Fragiel

Met vallen en opstaan gaat het hier. En met wat significante verbeteringen. Door de nieuwe therapie heb ik bijvoorbeeld veel Dirk-vragen en – gedachten kunnen loslaten. Wat oplucht en ruimte geeft, zonder twijfel.

Vandaag sprak ik met een lieve vriendin die vroeg hoe het met me ging. Dat vind ik altijd een moeilijke vraag, maar in het antwoorden ontwikkelde zich een inzicht. Dat inzicht is dat het leven als alleenstaande ouder in deze omstandigheden heel fragiel is en dat alles daarbij met alles samen hangt. Er zijn geen buffers, de verschillende levensdomeinen hangen iets te nauw met elkaar samen.

Drie voorbeelden.

  1. De zieke peuter. De Peuter is even ziek geweest. Dat betekende vier heel slechte nachten op rij (lees: vechten tegen de koorts van 1 tot 7), thuisblijven van het werk, … We zijn nu alweer een week later, maar de gevolgen wegen heel zwaar door. Ik ben nog steeds extreem vermoeid en heb erge hoofdpijnen en spierpijn (lees: ik voel me fysiek echt ellendig). Er is namelijk geen enkele mogelijkheid geweest om te recupereren. Maar ook: mijn  werk is blijven liggen en ik krijg het niet bijgebeend. Door de combinatie van de erge vermoeidheid en het achterstallige werk, voel ik dat ik weer wegzak en veel energie nodig heb  om mezelf mentaal ‘op de been’ te houden. Zo weinig is er nodig om alles hier op scherp te zetten. Het enige dat ik lijk te kunnen is op tijd naar bed gaan. Dagen na elkaar. Maar ik voel me niet beter en het werk dat ik ’s avonds zou moeten doen, blijft alweer liggen. Ik ben zo eindeloos moe…
  2. De opdracht. Ik had een maandelijkse opdracht als zelfstandige voor onbepaalde tijd. Ik ging er misschien te gemakkelijkheidshalve vanuit dat het even zou duren, dat de extra inkomsten dus structureel zouden zijn voor een tijdje. Vroeger dan ik verwacht had, werd de opdracht afgerond. Dat mag, maar het hakte er hier ongelooflijk in. Omdat ik er een klein gevoel van veiligheid aan verbonden had, denk ik. Maar ook: omdat het systeem heel fragiel is en een ruk aan dat touwtje meteen betekent dat de drie tot vier dagen vakantie die ik had willen plannen met de jongens in de zomer, niet haalbaar (of zeer weinig vanzelfsprekend) zullen zijn. Ik denk dat bij weinig mensen oorzaak en gevolg zo kort met elkaar verbonden zijn. Gelukkig maar. Ik werd eerlijkgezegd heel moedeloos van dit voorval. Omdat het een opdrachtje was dat vanzelf op me af gekomen was. Ik had er enige hoop aan ontleend, dat de omstandigheden wat begonnen te keren, dat ik ergens op kon rekenen, dat ik ergens in mocht vertrouwen. Het is vervelend dat ‘kleine’ dingen zo ongelooflijk veel uitmaken, dat ik niet in staat ben de impact van kleine dingen te bufferen. Ik voel me er ook slecht bij dat het me zo verdrietig maakt, ik vind dat ik er gewoon professioneel mee zou moeten omgaan. Maar een keuze die elders ‘licht – achteloos’ gemaakt wordt (veronderstel ik), hakt er hier stevig in. Dat voelt zo… Stom. Ik wil dankbaar zijn omdat het er was, maar ik ben vooral verdrietig omdat het weg valt.
  3. De plagende peuter. De peuter heeft een fase. Een fase die ik me ook herinner van de grote broer. Een fase waarin er geplaagd en getest wordt. Een fase waarin er vanuit het bed duizend keer geroepen wordt. Dat duurt allemaal tot mijn geduld op is. Want er is geen buffertje ander geduld voorradig. Dus riep ik tegen de peuter, dat het genoeg was. Waarna ik dacht dat hij als kind die ruimte moet kunnen voelen – de ruimte om te testen en te plagen. Toen keek ik een filmpje over de vreselijke aanslagen en er werd verteld dat een huilende peuter naast het levenloze lichaam van een moeder zat. Huilend, na twee explosies. Ik ben instant naar mijn peuter-met-een-fase gegaan en heb hem op mijn schoot tot rust laten komen tot hij in staat was om te slapen. Ver voorbij mijn eigen voorraad energie of geduld, maar wel wat ik op dat moment moest doen.

En zo. En zo.
Zo was er ook een oudercontact over de Kleuter, die in de kring weinig vertelt over zijn weekend. Onderweg naar huis dacht ik terug aan het weekend, waarin ik soms urenlang op de bank lig omdat alle energie of al het geld op is om wat leuks te gaan doen. Dat voelt vanbinnen heel breekbaar. Een gedachte die in je op komt, een besef, waarbij je probeert de gedachte niet te denken, het besef niet te hebben, omdat dat soort gedachten je in flarden scheuren als je ze te veel ruimte geeft.

En zo. En zo.
Zo lijkt iedereen vooruit te komen. Er worden huizen gekocht, babies geboren, reizen geboekt, nieuwe lieven voorgesteld en doctoraten verdedigd. En hier is het systeem zo fragiel dat ik bij momenten volledig lam gelegd ben en dat ik mijn uiterste best moet doen om alles hier niet te doen instorten (mijn gezondheid, mijn baan, …) in plaats van dat ik verder kan bouwen – zoals veel mensen rondom met gemak lijken te doen.

