The other side

Femma is een eigentijdse en eigenzinnige vrouwenorganisatie met een duidelijke visie op mens & samenleving. Femma praat mee over wat vrouwen vandaag denken, voelen & beleven. Femma verdedigt de belangen van vrouwen met minder kansen en in het bijzonder alleenstaande vrouwen. De organisatie ijvert voor emancipatie van vrouwen en gendergelijkheid, o.a. via het informeren en sensibiliseren van vrouwen, beleidsmakers en andere actoren.

Ik ben vereerd dat ik voor Femma tweewekelijks een blokstukje mag schrijven. Onderstaand stukje is geschreven voor Femma en verschenen op hun website.

Meer over Femma? Neem hier een kijkje!

The other side

Kom, we zijn vliegen op de muur. Kijk eens daar. Ja, dat meisje daar, met haar rode topje aan. Ze is vijftien. Ze zit naast een jongen in een rolstoel. De jongen heeft een meervoudige handicap en communiceert via pictogrammen in een map, die hij met veel moeite aanduidt omdat hij spastisch is. Ze zit naast hem, al een uur. Ze voedt hem. Traag, lepel voor lepel. Elke hap van het geprakte goedje kost hem ongeveer vijf minuten, en het meeste van zo’n hap komt er weer uit. Hij draagt een slab, hij kwijlt. Ze veegt zijn kwijl weg, verbaasd over zichzelf omdat ze het niet erg vindt om te doen. Ze vindt het niet eens vies.

Het bord is leeg. Wat doen ze nu? Hij wil iets vertellen en kijkt haar met stralende ogen aan. Stoot enkele klanken uit. Ze begrijpt het niet. Pak die map, meid. Die map in de rugzak die aan zijn rolstoel hangt. Ja, die! Bladzijde na bladzijde, hij blijft nee knikken. Ze denkt dat ze het fout verstaan heeft en wil de map opnieuw opbergen. Dan komt zijn vinger in beweging en met enige moeite en grote triomf, landt die op het pictogram voor ‘lekker’. En dan ‘dank’. Ze lacht, breed. Ze lachen beiden.
Het is 2000. Er worden nog brieven geschreven op kamp, en zij schrijft ’s avonds aan een vriend over het moment. Over hoe echt het contact was, hoe onmetelijk de blijdschap. Over hoe het niet zij was die hem iets gaf, maar hij die haar iets toonde. Over mens zijn, over dankbaarheid, over vreugde.

Het mooie aan vrijwilligerswerk is het verrassingseffect. Je denkt dat je iets gaat geven, iets voor een ander gaat doen. In wat je doet ontstaat er contact. En vreugde. En zin. En betekenis. Je wereld breekt open. Je krijgt meer dan je geeft. Je wordt er rijk van.

Dat leert dat meisje van vijftien, daar, op een kampplek in de Ardennen, in een zaal op een zonnige dag. Dat meisje was ik.

Ik heb tien jaar lang allerlei vrijwilligerswerk gedaan. Daar ben ik rijk van geworden. Rijk aan ervaringen, aan vrienden, aan zelfkennis, aan herinneringen, aan vreugde.

In dat vrijwilligerswerk heb ik de beslissing gemaakt voor wat ik zou gaan studeren. Dat is het begin geweest van een lange, boeiende ontwikkeling die me professioneel heeft gebracht waar ik nu ben: op mijn plek.
In dat vrijwilligerswerk ben ik voor het eerst verliefd geweest en ben ik voor het eerst een betekenisvolle relatie aangegaan.
In dat vrijwilligerswerk ben ik geconfronteerd met mijn eigen achtergrond. Bijvoorbeeld toen ik bij het boodschappen doen voor het kamp gedachteloos alle merkproducten die thuis op tafel kwamen uit de rekken haalde. De kampverantwoordelijke hield me een spiegel voor en ik leerde hoeveel meer je met een euro kan doen als je nadenkt, en wat het betekent dat ik dat nog niet geleerd had.
In dat vrijwilligerswerk heb ik geleerd dat ik ’s nachts om twee uur de wc’s kon poetsen en ’s ochtends om zeven uur mensen kon wassen. Ik heb er geleerd met wat voor mensen ik het leuk kan hebben en met wat voor mensen samenwerken moeilijker is. Ik ben er tegen mijn eigen onhebbelijkheden aan gelopen (betweterigheid, I confess) en ik heb geleerd dat dat niet de manier is om met mensen om te gaan.

Intussen ben ik geen vijftien, maar dertig. En wat ik toen niet voor mogelijk had gehouden: ik bevind me aan de andere kant. Ik help niet, ik word geholpen. Als alleenstaande (en vaker dan me lief is:  vermoeide en verdrietige) moeder heb ik de laatste twee jaar kleedjes gekregen, hulp, boeken, cadeautjes voor mij en de kinderen, geld om mijn babysit te betalen of voor een extraatje of gewoon om de eindjes aan elkaar te knopen. Buurvrouwen en anderen hebben gekookte maaltijden in mijn koelkast geschoven, hebben het even overgenomen als ik moe of ziek of overstuur was en hebben de combinatie werk-gezin mogelijk gemaakt voor me. En mijn tuin is door Team Tuin in de gietende regen op orde gezet.

Terug naar dat meisje in het rode topje. Goed dat ze het allemaal nog niet weet. Goed dat ze nog denkt dat het leven maakbaar is en dat ze altijd aan de kant zal staan van de gevenden, met helpende handen. Maar ook goed dat ze zal moeten leren te ontvangen. En dat ze zal merken dat het leven niet over rozen gaat. En dat het allemaal wel eens anders uitdraait dan je hoopt of denkt of plant. Maar ook: goed dat ze zal ontdekken dat er dan mensen zijn, die geven wat ze te geven hebben en hun handen uit de mouwen steken in onbetaalde zorgarbeid, vrijwilligerswerk, of ‘zomaar’ wat voor een ander doen.

En aan al die helpende handen van de afgelopen twee jaar en voor alles wat mij/ons gegeven is geweest: dankjewel. Mogelijk heb ik soms in mijn vermoeidheid/drukte/chaos niet genoeg kunnen tonen wat het betekend heeft – en soms raakte het ook wat aan schaamte (‘ik kan het niet zelf en wil dat wel kunnen’), maar elk lief gebaar staat in mijn geheugen gegrift. Dankje.

 

 

Advertenties

7 gedachtes over “The other side

  1. Mooi pleidooi over vrijwilligerswerk. Iedereen zou dit moeten doen, op een bepaald moment in zijn of haar leven. Doet er niet toe wat precies. Als je iets voor een ander kan doen, zonder dat daar iets tegenover staat, dan leer je inderdaad. Je leert bij, ondervindt, doet ervaring op, gratis en voor niks.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s