Recht of krom

Ik twijfel er nog steeds aan, aan mijn keuze om een rechtszaak te starten tegen Dirk. Ik heb de keuze niet alleen gemaakt, maar samen met een zevental hulpverleners die benadrukten hoe belangrijk het was om wat te regelen.

Tot die tijd probeerde ik Dirk ‘onder controle’ te houden. Akkoordjes. Een beetje omgangsmomenten waar ik zelf dan van ‘profiteerde’ om wat noodzakelijks te gaan doen, en dan in mijn huis want hijzelf had geen context. Akkoordjes die koordjes rond mijn nek werden. Niet zelden moest ik gaan werken, en kwam ie niet opdagen. Niet zelden kwam hij ruzie maken, zocht hij seksueel contact op momenten dat ik al moeilijk genoeg had om gewoon op mijn benen te blijven staan – laat staan me te verdedigen tegen hem. Niet zelden eindigde het allemaal in een drama. Niet zelden kwam ik thuis om leemtes in mijn kasten te vinden. Niet zelden had hij alle lichten aangelaten en loeide de verwarming overal in huis (ik ben zelf extreem zuinig daarmee). Niet zelden had hij in mijn papieren gezeten en op het fototoestel gekeken naar foto’s die ik voor mij had willen houden (niets bijzonders, gewoon momenten van mij en de kinderen) (uiteraard deed ik na een tijdje de werkkamer op slot). Niet zelden gebruikte hij het feit dat ik in de tijd dat hij er was werkte/iets voor mezelf deed, tegen me. Eén keer vijsde hij de nummerplaten van mijn auto om die op een ander voertuig te gebruiken. Eén keer zette hij mijn auto met platte band terug op de oprit. (Lul. Uiteraard zette hij me onder druk mijn auto te gebruiken om naar de opvang te gaan. Terwijl ik jaren heb gefietst.) Het contact was telkens een beproeving voor me, omdat ik een tijd lang nog naar hem verlangde. Omdat hij mr Charming was en ik daar altijd van in de war geraakte. Omdat ik alles wat ik zag niet kon matchen.

Een rechtszaak dus. Deze arme stakker nam een advocate en een bijberoep om de advocate te kunnen betalen, en het hele zaakje werd in gang getrokken. Een absoluut verschrikkelijke rechtszaak met een boertige rechter en een van zijn kant verschrikkelijk geniepige advocaat later, had ik wel gekregen wat ik wou: een sociaal onderzoek, met persoonlijkheidstest voor hem. Wonder o wonder.
De advocaat weerlegde al mijn verhalen. Schilderde me af als een hysterisch wijf dat de breuk niet kon verwerken en wraak wou nemen. En zijn cliënt zou uiteraard dezelfde week nog een huis gaan huren, op eigen benen staan en werk zoeken. Ik in blinde paniek. Pas in januari kwam er wat beweging, huurde Dirk inderdaad een studio, ging hij twee dagen per week werken en outte hij zich als homo.

Ik onderging intussen gesprekken met een gerechtsexperte, en een huisbezoek. De vrouw in kwestie is vast wel kundig, maar ze stelt dingen uit en heeft een zweem van desinteresse over zich. Uiteraard moet ze afstand houden, dus ik begrijp dat ze geen klik probeerde te krijgen met me. Maar ik vond bij haar ook geen sterke wens terug om de waarheid boven tafel te krijgen om een zo goed mogelijk advies te schrijven.

Ik denk soms terug aan de juriste van Similes, die me aanraadde geen rechtszaak te starten. Dat je het tegen iemand die goed is in manipuleren bijna niet kan winnen. Dat je moet blijven proberen met akkoordjes. Tientallen jaren lang.
Zou dat gelukt zijn? Ik denk eerlijkgezegd dat hij me al lang had opgeknoopt, met die (ak)koordjes.

Nog een paar weken voor we weer voor de rechter staan. Ik word steeds nerveuzer, vraag me af of hij zich ook geout heeft tegen de experte, of hij door de test geraakt is, of ze hem sympathiek vond, of hij zijn diepbruine ogen in de strijd heeft gegooid. Of een gerechtsexperte zich laat manipuleren. Of een rechter zich laat manipuleren. Of mijn advocate tot het uiterste gaat. Of de zijne dat weer zal doen.

Wat ik alvast weet, is dat zo een rechtszaak geen kwestie is van de waarheid bloot leggen. Mijn waarheid is anders dan de zijne. Volgens mijn waarheid is hij een psychopaat die best minimaal contact met een kind heeft. Volgens zijn waarheid ben ik een hysterisch en wispelturig wijf die slalomt tussen afstand en nabijheid en niet kan omgaan met een relatiebreuk. Ik heb geen enkel vertrouwen in de waarheid die uiteindelijk aan het licht kan komen. Als mijn eigen ouders die een en ander meegemaakt hebben, zelf niet zien wat er aan de hand is en contact met hem onderhouden. Tja.

Ik ontwikkel mildheid naar mezelf toe. Kijk naar mijzelf in een rode jurk vorig jaar op de rechtbank. Vraag me af waarom ik dat in godsnaam toen alleen heb gedaan, maar vraag me voor binnen enkele weken af wie er in hemelsnaam is om mee te vragen voor iets dat niet bepaald een feestje is.

Ik weet dat ik domme dingen heb gedaan, dat het in de eerste plaats aan mezelf te danken is dat ik met een Dirk geëindigd ben. Ik weet dat het stom was om hem niet vroeger het huis uit te zetten, hem geld te lenen, zwanger te worden, begrip op te brengen, maar hem te blijven verlangen, … En toch, toch denk ik nu soms dat het taaie jaren zijn geweest en dat ik bij momenten nog wel een dappere strijd gevoerd heb. En nog steeds voer. Laten we gewoon maar even hopen dat er een punt komt waarop ik hier op kan terugkijken. Van op afstand. En dat alles wat nu onzeker is en pijn doet, dan in het verleden ligt en goed is uitgedraaid.

Epiloog. Intussen bood een vriendin aan mee te gaan naar de rechtbank. Omdat ze weet wat het is als anderen over je leven beslissen. Ik ben er nog steeds stil van, het is immers niet bepaald een picknick in het park…