Prinses luistert Serial & denkt na over Adnan

Ik volg de hype waarschijnlijk zeer laat, maar uiteindelijk ben ik verknocht geraakt aan podcasts luisteren. Daar kan ik nog wel eens een blogje over vullen, maar nu even inzoomen op het verslavende Serial, over Adnan Syed die al dan niet zijn ex-vriendinnetje vermoord heeft, vijftien jaar geleden, ergens in Amerika.

Het is verrukkelijk. Lange autoritten, gespannen luisteren. Om één of andere reden streamt mijn auto soms met de iPhone, en dan weer niet, waardoor ik afwisselend met een oortje in luister of via de speakers. (Iemand een idee hoe ik deze technische onvoorspelbaarheid kan beslechten?) Maar ik luister even goed op toilet, of tijdens het nachtelijke koken, afwassen, was vouwen.

Ik weet niet of Adnan Hae heeft vermoord. Dat kan ik niet weten. Maar op een gegeven moment gaat er een aflevering over de vraag of Adnan een ‘sociopath’ is. Mijn aandacht is gewekt, aangezien ik vrees samen geleefd te hebben met een ‘sociopath’, die naar mijn weten geen meisjes wurgde en begroef. Maar toch.

De vertelster lijkt niet echt gewonnen voor het idee dat Adnan een ‘sociopath’ is. Ze doet er een beetje lacherig over. Als hij dat zou zijn, zou hij toch niet zo aardig zijn? En ze kent hem intussen al zo goed door drie keer per week met hem te bellen, ze zou toch wat aan hem gemerkt hebben? En als hij het was, zouden vrienden en familie toch ook wat gemerkt hebben en zou iedereen zijn mond niet vol hebben over de aardige en voorbeeldige jongen? En dat hij geld gestolen heeft uit de moskee van zijn gemeenschap, en soms wel eens kleding vervreemdde van vrienden, heeft er toch helemaal niets mee te maken?

Op internet kan je googelen hoe je aan iemand merkt dat ie een ‘sociopath’ is. Die kenmerken ga ik hier niet opsommen.

Maar tijdens het luisteren moest ik aan Dirk denken. Je zou een serie kunnen maken met getuigen die vertellen over de charmante, aardige Dirk. Over hoe hij die man met een handicap op straat toesnelde om te helpen, die keer. Over de tijd en aandacht die hij opbracht voor mensen. Over hoe leuk hij was met de kinderen. (…)

Was het maar zo dat mensen in de omgeving van een ‘sociopath’ altijd wat zouden merken. Dat je het zou weten door drie keer per week met iemand te bellen. Dat je de vinger er op kan leggen.

De realiteit is dat mensen met een antisociale persoonlijkheidsstoornis een masker dragen. Of maskers, meervoud. Af en toe voel je iets, merk je dingen die niet kloppen. Dat geeft een heel onrustig gevoel, maar het is heel moeilijk aan te duiden wat er dan aan de hand is. Het gaat zo ver dat je denkt zelf gek te zijn.

Ik had altijd een soort instinctieve angst ten opzichte van Dirk. Alsof mijn intuïtie wist dat er iets niet klopte. Zo heb ik bv altijd geweten dat hij de kip die hij had vermoord heeft, ook al heeft hij dat nooit toegegeven. Als kind deed hij dieren pijn, heeft hij me ooit verteld. Toen hier in de buurt een meisje dood was gevonden in het bos, in de periode dat we aan het daten waren en ik tot over mijn oren verliefd was op hem, heb ik opgezocht waar Dirk de avond van haar verdwijning was. Absurd, dat je die onrust voelt ten opzichte van iemand waar je gek op bent. Dat je niet exact weet wat er niet klopt, maar wel dat er iets niets klopt.

Luchtig doen over diefstal, zoals in Serial, vind ik dom. Dirk deed illegale dingen. Zoals rondrijden met valse nummerplaten en een onverzekerd voertuig. Wat ik overigens niet wist op dat moment. Zijn advocaat deed alsof ik een hysterische trut was toen ik dat ter sprake bracht als voorbeeld van zijn gestoord gedrag in de zaak rond het ouderlijk gezag, en het werd een beetje onder tafel geveegd als niet-terzake-doend. Maar zo’n dingen doen er toe. Het zijn tekens. Barstjes in dat beeld van Mr. Charming.

Of Adnan een gestoorde Mr. Charming is of gewoon een jongen met heel veel pech, weet ik niet. Maar dat een antisociale persoonlijkheidsstoornis niet iets is om weg te lachen of te onderschatten, dat dan weer wel.

