Over opdringerige mannen en stuipen op het lijf

Dat ik one of the guys ben, weten jullie al. Ik werk in een wereldje waar mannen oververtegenwoordigd zijn. Helaas geen huwbare :).
Ook mijn zakelijke contacten zijn vaak contacten met mannen.

Laatst kwam ik bij een algemeen directeur van een organisatie die bijna onmiddellijk het ‘grapje’ maakte dat hij nog wel een tweede vrouw wou. Een Vlaamse. Haha. Ik heb koeltjes gezegd dat polygamie verboden is, maar eerlijk gezegd vind ik dat soort momenten nogal ongelukkig. Ik voelde me sterk genoeg om er goed mee om te gaan en we hebben verder goed samen gewerkt, maar eigenlijk vind ik het gewoon bijna ongelooflijk. Als vrouw zou ik er nooit op komen zo’n opmerking te maken bij een man die langs komt voor een gesprek.

Een andere soort situatie was een situatie met een collega. Een oudere alleenstaande man. In een appje had hij me aangeboden dat ik wel bij hem kon logeren als ik in zijn buurt moest werken. Nou goed, ik had hem bedankt voor het aanbod. Kon handig zijn.

Hij bleef appen. Na twee weken ondervroeg hij me waarom ik in Zeeland logeerde en niet bij hem (300 km verderop, duh), of ik dan wel bij andere collega’s logeerde (nee) en waarom ik geen koffie was komen drinken toen ik laatst wel bij hem in de buurt was. Dat het gewoon nog nooit zo uitgekomen was, zei ik hem. Hij reageerde raar. ‘Ik ben gewoon te makkelijk voor je,’ schreef hij. Alle alarmbellen gingen af. Niet alleen omdat ik het vervelend en ongemakkelijk vond, maar ook omdat het mijn neiging me zo te gedragen dat het de ander niet soort, triggerde. Ik weerstond die neiging me te gaan excuseren of het allemaal zo uit te leggen dat zijn gevoelens bespaard bleven, dus vroeg ik hem wat hij met die opmerking bedoelde. Grapje, zei hij. Nou, euh… Leuk. Frons.

Vervolgens bedacht hij dat hij bij me op bezoek zou komen in het weekend. Ik zei hem niet thuis te zijn, met de kinderen een nachtje aan zee te blijven. We konden natuurlijk wel aan zee een wandeling maken en poffertjes gaan eten. Vanaf dat moment pushte hij om te blijven slapen (eerst vragen of er een hotel in de buurt was, daarna of hij op de bank mocht, …). Ik voelde me ronduit bedreigd, gaf aan dat ik tijd en rust nodig had om de kinderen in bed te leggen. Hij zei op een gegeven moment zelfs dat hij dan wel bij de kinderen in bed ging liggen. Euhm?

Een slechte nacht ging voorbij. Ik was eerlijk gezegd echt bang. Mijn grenzen waren in het gedrang en ik had het gevoel tijd die ik met de jongens heb besmet te hebben door toe te laten dat hij zou komen wandelen. Heel het weekend van ons drietjes waar ik zo naar uit keek en waar ik allemaal klein geluk in wou verpakken (een nieuw lego-bouwpakketje voor de Kleuter, onze traditie samen poffertjes te gaan eten eer aan doen, wandelen in de duinen) zette plots een loeiend stressalarm in gang in mijn hoofd.

’s Ochtends was ik een wrak. Een laatste appje van hem dat het jammer was dat hij niet mocht blijven (slapen), was de druppel. Ik appte terug dat ik me hier erg ongemakkelijk bij voelde, dat ik me niet wil moeten verantwoorden voor de rust en tijd die ik met mijn kinderen nodig heb en dat ik afstand wou nemen.

Dit is ongezien in het palet aan mogelijke gedragingen die ik stel. Ik was te bang om te weten of dit niet goed voelt of niet. Ik weet niet of dit handig of juist is of goed aangepakt of niet.

Na het sturen van het appje belde ik mijn baas. Die jammer genoeg niet bereikbaar was. In een uiterst vertrouwelijke mail vertelde ik hem wat er gebeurd was, met de boodschap dat ik dit gewoon wil melden zonder dat ik vraag of hij er verder wat mee doet.

