of de helft ervan ben ik ook al tevree) kom ik jou n deel brengen ! Beloofd.
    Ik stuur je wat energie door X

  2. Ik volg je keuze volledig. Geef mij ook maar wat energie, liever dan geld. Ik geloof niet in het “kopen van”, ik doe het liever zelf, maar dan heb je energie nodig natuurlijk. Trouwens, lampen zat hier, maar die ballonnetjes blijven maar springen en een geest hebben we hier nog nooit gezien.

  3. Ik zou ook meteen voor de energie kiezen… Het gevoel van uitputting is helaas herkenbaar en is zo allesoverheersend, het haalt strakke schema’s, plannen e.d. overhoop, is enorm frustrerend en zorgt voor een vicieuze cirkel.

      • Het is nooit helemaal hopeloos 🙂 Op de momenten dat ik wel energie heb probeer ik te doen wat ik kan, maar ook dan er niet helemaal over te gaan. Op de dagen waarop ik een wrak ben alleen wat lukt. Magnesiumolie smeren en vit d3 nemen helpt bij mij wel iets. Maar ja, enorm frustrerend vind ik het wel, de tegenstelling tussen wat je hoofd wil en je lichaam kan. Take care!

  4. Niet wanhopen, ik heb jaren in dezelfde situatie gezeten. Vooral naar het eind van de week werd het onhoudbaar tot ik op vrijdagavond crashte en dan om 7 u naar bed moest. De pijn , de koude, de tranende ogen, ik kan het me weer helemaal voorstellen. De pijn in de schouders, verkrampte spieren, ik voel het plots weer helemaal. Maar 15 jaar later werk ik nog steeds als kleuterjuf, heb ik sinds 5 maanden een pleegzoontje van vier en heb ik energie te over. Niet opgeven maar je grenzen respecteren; Niet te veel willen, aanvaarden dat je gewoon minder kan, het komt echt weer terug , blijven hopen . Ik wens het jou en je twee lieve knulletjes ook van harte toe.

  5. Heel herkenbaar.

    Plannen om dingen toch gedaan te krijgen én niet op 1 dag alles ineens te willen doen & over je grenzen te gaan. Tricky omdat je denkt daardoor energie-dips te vermijden, en dan komen ze toch. En idd frustrerende vicieuze cirkel die daarop volgt …

    Ik ben er al achter dat ik niet teveel moet plannen in de weekends, op maandag (bekomen van het weekend met kinderen), op woensdag (bekomen van woensdagnamiddag met groot kind) en op zowat alle avonden 😉 ) .

    Maw, het is hier al eens een boeltje 😀 .

  6. Durf het bijna niet te opperen, want de week heeft natuurlijk al te weinig uren…. Zou het helpen om (eens per week, eens per twee weken) een uur ‘overloop’ in te plannen? Zoals hier in Nederland wastafels vaak een gaatje hebben ergens net onder de rand. Voordat de bak dan overstroomt wanneer je de kraan vergeet dicht te draaien, loopt het water via dat gaatje alsnog de afvoer in.

    Voor de onrust van een niet-goed-voorbereide volgende dag helpt dat uiteraard niet, maar wellicht wel om te voorkomen dat dingen té ver uit het lood kunnen schieten? En als er niets is blijven liggen, wordt dat uur overloop net waar jij zin in hebt.

    Los van dat alles, ik voel je. En uitputting sucks.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s