Prinses luistert Serial & denkt na over Adnan

Ik volg de hype waarschijnlijk zeer laat, maar uiteindelijk ben ik verknocht geraakt aan podcasts luisteren. Daar kan ik nog wel eens een blogje over vullen, maar nu even inzoomen op het verslavende Serial, over Adnan Syed die al dan niet zijn ex-vriendinnetje vermoord heeft, vijftien jaar geleden, ergens in Amerika.

Het is verrukkelijk. Lange autoritten, gespannen luisteren. Om één of andere reden streamt mijn auto soms met de iPhone, en dan weer niet, waardoor ik afwisselend met een oortje in luister of via de speakers. (Iemand een idee hoe ik deze technische onvoorspelbaarheid kan beslechten?) Maar ik luister even goed op toilet, of tijdens het nachtelijke koken, afwassen, was vouwen.

Ik weet niet of Adnan Hae heeft vermoord. Dat kan ik niet weten. Maar op een gegeven moment gaat er een aflevering over de vraag of Adnan een ‘sociopath’ is. Mijn aandacht is gewekt, aangezien ik vrees samen geleefd te hebben met een ‘sociopath’, die naar mijn weten geen meisjes wurgde en begroef. Maar toch.

De vertelster lijkt niet echt gewonnen voor het idee dat Adnan een ‘sociopath’ is. Ze doet er een beetje lacherig over. Als hij dat zou zijn, zou hij toch niet zo aardig zijn? En ze kent hem intussen al zo goed door drie keer per week met hem te bellen, ze zou toch wat aan hem gemerkt hebben? En als hij het was, zouden vrienden en familie toch ook wat gemerkt hebben en zou iedereen zijn mond niet vol hebben over de aardige en voorbeeldige jongen? En dat hij geld gestolen heeft uit de moskee van zijn gemeenschap, en soms wel eens kleding vervreemdde van vrienden, heeft er toch helemaal niets mee te maken?

Op internet kan je googelen hoe je aan iemand merkt dat ie een ‘sociopath’ is. Die kenmerken ga ik hier niet opsommen.

Maar tijdens het luisteren moest ik aan Dirk denken. Je zou een serie kunnen maken met getuigen die vertellen over de charmante, aardige Dirk. Over hoe hij die man met een handicap op straat toesnelde om te helpen, die keer. Over de tijd en aandacht die hij opbracht voor mensen. Over hoe leuk hij was met de kinderen. (…)

Was het maar zo dat mensen in de omgeving van een ‘sociopath’ altijd wat zouden merken. Dat je het zou weten door drie keer per week met iemand te bellen. Dat je de vinger er op kan leggen.

De realiteit is dat mensen met een antisociale persoonlijkheidsstoornis een masker dragen. Of maskers, meervoud. Af en toe voel je iets, merk je dingen die niet kloppen. Dat geeft een heel onrustig gevoel, maar het is heel moeilijk aan te duiden wat er dan aan de hand is. Het gaat zo ver dat je denkt zelf gek te zijn.

Ik had altijd een soort instinctieve angst ten opzichte van Dirk. Alsof mijn intuïtie wist dat er iets niet klopte. Zo heb ik bv altijd geweten dat hij de kip die hij had vermoord heeft, ook al heeft hij dat nooit toegegeven. Als kind deed hij dieren pijn, heeft hij me ooit verteld. Toen hier in de buurt een meisje dood was gevonden in het bos, in de periode dat we aan het daten waren en ik tot over mijn oren verliefd was op hem, heb ik opgezocht waar Dirk de avond van haar verdwijning was. Absurd, dat je die onrust voelt ten opzichte van iemand waar je gek op bent. Dat je niet exact weet wat er niet klopt, maar wel dat er iets niets klopt.

Luchtig doen over diefstal, zoals in Serial, vind ik dom. Dirk deed illegale dingen. Zoals rondrijden met valse nummerplaten en een onverzekerd voertuig. Wat ik overigens niet wist op dat moment. Zijn advocaat deed alsof ik een hysterische trut was toen ik dat ter sprake bracht als voorbeeld van zijn gestoord gedrag in de zaak rond het ouderlijk gezag, en het werd een beetje onder tafel geveegd als niet-terzake-doend. Maar zo’n dingen doen er toe. Het zijn tekens. Barstjes in dat beeld van Mr. Charming.

Of Adnan een gestoorde Mr. Charming is of gewoon een jongen met heel veel pech, weet ik niet. Maar dat een antisociale persoonlijkheidsstoornis niet iets is om weg te lachen of te onderschatten, dat dan weer wel.

 

 

Advertenties