Op zo’n momenten voelt mijn gezinnetje heel kwetsbaar. Ik en de jongens. Ik voel de neiging ons af te schermen, om de jongens zelf, om mij. In het verleden heb ik nog wel eens last gehad van een collega (jaren terug). Een man die me uitgenodigd had voor een etentje, hij wou me beter leren kennen, we hadden gezamenlijke kennissen. Hij was 20 jaar ouder dan ik, dus ik zocht er helemaal niets achter. Maar de man, Felix, begon vervelend te doen, opdringerig, belde me vaak en op rare momenten op mijn thuisnummer, … Toen was Dirk er nog en zijn verontwaardiging en neiging Felix op zijn plek te zetten, gaven me een veilig gevoel. Dirk en ik hadden daar ook vaak de grootste lol om. Dan belde hij me en deed hij met een geil stemmetje alsof hij Felix was. Of hij speelde Felix in bed. Lachbuien gegarandeerd met enig kippenvel, dat wel. Later kwam Felix ook elke keer in mijn kantoor binnen als mijn niet-storen-ik-ben-aan-het-kolven-briefje op de deur hing. Freak.
Nu is er geen Dirk en ik besef van mezelf ook heel goed dat ik niet bepaald over een fysieke kracht beschik om mezelf te beschermen als dingen vervelend zouden worden of uit de hand lopen, in het extreemste geval. Ik ben wel eens ’s avonds laat alleen op kantoor, bijvoorbeeld. En we weten sinds kort dat een ‘nee’ niet altijd genoeg is als toverwoordje.

Ik denk dat ik gedaan heb wat moest, maar ik vond het heel moeilijk.

Iemand van jullie ook ooit in zo’n situatie terecht gekomen? Wat doe je dan?

Advertenties

36 gedachtes over “Over opdringerige mannen en stuipen op het lijf

  1. Brrr… Wat een verhaal! Ik zou toch klacht indienen, want dit neigt toch naar ongewenst gedrag en seksisme… Ik kan niks zeggen je op je gemak te stellen, want ik heb het nog nooit ervaren en zou het in jouw geval gewoon in mijn broek doen van de schrik en ongerustheid…

  2. Oh jakkes 😦
    Ik heb de indruk dat mannen pas “grensoverschrijdend gedrag” zien als ze effectief met hun handen aan je hebben gezeten (en dan nog!), maar dit is toch een duidelijk voorbeeld van eentje die zijn grenzen niet kent!
    Wel een geruststelling dat je relatie met je baas van die orde is dat je hem dit in alle vertrouwen kan en durft te vertellen. Ik denk dat dit een prima reactie van je was. Stel dat het niet stopt (of erger wordt), dan kan je hem alsnog inschakelen om maatregelen te treffen. Sommige mannen kunnen er niet tegen om afgewezen te worden, hoe zielig dat ook is.
    Die directeur bij je klant is trouwens ook niet OK hoor, met zijn opmerking.

    Weet je, we hebben het als vrouwen destijds met #wijoverdrijvenniet vooral gehad over het expliciet nafluiten en voze opmerkingen op straat, maar eigenlijk zijn de meer verdoken ik-maak-maae-een-grapje opmerkingen op de werkvloer vaak veel erger. Onderhuids. Ze ruiken ook vaak naar machtsmisbruik, maar je hebt het gevoel dat je niks kan doen, want als je fel reageert “is er niks aan de hand”, “maken ze toch maar een grapje” en “ben je een seut”. Dus voor de lieve vrede laat je het over je heen gaan, waardoor die geilerds het gevoel krijgen dat hun gedrag OK is (of erger, dat je van zulke aandacht geniet)

    PS: jij bent bljkbaar wel lekker onweerstaanbaar, als ik hier eens kijk hoeveel “aftastende” opmerkingen je hier al op de blog vermeld hebt 😉

      • Niet zo bescheiden 😉 ik ben er zeker van dat je gezien mag worden.. want anders waren die geinteresseerde mannen niet ZO talrijk (haha).

        Maar zeg, wat een creep is die collega! Ik kan me voorstellen dat je je ongemakkelijk voelt in zijn buurt…

  3. Tuurlijk heb je het juiste gedaan, meid. Gewoon je intuïtie volgen hé, je had al in een eerder stadium kunnen zeggen dat het niet kon voor jou. Wat een freak zeg

  4. Wat creepy zeg. Je hebt goed gehandeld volgens mij. Herkenbaar ook. De voorbije jaren enkele keren in een gelijkaardige (niet zo erg weliswaar) situatie beland en ook mijn eigen grenzen in het resoluut en het afwijzend zijn serieus moeten overschrijden. Heel moeilijk voor iemand die haar ganse leven al lief, vriendelijk en pleasend is geweest… Maar het gaat me steeds beter af moet ik zeggen. Het wordt, na een aantal slechte ervaringen, steeds makkelijker om grenzen aan te geven ondervind ik. Ongelooflijk toch hoe zoveel mensen geen subtiele afwijzende tekenen herkennen, geen ellebogen hebben en maar blijven doorgaan tot je ze bijna een -figuurlijke- dreun verkoopt.