En ja, ik moet me wapenen, en nee, op een ander is het niet altijd beter, en ja, er is ook veel om dankbaar om te zijn, en ja hoor, het valt allemaal wel mee. Maar soms, soms, is het allemaal zo fragiel dat het vanbinnen uit elkaar spat.

Advertenties

15 gedachtes over “Fragiel

  1. Mijn man is vier dagen weg voor zijn werk. Vandaag de vierde dag heb ik het gehad. Het minste brengt me van slag. Het is wel het hele jaar al zo. Veel te veel werk. Verbouwing. Verhuis. Derde kind. Vaak alleen thuis met die drie.
    Ik kan me zeker iets voorstellen bij jouw verhaal. Maar aan de andere kant valt het natuurlijk niet te vergelijken. Zoals je zegt, zijn het de buffers die jou ontbreken. Hopelijk vind je toch snel de steun die je zo nodig hebt!

  2. Ach lieverd toch.

    Die beelden: ik vond het artikel van Lilith op dat vlak goed. Over afschermen en zachtheid en trager nieuws. Ik heb hét beeld van de peuter niet gezien en niet gehoord, ik heb er alleen over gelezen en dat maakt het al veel te werkelijk. Ik hoef dat allemaal niet te zien om een empathisch en inlevend mens te zijn. Ik ben best voorstander van én mezelf én dat kind en dat gezin af te schermen. Het moet u maar eens gebeuren, dat de hele wereld het ziet. Allez, enfin, ik lijk nu zo veroordelend hé, dat is totaal niet de bedoeling. Misschien ben ik eerder wat veroordelend tegenover de media, die zulke beelden en emoties creëert en genereert.

    En dan dat weekend. Ik moest het afgelopen weekend – één dag – het zonder hulp doen. Alles werd op slag zo klein, zo ontzettend vermoeiend, alle buffers vielen meteen weg. Het was geen dag om in de annalen te schrijven. Anderzijds zijn er wel degelijk ook mooie en sterke herinneringen aan andere dagen en weekenden. Waarop ik de hele dag in pyjama rondloop, er overal kommetjes eten rondslingeren en ik soms slaap terwijl mijn kind met speelgoed op mijn hoofd klopt. Een volwassen leven heeft iets mysterieus voor een kind. Toen ik zelf kind was, hebben mijn ouders heel weinig die dimensie meegegeven, van lui zijn, van zelfs wat egoïstisch zijn. Terwijl het voor de gezonde volwassene die onze kinderen moeten worden, zo belangrijk is daar een evenwichtig voorbeeld in te zien. (Waarmee ik niet wil zeggen dat jij uit luiheid in de zetel ligt, maar misschien ooit wel?)

    Ik denk ook zo heel vaak dat andere mensen het helemaal maken terwijl ik er zo’n bende van maak en maar niet vooruit geraak.

    En toch ben ik ook dikwijls tevreden met mijn leven, zoals deze voormiddag, met een vriendin die onverwacht is blijven slapen (ook al is het huis een bende, en schaam ik vooral tegenover haar) (en ook al was mijn kind, al de hele week, een donderwolk) (en ik dus ook), de zon, mijn fiets waarmee alles zo dicht is, de bergaf als ik terugkeer en die alles tien keer zo vlug en moeiteloos maakt.

  3. Prinses toch, zonder buffers leven is idd zo vermoeiend. Elke tegenslag hakt er zo hard in. Sterkte!

    En dat beeld van die peuter? Ik wou dat ik het nooit gezien had, het zindert hier nog steeds na. Bij de meeste ouders die dit zagen denk ik.

  4. En ondanks alles blijf jij het voor elkaar krijgen om van die superheldere blogs te schrijven, waarin je ons telkens nieuwe inzichten geeft.

    Het klinkt alsof je leeft als een koorddanser. Continu op de toppen van je tenen, geen stapje verkeerd kunnen zetten of alles valt uit evenwicht en je moet met bovenmenselijke krachten proberen de boel weer in orde te krijgen.

    Oh meid. Zo vermoeiend. Zo afschuwelijk vermoeiend, mentaal en fysiek… Dat is gewoon continu stress…

    Wat het kringgesprek van kleuter betreft: bij mijn dochter op school heeft de juf de algemene oproep gedaan eens iets anders te doen in het weekend dan alleen op café gaan, want blijkbaar antwoordt de meerderheid van de kinderen op de vraag wat ze in het weekend gedaan hebben: op café geweest. Dus ja 😉

  5. Ad 2. de opdracht: na zo’n 15 jaar als zelfstandige weet ik inmiddels dat geen enkele opdracht vanzelfsprekend is, geen nieuwe en ook geen continuerende. Zelfs bij vaste klanten is het iedere keer weer pitchen en duimen dat de klus wordt binnengehaald. Het hoort een beetje bij het spel. Elke maand op garandeerde ‘knikkers’ hopen, klinkt meer als loondienst dan als het grillige freelance bestaan… (wat ik dus voor geen goud zou willen inruilen voor een vaste baan!). En ja, voor jou en mij meestal tien anderen. Such is life en trek het je vooral niet aan. Ik ga duimen dat je snel een nieuwe klus scoort!

  6. Pingback: Update van het prinsessenbestaan | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s