 

 

Advertenties

17 gedachtes over “Prinses luistert Serial & denkt na over Adnan

  1. Het probleem is dat in echtscheidingssituaties de partners elkaar van vanalles en nog wat beschuldigen en er druk labels uitgewisseld worden (van autist tot pedofiel). Bijgevolg kan ik begrijpen dat advocaten en rechters op de duur niemand nog geloven, wat natuurlijk heel erg is als het echt om iemand met een ernstige problematiek gaat die bovendien iedereen om de tuin kan leiden.

  2. Amen to that. Waren signalen echt duidelijk, dan had ik me als 14jarige niet moeten afvragen waarom dat klasgenootje met spoed opgenomen werd voor anorexia. Ze had toch nog een bmi van 15 en daar zat ik, ondanks 7kg verdikken in 12 maanden en een gezonder gewicht dan ooit tevoren, nog steeds niet aan. En ik kreeg toch altijd al meer dan genoeg eten, had enkel een snelle spijsvertering, toch? Mijn jeugd was volstrekt normaal voor het auto ongeval van mijn mama, toch? Volgens de buitenwereld alleszins wel.
    Het is maar sinds ik volwassen ben en besef van waar de schade aan mijn lijf komt, dat ik weet hoe goed maskers kunnen zijn. Was het maar zichtbaarder.

    • Mijn hart breekt als ik dit lees. En wat heftig dat de schade aan je lijf zo immens is voor je. Ik ben op dit moment fysiek zieker dan ooit (altijd pijn, uitbreiding van de pijn die ik heb, nu ook ’s nachts wakker worden van pijn) en weet zeker dat dat komt door het leven dat ik heb en wat er de laatste jaren gebeurd is. Zo verschrikkelijk hoeveel mensen kunnen stuk maken.

      • Bij mij beperkt het zich intussen tot een minder goede weerstand, een bijna altijd verstopte neus en een abnormaal grote kans om botten te breken, wat al bij al best meevalt. De meeste pijn is al uit mijn lijf verdwenen, tijd en afstand heelt veel. In de lagere school was ik minstens 1week per maand ziek thuis -als je te mager bent om je lichaam warm te houden, dan heb je gewoon zo goed als geen weerstand. En breken je botten sneller omdat er niet genoeg calcium in je lichaam zit. Juist jammer dat je botten na de groei niet meer sterker kan maken, nu kan ik enkel maar supplementen pakken om verdere afbraak tegen te gaan.

      • Ik wens je dat er zo veel mogelijk afstand tussen jullie komt. De rechtzaak is vermoedelijk een trigger voor jouw gezondheid, ik duim dan ook heel erg dat die duidelijkheid én opluchting brengt!

  3. Je bent zeker niet de laatste tot wie de podcast-hype doordringt. Ik ben er nog niet toe gekomen maar wil het binnenkort ook eens proberen. Misschien probeer ik serial dan ook wel eens. Opmerkelijk hoe je de persoonlijkheidsstoornis bij Dirk aanvoelde maar hoe je toch probeerde te negeren wat je intuïtief wel wist. Het is niet eenvoudig je gevoel te vertrouwen als er zoveel andere dingen zijn die dat lijken tegen te spreken.

  4. Heel benieuwd naar die podcast, maar ik heb schrik dat ook ik me zal ergeren aan het lacherig doen over sociopathie…
    Inderdaad schrijnend wat mensen met maskers kunnen aanrichten bij anderen en hoe rechters en zorgverleners geen flauw benul hebben.
    En kleine dingen zoals diefstallen, kleine leugentjes of dieren pijn doen zijn in combinatie met een voortdurend vreemd aanvoelen heel belangrijke aanwijzingen voor het feit dat er iets goed fout zit. Daar lacherig over doen is inderdaad erg dom.
    Heel veel sterkte prinses, op ieder vlak. Ik denk aan je en duim voor je!

  5. Ik ken ook zo iemand: ze geeft bloed én bloedplaatjes, weet overal raad op, ze is slim of is het sluw? Ze heeft ook een blog waar ze haar leven beschrijft al is het waterschapsheuvel zelf: over zonen, kleindochters, de hond en de tuin. Ik prijs me gelukkig dat ze deze blog nog niet bezoedeld heeft met haar commentaar alsof ze zich kan inleven of wacht, nee, ze heeft het ook al meegemaakt, …in haar fantasie dan. De werkelijkheid is anders: haar twee oudste kleindochters heeft ze al bijna een jaar niet gezien. Meisjes van 12 en 14 laten zich niet meer zomaar met een kluitje in het riet sturen. Haar zoon schreef ze in september een brief: 4 bladzijden met gif die hem nadat hij net uit een diep dal kwam opnieuw tot aan de rand van de afgrond duwden. Haar zoon, mijn lief, heeft me onlangs verlaten omdat hij vond dat hij niet thuishoort in ons warm nest. En hier zit ik dan, verdrietig en ook verslagen en soms ook boos. En ook mijn lief zit nu alleen omdat hij denkt dat hij dat verdient.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s