  5. Denk ook dat je goed gehandeld hebt. Collega die alleenstaande moeder is heeft gelijksoortige ervaringen, ongelooflijk wat sommige mannen denken zich te kunnen permitteren.

  6. Wat creepy :-S Goed dat je duidelijke grenzen stelt. Hoe absurd het ook klinkt, als ik zo’n verhalen hoor ben ik ergens blij dat ik geen vrouw ben en geen zo’n situaties hoef mee te maken. Je moet al sterk in je schoenen staan om ermee om te kunnen gaan.

  7. Hulde. En in een volgende keer mag je dat in een eerder stadium al doen. Of terugdenken aan deze keer en de hele uitnodiging van mee gaan wandelen in je achterzak laten zitten. Mijn moeder heeft me geleerd dat je heel veel minder hoeft uit te leggen over het waarom van je beslissing dan ik (en als ik het zo lees ook jij) vaak geneigd ben te denken.

    • Eens, je hoeft je niet te verantwoorden als je niet kunt (of wilt). ‘Ik kan die dag niet want dan zou ik met mijn buurvrouw koffie drinken’. En dat klinkt dan als een heel slecht excuus. Nee hoor, jij kunt niet die dag, punt, met het waarom heeft de ander niets te maken.

    • Dat is waar! We willen ons altijd goedpraten, onze heel voorzichtige afwijzing uitleggen, zodat de ander zich er zeker niet slecht over kan voelen. Maar dat heb ik dus ook in de loop der jaren geleerd: wij hoeven helemaal niks uit te leggen. Als we ergens geen zin in hebben, is dat voldoende reden. Nee, bedankt. Punt uit.
      Ik moet mezelf ook nog vaak tegenhouden als ik op het punt sta er een uitleg achteraan te gooien, maar het geeft een heerlijk gevoel hoor, gewoon rechtuit “nee” zeggen en dan verdergaan. En ook niet verontschuldigen, geen “sorry”, of “misschien een andere keer”.
      Ze vragen dat soort dingen toch alleen maar uit eigenbelang.

  8. Bijna voelt het verkeerd om hier, als man, te reageren. 😉 Ik vind dat jij je nog braafjes hebt gedragen, eigenlijk. Zo’n venten zouden van mij de volle lading krijgen waarbij ik rechttoe rechtaan mijn ongefilterde mening zou ventileren. Dat is misschien niet de meest subtiele aanpak, maar vaak wel die met resultaat.

      • Ik ben het eigenlijk wel met Menck eens. Die collega gaat veel te ver en houdt zelf helemaal geen rekening ermee dat jullie in de toekomst nog verder samen moeten werken. Ik zou dit als een man spelen, harder en botter en niet zo relationeel gericht. Maar daarna wel werk en prive volledig scheiden: dus in je werk ben je professioneel en werk je met hem samen, ook nadat je hem lik op stuk hebt gegeven. Volgens mij kan het dan zomaar lukken dat jij de macht naar je toe trekt.

    • Ik vind het juist een heel goeie zaak dat er hier ook mannen meelezen en meepraten! Dit is geen kwestie van mannen versus vrouwen, maar van iedereen versus onaangepast gedrag van bepaalde mannen. Mannen kunnen er net een heel belangrijke rol in spelen door dit gedrag bij andere mannen te signaleren en die gasten op hun plaats te zetten.

  9. Gewoon praktisch. Ik zou die appjes bijhouden, of desnoods fotograferen. Als jij je er niet gemakkelijk bij voelt, gaat de andere te ver. Voila, objectiever dan dat hoeft het niet, denk ik.

    Verder: alleenstaande moeders trekken dikwijls een speciaal soort mannen aan, die mijn vertrouwen in de mensheid niet echt verhogen. Alsof we, alleen omdat we zelf voor een kind zorgen, eender welke seks willen.

  10. Toch zot hoe sommige mannen echt wel proberen en proberen en dan niet doorhebben dat je eigenlijk geen interesse hebt. Ik merk ook soms – zelfs al ben ik getrouwd – dat ik soms wel eens een man moet afwimpelen. Mijn echtgenoot mag er nog bij zijn. Hij lacht altijd “dat ik altijd touch heb van de raarste mannen”, tegelijkertijd vindt hij het wel niet leuk 😀

  11. Prinses, het valt me op dat je ruimte laat en dat hij die ruimte neemt.
    Jij schrijft: “Ik zei hem niet thuis te zijn, met de kinderen een nachtje aan zee te blijven. (Je zegt niet: ik wil jou daar niet bij hebben). We konden natuurlijk wel aan zee een wandeling maken en poffertjes gaan eten. (…). Ik voelde me ronduit bedreigd, gaf aan dat ik tijd en rust nodig had om de kinderen in bed te leggen” (Ik lees dat als tijd en rust voor jezelf, hij waarschijnlijk niet. Hij hoort dat als: zij moet de kinderen in bed leggen, waarom zou ik daar niet bij kunnen zijn?).

    Wat houdt je tegen om ‘nee’ tegen hem te zeggen? Sommige mensen willen grenzen aangegeven krijgen, omdat ze anders niet het idee hebben dat de deur echt dicht zit. (Ik betrap mezelf regelmatig op discussies met mijn dochter, terwijl ze alleen wacht op een ‘ja’ of ‘nee’ van mijn kant. Meer niet)
    Maar, ik heb makkelijk praten, de beste stuurlui staan nog altijd aan wal!

    • Dankjewel dat je dit zegt, dit helpt me om inzicht te krijgen in mijn eigen gedrag. Ik denk dat ik zelf vrij sensitief ben voor signalen (zal bv ook altijd bij het begin van een telefoongesprek vragen of het past dat ik bel), maar ik mag er niet van uitgaan dat signalen die ik afgeef duidelijk genoeg zijn voor iemand die ze niet wil zien.

      • Als het mij niet past dat ik gebeld word, dan neem ik niet op. Ik ga er vanuit dat dit bij anderen ook zo is en vraag nooit of het past…

      • Het lijkt me extra lastig omdat het om een collega gaat en je ook met arbeidsverhoudingen te maken hebt. Goed dat je je baas gemaild hebt, ben benieuwd naar zijn reactie.

      • Hij belde me heel erg geschrokken op. Hij was er absoluut van overtuigd dat dit niet door de beugel kan, vroeg me of ik nog iets wou vertellen (hij was bang dat er iets gebeurd was dat nog verder ging). We hebben op mijn vraag afgesproken dat we dit als gemeld beschouwen maar er niets mee doen tenzij de situatie zich verder zet na het duidelijke signaal dat ik nu heb gegeven. Voorlopig gaat het goed.

  12. Goed van je afgebeten. Maar we zijn vaak te braaf en wachten te lang. Drie maal werd ik op de werkvloer door mijn collega gefilmd met zijn gsm. Woest heb ik hem op zijn plaats gezet, pas na de derde keer. Ik twijfelde aan mezelf. Had ik het wel goed gezien. Maar wat dan nog, zo types schamen zich voor niks. De personeelsdienst ingelicht, ik wou er niet verder mee. Wat zouden de andere collega’s anders van mij denken. vanaf nu probeer ik dadelijk te reageren. Mannen die geen respect tonen, moeten wij niet ontzien, duidelijk grenzen stellen. Goed dat je je verhaal hebt knn delen.

  13. Mooie discussie over grenzen hier. Een vriendin zegt me toevallig net nu ik dit lees dat de meeste mensen blij zijn als zij assertief reageert op gedrag dat voor haar niet door de beugel kan. “Ze zijn blij dat ik eerlijk ben”

  14. Zoiets maakte ik ooit ook mee. Een collega op het werk, de klusjesman, wist dat mijn relatie in het slop zat en begon met avances, die ik (veel te zacht) afweerde. Uiteindelijk werd ik twee jaar lang gestalked door die man. Hij volgde me overal. Een nachtmerrie. Twee dingen uit geleerd: zeer duidelijk zijn, meteen. En ook: de politie is in deze echt je vriend en neemt stalking zeer serieus.

  15. Jeetje, wat een verhaal! Ik herken er stukken van inderdaad. Soms denk je dat je duidelijk bent in je communicatie, maar is dat toch niet zo. En ik weet dan meestal niet goed hoe ik daar nog duidelijker in kan zijn. Ik denk wel dat je het goed hebt aangepakt eigenlijk.

  16. Als vrouw leren we pleasend te zijn (wat gaan ‘de mensen’ van ons denken?) en ,als je je grenzen aangeeft, ben je ‘een bitch’. Mannen permitteren zich heel veel onder ‘sluipend seksisme’: het is niet direct aantoonbaar, valt onder ZIJN definitie van ‘humor’ en ze lachen als je ‘er zo’n zaak van maakt’. Collega of niet, verkeerd is verkeerd. We zijn vak zo gebrainwashd te denken dat ‘een mooie vrouw’ zo’n mannen aantrekt, terwijl het gaat om mannen die misbruik maken van een ‘kwetsbare’ situatie: in een rouwvolle periode, na een gebroken relatie, als alleenstaande moeder,… En, ondanks campagnes, kunnen veel mannen niet om met een ‘nee’: macht alom! De bitterheid van leven in een patriarchaat…

  17. Pingback: Een dag uit het leven van Prinses & cO: juni 2016 | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s